حیف و صد حیف، یک شعار مترقی مثل زن، زندگی ، آزادی که سالیان سال پاش کلی خون ریخته شد، کنار پرچم خونآلود جنایتکاران و قاتلین مردم ایران! وا اسفا
به هر طرف که رفتم، جز وحشتم نیفزود…
کثافتترین قسمت روزم صبحهاست. ثانیهای که از خواب بیدار میشم و میافتم به جون اخبار و گزارشهای مردمی تا ببینم کدوم محلهها رو زده، نکنه نزدیک خونهمون رو زده باشه. بعد که نفس راحت میکشم، صدایی درونم میگه الان جاهای دیگه رو زده پس اوکیه؟ آدمیزاد اینطور دیوونه میشه.