اونایی که اینجا به شما میگفتن جنگطلب نهتنها برای پایکوبی اراذل کف خیابون بابت حمله به اسرائیل جیک نمیزنند، بلکه ته دلشون قند هم آب میشه. مشکلشون هم نه جنگه، نه بچههای میناب و نه ایران. دردشون شکست آرمان فلسطینه.
«حالا یه بار کافه نری که نمیمیری»، «چندتا آهنگ نتونی تو اسپاتیفای گوش ندی که نمیمیری»
اتفاقاً کمکم میمیریم. زندگی فقط زنده بودن نیست؛ همین خوشیهای کوچیکه: قهوه، موسیقی، دورهمی، شبگردی، خریدای الکی. وقتی یکییکی ازت گرفته بشن، فقط نفس میکشی
توی منشنها یک نفر حال پدرم رو پرسیده بود. این حال بابای عزیز ۷۰ سالهٔ منه بعد از کشته شدن مامانم. هر روز به خودم میگم: اما این پایان قصهٔ ما نیست. ما واقعاً اجازه نداریم اینجا تسلیم بشیم...
ممنونم که ما رو تنها نمیذارید. تو شادی ملی ببینمتون🤍✌🏻
#جمیله_شفیعی
از زندان امروز به خانواده زنگ زده و گفته پیامم را برسون بیرون :
موقع هواخوری وقتی ما بچههای ۱۸-۱۹ دی میریم حیاط، بقیه زندانیها سلام نظامی میدن بهمون.
#انقلاب_شیروخورشید
دیدن آب در بستر دریاچه ارومیه شاید غرورانگیز باشد، اما واقعیت با احساسات ما فرسنگها فاصله دارد. در حال حاضر حجم آب دریاچه حدود ۳.۵ میلیارد مترمکعب است؛ در حالی که برای رسیدن به «تراز اکولوژیک» یعنی حداقل شرایط برای تعادل اکوسیستم، ما به ۱۵ میلیارد مترمکعب آب و تراز ۱۲۷۴.۱ نیاز داریم. این یعنی ما حتی با «حداقلها» هم ۱۱.۵ میلیارد مترمکعب فاصله داریم!
بزرگترین اشتباه این است که بهبود نسبی و فصلیِ ناشی از بارشها را به معنای «احیا» بدانیم. اگر وضعیت فعلی را مطلوب جلوه دهیم، در واقع ریشه اصلی بحران یعنی غارت سیستماتیک منابع آبی را نادیده گرفتهایم و همه چیز را به بارندگی گره زدهایم. واقعیت این است که وضعیت فعلی نه نشانه احیاست و نه حالِ خوب؛ دریاچه ارومیه همچنان در بحران است و نباید اجازه داد بارشهای اتفاقی، چشم ما را بر سوءمدیریت ببندد.
یکی از چیزایی که این روزا خیلی داره اذیتم میکنه احساس هدر رفتنه. هدر رفتن جوونیم،کاراییم، روزها و زمان. انگار همشون دارن هدر میرن و من هیچ کاری از دستم برنمیاد.