شايد از يه جايى به بعد، موفقيت فقط رسيد�� به چيزهاى بيشتر نباشه.
شايد اين باشه كه زندگي اى بسازى كه حتى اگه هيچ كس نديدش، باز هم خودت بخواى توش زندگي كنى.
نوشتن واقعا فوقالعادهست. تو توییتر، رو کاغذ، نوت گوشی یا سیو مسیج. به یک مسالهای ساعتها، روزها و هفتهها فکر میکنی و به محض اینکه مینویسیش از ذهنت بیرون میره.
اصرار دارین بگین که آدم از هر اتفاق کسکشری یه درسی میگیره، که تجربه میشه. ولی به نظرم واقعا نه، یسری اتفاق ها فقط رنجه، فقط تراماهاییه که درگیرت میکنه، و تویی که اشتباهی انجام ندادی ولی داری تاوان پس میدی.
«در دلم چیزی ویران شده، چیزی که نمیدانم چیست و اضطراب و دلشوره مثل مِهی در ته درّهای بیآفتاب جایش را گرفته است. باید خودم را بالا بکشم. بهسوی روشنایی سبز و چشماندازهای دور.»
- روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب.