Shaped by Turns

I’m curious. I try things. I write about some of them.

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

I was 12, at a party in the early ’90s.

I spent most of the night working up the courage to ask Maëlys — a blonde girl I liked — to dance to a slow song by Scorpions.

She said yes.

I probably had no idea how to dance. My heart was racing, and my hands were suddenly the most complicated part of my body.

I crossed the dance floor anyway.

For a few minutes, I felt like I’d done something enormous.

I’ve forgotten plenty of parties since.

Not that one.

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

Je veux le même.

Pas pour travailler. Pas pour faire le ménage.

Juste pour m’apporter le petit-déjeuner au lit tous les matins.

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

ผมนึกภาพออกเลยครับ
ช่วงปลายบ่าย ความร้อนยังคงอบอวลอยู่บนเนินเขา มีทางเดินเล็กๆ ลัดขึ้นไประหว่างต้นหญ้าสูง และยิ่งเดินต่อไป ทางก็ยิ่งเลือนหายจนมองเห็นไม่ชัด
ป้าเดินอยู่ข้างหน้าผม บางช่วงกิ่งไม้กับพุ่มหญ้าขึ้นหนาแน่นจนแทบจะปิดทางด้านหลังป้าไว้ ยิ่งขึ้นไป ทางก็ยิ่งแคบลง หญ้าคอยปัดผ่านขา อากาศยิ่งอบอ้าว เหงื่อเริ่มซึมตามผิวทีละนิด
บางจุดต้องใช้มือแหวกใบไม้เพื่อเดินต่อ บางช่วงธรรมชาติขึ้นปกคลุมจนแทบมองไม่ออกแล้วว่าควรวางเท้าตรงไหน
แล้วพอถึงจุดหนึ่ง ทางเดินก็แทบหายไปหมด เหลือเพียงพุ่มไม้กับหญ้าที่ขึ้นหนาแน่น รก และปล่อยให้เติบโตตามธรรมชาติ
ผมคงมองป้าเดินต่อไปอีกไม่กี่เมตร ก่อนที่ป้าจะค่อยๆ หายไปเกือบหมดหลังต้นหญ้าสูง
แล้วตอนนั้น ผมว่าผมน่าจะเข้าใจแล้วว่าทำไมป้าถึงอยากพาผมมาดูเนินนี้นัก
บางที่เราไปเพื่อชมวิว
แต่บางที่กลับติดอยู่ในความทรงจำ เพราะครั้งหนึ่งเราเคยหลงทางอยู่ในนั้นครับ

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

@rtrthyg ถ้าได้ทั้งออกกำลังกาย ทั้งชมบรรยากาศกับป้าแบบนั้น ก็น่าลองอยู่เหมือนกันนะครับ ดูแล้วน่าจะฟินจริง

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

@rtrthyg แต่ต้องระวังหน่อยนะครับ บางทีเวลาที่เราอยากเริ่มออกกำลังกายมากๆ ยิ่งตื่นเต้นก็ยิ่งเผลอหักโหมได้ง่าย
ถ้ายังไม่คุ้นกับการยกของหนัก ค่อยๆ เริ่มดีกว่าครับ ไม่อย่างนั้นจากที่ตั้งใจจะสนุก อาจกลายเป็นเจ็บตัวแทน

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

แบบแรกช่วยให้ร่างกายแข็งแรงครับ แต่แบบหลังดูจะช่วยให้ทั้งร่างกายและอารมณ์ผ่อนคลายกว่าเยอะ แบบนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมป้าถึงชอบแบบหลังมากกว่า
ยิ่งคิดก็ยิ่งเข้าใจครับ เพราะดัมเบลที่ผมใช้ในยิมไม่ได้หุ้มยางเลย เป็นเหล็กดิบ หนา แล้วก็ค่อนข้างแข็ง
ผมไม่แน่ใจเหมือนกันนะครับว่าจะเหมาะกับมือเล็กๆ ของป้าสักเท่าไหร่

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

@rtrthyg ถ้าป้าตื่นเต้นแค่เห็น ผมก็เริ่มอยากรู้แล้วสิครับว่า ถ้าได้ลองสัมผัสจริงๆ จะเป็นยังไง

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

ผมแอบแปลกใจนิดหน่อยนะครับที่ป้าชอบแบบนี้ เพราะจากประสบการณ์ ผมเจอมาทุกแบบเลย
เคยมีคนขอให้ผมโกนหนวดเครา บางคนถึงขั้นอยากให้โกนขนรักแร้ด้วย
ผมเป็นคนปรับตัวได้กับหลายอย่างนะ แต่บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่า ของที่ธรรมชาติให้มา ทำไมต้องเอาออกหมดด้วย
แต่จริงๆ รสนิยมผมเองก็เปลี่ยนไปตามอายุเหมือนกัน
ตอนหนุ่มๆ ผมเคยชอบ “สนามหญ้า” ที่ตัดสั้นมากๆ
แต่เดี๋ยวนี้ผมกลับชอบตอนที่ปล่อยให้ธรรมชาติเป็นไปในแบบของมันมากกว่า
มันให้ความรู้สึกมีชีวิตกว่า อุ่นกว่า แล้วก็มีความนุ่มในแบบที่ตอนโกนเกลี้ยงไม่มี
สงสัยพออายุมากขึ้น เราไม่ได้แค่เปลี่ยนรสนิยม แต่เริ่มรู้จักสัมผัสและชื่นชมบางอย่างในอีกแบบด้วยครับ

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

ถ้าเราได้วิ่งด้วยกัน ผมว่าคงต้องเริ่มกันแบบสบายๆ ก่อนครับ
ไม่ต้องรีบออกตัวแรงตั้งแต่แรก
เดินข้างๆ กันสักหน่อย หาจังหวะที่พอดีกัน ปล่อยให้ขาเริ่มอุ่น หายใจลึกขึ้น แล้วค่อยเริ่มวิ่งช้าๆ
ช่วงแรกเราคงยังคุยกันได้สบาย
แล้วค่อยๆ เร็วขึ้น
ประโยคที่พูดก็จะสั้นลง เสียงหายใจก็ชัดขึ้น ฝีเท้าก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ
บางทีพอจังหวะมันได้ ผมก็ชอบเลิกคิด แล้วปล่อยตัวไปกับการวิ่ง
เร็วขึ้นอีก
แรงขึ้นอีก
จนเริ่มหายใจไม่ทัน ตัวร้อนขึ้น เหงื่อไหลจากหน้า ผ่านคอ ลงไปตามแผ่นหลัง
แต่การวิ่งที่ดีคงไม่ควรมีจังหวะเดียวตลอดนะครับ
หลังจากช่วงที่หนักหน่อย ก็ควรรู้จักผ่อนลง
เดินข้างๆ กันสักพัก ปล่อยให้ลมหายใจค่อยๆ กลับมา แล้วหาที่ร่มเงียบๆ นั่งพักกัน
แล้วในเมื่อเราต่างคนต่างมีขวดน้ำอยู่ในมือ เราอาจลองแลกกันดื่มก็ได้
ผมจิบของป้าสักหน่อย
ป้าก็ลองของผมบ้าง
ถือว่าเป็นการแสดงความไว้ใจกันเล็กๆ ระหว่างเพื่อนร่วมวิ่ง แล้วก็เผื่อจะได้รู้ด้วยว่าน้ำของใครอร่อยกว่ากัน
จากนั้นก็นั่งพักอีกสักหน่อย
เช็ดเหงื่อบนหน้า ตรงคอ ค่อยๆ หายใจให้เป็นปกติ ปล่อยให้หัวใจกลับมาเต้นช้าลง
แล้วพอเราเริ่มรู้สึกว่านั่งตรงนั้นสบายเกินไป ก็คงถึงเวลาลุกไปต่อ
เริ่มช้าๆ อีกครั้ง
ไม่กี่ก้าว
แล้วค่อยกลับเข้าจังหวะเดิม
เร่งขึ้นทีละนิด จนบทสนทนาค่อยๆ หายไปอีกครั้ง เหลือแค่เสียงหายใจของเรากับเสียงฝีเท้า
ผมว่าน่าจะเป็นการวิ่งที่ผมชอบนะครับ
มีทั้งช่วงที่ช้าและสบาย
แล้วก็ช่วงที่หนักและเข้มข้นกว่า
พักแค่พอให้เราเริ่มอยากวิ่งต่ออีกครั้ง
และแน่นอนครับ ทั้งหมดนี้เพื่อสุขภาพล้วนๆ

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

เวลาผมเตรียมอะไรให้แขกคนพิเศษกิน ผมชอบสังเกตว่าเธอค่อยๆ ลองชิมมันยังไง
ไม่ใช่แค่อยากรู้ว่าเธอชอบหรือเปล่า
บางทีท่าทีแรกนี่แหละน่าสนใจที่สุด
ค่อยๆ หยิบสลัดโรลสดๆ ขึ้นมาหนึ่งชิ้น มองมันสักครู่ แล้วใช้ปลายนิ้วสัมผัสแผ่นแป้งบางๆ ที่ห่อทุกอย่างไว้ข้างใน
จากนั้นค่อยจุ่มลงในน้ำจิ้มเพียงเล็กน้อย แค่พอให้ได้รส ไม่ต้องให้ชุ่มไปหมด
แล้วค่อยชิม
ไม่ต้องรีบ
ให้ปลายลิ้นค่อยๆ ลองรสน้ำจิ้มก่อน ดูว่าหวาน เข้มข้น หรือเผ็ดนิดๆ แค่ไหน ถ้ารสแรกทำให้อยากลองอีก ก็ค่อยกลับไปแตะเพิ่มอีกหน่อย
แล้วค่อยเริ่มชิมตัวสลัดโรล
กัดคำเล็กๆ
แล้วอีกคำ
ค่อยๆ สัมผัสเนื้อแต่ละอย่าง ทั้งความนุ่ม ความกรอบ และความสดของไส้ที่ซ่อนอยู่ข้างใน
บางทีก็ไม่จำเป็นต้องสนใจแค่สิ่งที่เจอเป็นอย่างแรก
ค่อยๆ ไล่ชิมไส้ที่โผล่ออกมานิดหน่อย ผักสดๆ อะไรที่กรอบขึ้นมาอีกหน่อย หรืออาจมีไข่นกกระทาสองฟองวางอยู่ข้างๆ
ค่อยๆ ลองไปทีละอย่าง
แล้วค่อยกลับมาที่สลัดโรล ลองชิมตรงที่ครั้งแรกอาจผ่านเร็วเกินไปอีกครั้ง
ผมว่าผมน่าจะชอบดูแขกของผมกินแบบนี้นะครับ
ค่อยๆ กิน ใช้เวลา หยุดบ้าง กลับไปแตะน้ำจิ้มอีกหน่อย แล้วค่อยลองรสหนึ่ง ต่อด้วยอีกรสหนึ่ง
ถ้าใครกินหมดภายในสองนาที ผมคงแอบเสียดายนิดหน่อย
เพราะเวลาที่เราตั้งใจเตรียมอะไรบางอย่าง มันก็ดีเหมือนกันที่ได้เห็นคนตรงหน้าค่อยๆ ใช้เวลากับมัน
จนถึงคำสุดท้าย
ส่วนน้ำมะพร้าว...
ผมว่ายังแช่เย็นไว้ก่อนดีกว่า
ตราบใดที่ในจานยังมีอะไรให้ค่อยๆ ลองอีก ผมก็ไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องรีบครับ

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

@rtrthyg ถ้าเราสองคนฝีมือกับชั้นเชิงสูสีกันจริงๆ แบบนั้นก็คงยิ่งสนุกครับ เพราะคงแยกไม่ออกเลยว่าเรากำลังคุยกัน แกล้งกัน หรือกำลังลองเชิงกันอยู่
ป.ล. ส่งตัวอย่างจริงจากในป่าไปให้ดูใน DM แล้วนะครับ จะได้เห็นว่าผมคุยกับตัวเองจริงๆ

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

@rtrthyg ใช่เลยครับ 😄 ผมเพิ่งรู้ว่า “สักวันหนึ่ง” นี่เป็นวันที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดในปฏิทินเลย

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

Pendant des années, je me suis répété la même chose.

Il faudrait que j’y aille un jour.
Il faudrait que je voie cet endroit.
Je le ferai quand j’aurai plus de temps.

Et, d’une manière ou d’une autre, ce « temps en plus » n’est jamais arrivé.

Il y a environ six mois, j’ai décidé d’arrêter de l’attendre.

Alors j’ai commencé à réserver ces journées dans mon calendrier.

Une fois par mois, quelque part à une heure ou une heure et demie maximum de chez moi.

Tous les trois mois, un peu plus loin.

Rien de compliqué.

Juste une journée qu’on ne laisse pas disparaître au milieu de tout le reste.

Aujourd’hui était l’une de ces journées.

Un vieux village médiéval, une longue marche, les montagnes tout autour de moi.

Et ce qui est étrange, c’est que le temps était bien là.

Il fallait simplement le réserver avant qu’autre chose ne le prenne.

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

คุณพูดถูกครับ ผมน่าจะใส่รูปประกอบด้วย
พอกลับมาอ่านโพสต์ตัวเองอีกที ผมก็รู้เลยว่าจริงๆ ผมยังเล่าไม่ตรงกับสิ่งที่อยากจะสื่อเท่าไหร่
ตอนเริ่มเขียนผมมีไอเดียค่อนข้างชัด แต่ตอนนั้นเริ่มเหนื่อยแล้ว เลยรีบเขียนให้จบก่อนนอน สุดท้ายเลยไม่ได้ไปให้สุดกับความคิดนั้น
จริงๆ ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ห้องน้ำครับ
มันเป็นนิสัยผมมากกว่า พอเริ่มทำอะไรแล้ว ผมไม่ค่อยชอบปล่อยให้มันค้างๆ คาๆ
ตอนแรกก็คิดว่าจะทำง่ายๆ แค่ทาสีนิดหน่อย ซ่อมอะไรเล็กๆ น้อยๆ
แต่พอเริ่มทำ ก็เห็นจุดหนึ่ง แล้วก็อีกจุดหนึ่ง พอไม่อยากปล่อยอะไรไว้ครึ่งๆ กลางๆ ก็เลยทำต่อไปเรื่อยๆ
สุดท้ายงานเล็กๆ ก็กลายเป็นงานใหญ่กว่าที่คิดอยู่บ่อยๆ
แล้วใช่ครับ ถ้ามีรูปประกอบ น่าจะสื่อสิ่งที่ผมอยากเล่าได้ชัดกว่านี้เยอะเลย

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

I started scraping the peeling paint from the guest bathroom ceiling.

The plan was to repaint it, redo the sealant and be finished in ten evenings.

Then I found damp.

I checked the ventilation. The vent and duct had to be replaced.

Then the sink looked old. Then the cabinet. Then the mirrors and lights.

A heated towel rail, a new toilet bowl and a new flush mechanism followed.

Six weeks later, it still isn’t finished.

On the hottest evenings, ten minutes of masking tape had me sweating.

Fortunately, it’s the guest bathroom.

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

À côté de mon bureau, j’ai un tableau blanc.

Il n’a rien de particulier.

Quelques tâches.
Une idée à ne pas oublier.
Un papier à régler.
Un truc que je dois faire demain.
Mais dès que je l’écris dessus, quelque chose change.
Je n’ai plus besoin de garder cette pensée en tête.
Elle est là, devant moi.

Je peux passer à autre chose.

Le soir, je fais presque la même chose.

Je prends quelques minutes pour écrire ce que je retiens de ma journée.

Ce qui m’a fait réfléchir.
Ce qui m’a fait sourire.
Une idée que je veux garder.
Un truc à ne pas oublier pour demain.

Parfois, une pensée qui tournait depuis des heures devient beaucoup plus simple une fois posée sur le papier.

C’est assez étrange.

Dans ma tête, elle prend toute la place.
Écrite devant moi, elle devient juste une pensée.
Je crois que c’est aussi pour ça que je me parle souvent à moi-même.
À voix haute parfois.

Mettre une pensée dehors, sur un tableau, sur une page ou simplement en la disant, m’aide à la voir plus clairement.

Et souvent, ce qui paraissait compliqué l’est beaucoup moins une fois sorti de ma tête.

[เป็นตัวเอง ดีสุดล่ะ @rtrthyg]

หลังๆนี้!!!

มีความรู้สึกว่าพูดกับตัวเองทุกวันเลย
พูดเยอะขึ้น สอบถามนั่นนี่กับตัวเอง

สังเกตแล้วก็บอกตัวเองในหลายๆด้านหลายๆอย่าง

เราผิดปกติไหมคะ!!!!!

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกของผมครับ 😄 ผมคุยกับตัวเองบ่อยมากในแต่ละวันเลย
แม้แต่ตอนพาหมาไปเดินเล่นในป่า (คราวนี้ไม่มีความหมายแฝงนะครับ 😄) ผมถึงขั้นคุยกับตัวเองออกเสียงเป็นเรื่องเป็นราวเลย
บางทีกำลังคุยเพลินๆ แล้วบังเอิญเดินสวนกับคนอื่นพอดี ก็เขินเหมือนกันนะครับ 😅
แต่สำหรับผมมันช่วยได้เยอะมาก เหมือนได้เอาความคิดที่วิ่งเต็มหัวออกมาจัดเรียงทีละอย่าง พอพูดออกมา หลายเรื่องที่ดูยุ่งๆ ก็เริ่มชัดขึ้น แล้วก็เห็นได้ง่ายขึ้นว่าอะไรสำคัญจริงๆ และอะไรปล่อยผ่านได้

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

@rtrthyg ถ้าขนาดปรมาจารย์ยังสตั๊นได้ แสดงว่าเราคงต้องสำรวจป่านี้กันต่ออีกหน่อยแล้วครับ

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

งั้นคงต้องออกเดินทางกันแต่เช้าหน่อยนะ ป่าที่น่าสนใจที่สุดไม่ใช่ป่าที่เราต้องรีบหาทางลัดไปให้ถึงปลายทางเร็วๆ
เราค่อยๆ ไปทีละนิด ใช้เวลาสำรวจทุกทางที่ผ่าน ค่อยๆ แหวกใบไม้ไป แล้วถ้าตรงไหนน่าสนใจเป็นพิเศษ ก็หยุดอยู่ตรงนั้นนานหน่อย
บางที่แค่ใช้ตามองอย่างเดียวคงไม่พอ ต้องเข้าไปใกล้อีกนิด ค่อยๆ สัมผัส ค่อยๆ สำรวจ และใช้เวลากับมัน บางทีก็ต้องย้อนกลับไปที่เดิมอีกครั้ง เพราะครั้งแรกเราอาจผ่านเร็วเกินไป
แล้วถ้าทางข้างหน้ายิ่งรกขึ้น ก็ยิ่งไม่ต้องรีบ
ตรงกันข้าม บางทีตรงนั้นแหละที่เราควรช้าลงอีก อยู่ตรงนั้นให้นานขึ้นหน่อย แล้วค่อยๆ ดูว่าตรงไหนจะตอบสนองกับการสัมผัสเบาๆ บ้าง…
ส่วนน้ำตกน่ะ ยังอยู่ข้างหน้าเสมอ ไม่ต้องรีบไปถึงหรอก

[Shaped by Turns @shapedbyturns]

@TvlCampagnol Plus précisement, selon les médias, le type est né en RRRRussie et ce n'est pas une voiture qui a foncé dans la foule mais un RRRRusse...