توییت هام گیج کنندست.
عاشق به نظر میام، بعد فکر میکنی دلشکستهام، لحظهای بعد فکر میکنی سینگلم؛ تا اینکه میفهمی من اصلاً یک وضعیت عاطفی نیستم، یک کانسپتم..،
اصطلاح "خدایش بیامرزد" رو خیلی دوس دارم. البته جوری که خودم نگاهش میکنم. این که اون "ش" نه ضمیر مفعولی او بلکه به معنای "خدایِ او" باشه. چون خدا یک مفهوم شخصیه و هیچ دو فردی، حتی همدین، خدای یکسانی ندارن. در پایان عمر هم این مهمه که خدای خود فرد او را بیامرزد.
کسی که با توییتر مثل دفتر خاطراتش برخورد میکنه، هر چی به ذهنش میاد مینویسه و پست میکنه، تو بحث و جدل هاش شرکت نمیکنه و فقط موضوعات مورد علاقهش رو دنبال میکنه :
من کاملا میفهمم که گاهی شانس با آدم یار نیست. جبر جغرافیایی وجود داره.این که تو چه برهه تاریخی به دنیا بیای مهمه. ژن خوب جلو میندازتت. شاید یکی با نصف تلاشای تو به آرزوهای تو برسه. ولی به نظرم اصل این تلاش کردن برای رسیدن به خواستهها قشنگه. حتی اگر همه عوامل بیرونی بر علیهت باشن