بچه که بودم وقتی کارتون “UP” رو دیدم همیشه برام سوال بود که چجوری میشه عاشق یه نفر بود و با از دست دادنش باز هم به زندگی ادامه داد؟
الان میفهمم که امید تنها چیزیِ که باعث شده هممون زنده بمونیم؛ امید به خوشحال کردن کسی که دیگه نیست با رسیدن به آرزویی که دوتایی براش نقشه کشیدین.
وقتی عزیزی از دست میدی، فکر میکنی با گذر ز��ان خاطراتش برات محو میشن؛ ولی یه اتفاق خیلی ساده کافیه تا دوباره همه چیز برات زنده بشه.
پذیرش از غم کم نمیکنه، مُسکنِ غم میشه…