آتوسا جعفری، هانا راکان، زهرا «ر»، نیلوفر مجاور و زنی ۶۱ساله که حتی نامش منتشر نشد، قربانی «اختلاف خانوادگی» نبودند؛ قربانی خشونتی بودند که در سایه مردسالاری، قوانین نابرابر و بیعملی نهادهای مسئول ادامه پیدا میکند.
ساختار مردسالار، زن را ملک و «ناموس» مرد میداند و کنترل بدن و زندگی او را عادی میکند. حکومت ایران نیز با قوانین تبعیضآمیز و فقدان حمایت مؤثر از زنان، به تداوم این چرخه یاری میرساند.
زنکشی یک حادثه خصوصی نیست؛ مسئلهای اجتماعی، حقوقبشری و سیاسی است. مسئولیت آن تنها بر دوش یک فرد نیست، اما هیچ ساختاری مسئولیت قاتل را از میان نمیبرد.
⭕️بازداشت سه تن از دانشجویان دانشگاه تهران
🔻مطابق گزارشهای رسیده به دانشجویان متحد سه تن از دانشجویان دانشگاه تهران به نامهای شاهین شکوهی، دانشجوی دکتری جامعهشناسی، عارف هادینژاد، کارشناسی فلسفه ۱۴۰۲ و مبین امینیان، کارشناسی فلسفه ۱۴۰۲، پس از تجمع امروز بازداشت شدند.
گذشته ی آزارگر، اینکه آیا از مشکلات و بیماری های روانی رنج می بره یا نه، زندگی سختی داشته یا نه، آموزش دیده بوده یا نه، زندان رفته بوده یا نه، تحت تاثیر دراگ و مشروبات الکلی بوده یا نه، بعدش پشیمون شده یا نه، و... ربطی به آزار دیده نداره و روایت گری حق بی چون و چرای آزاردیده ست.
شما ممکنه به طور کلی به رابطه با کسی راضی باشی، اصلا پارتنرش باشی. اما در یه لحظه دیگه نخوای، یا یک رفتار مشخص رو نخوای. از همون لحظه و با همون رفتار و همون جایی که «رضایت» وجود نداره، خشونت، آزارجنسی و تجاوز آغاز میشه.
اون کارگر روزمزد که هشت روزه کار نکرده و درآمدی نداشته، اینجا نیست. هیچ جا نیست. این آدمها تریبون و صدایی ندارن که بگن داره چی بهشون میگذره این روزها. روایتی که از جنگ منتشر میشه روایت طبقهایه که هنوز نفسش به شماره نیافتاده.
بله دقیقا همینطوره، همزمان مخالف همهی اینها و همپیمانهاشون مثل حماس و حزبالله هستیم و حساب مردم رو هم از حکومتهاشون در هرجای دنیا که باشن جدا میکنیم، شما هم که هم دم فاشیستیتون زده بیرون تو این وضعیت و هم حتما افسارتون باید دست یکی باشه انگار
امروز بیرون دانشگاه(علامه، پردیس مرکزی)، دنبال یه جای خلوت گشتم تا بتونم به کارهام برسم. یک مرد با لباس کرم و لباس مشکی و موهای جو گندمی و ریش بلند، مدام اون اطراف میچرخید و جابجا میشد. وقتی هیچکس جز من و خودش دیگه اونجا نبود، توسط این بی همه چیز مورد تعرض قرار گرفتم./۱
هشت مارس روز گل و قلب و اداهای سرمایهدارانهای که از هر چیزی فرصتی برای «فروش» میسازند نیست. روز اعتراض زنانه است به نابرابری و خشم از نادیده گرفتن شدن و توجه به تبعیضهای نهادی. روز گرفتن و مطالبه حق برابره و روزی برای گرامیداشت مبارزه نه تبریکهای رمانتیسیزه شده.
تو نه تنها امنیت دانشجوت رو در یک قدمی خوابگاه تأمین نکردی، که کاری کردی که مردم برای گوشی و لپتاپ آدم بکشن. کاری کردی که با بدن زخمی دنبال لپتاپ از دست رفته بدوان.
تو ربالنوع همه پلیدیهایی جمهوری اسلامی.