gerçekten bu sadece bende mi oluyor bilmiyorum ama bazen ortada hiçbir sebep yokken içime kapanıyorum, durduk yere mutsuzlaşıyorum. her şey sönük, anlamsız geliyor. sanki hayat durmuş, etrafımda güzel hiçbir şey kalmamış gibi… ve bir daha da olmayacakmış gibi hissediyorum.
Hayatımdaki meseleleri ikiye ayırdım; umrumda olanlar ve umrumda olmayanlar. Eskiden birçok şey umrumdaydı. Fakat fark ettim ki, her meseleyi dert edinenin kendine ayıracak vakti olmuyor. Artık çoğu şey umurumda değil. Olgunluk ya da vazgeçiş, belki de ikisi de aynı şeydir.
Hakkımda konuşanların midesinde ekmeğim var, üstünde emeğim var, zor gününde yanında aile olmuşluğum var.
Dilime gelen çok ağır sözler var ama..
Allah Büyük.