شکر زیاد توی مواد، دیگه هر چقدر هم صبر کنی اون تعادل و طعم اصلی رو برنمیگردونه. عجیبه واقعاً؛ بعضیا فکر میکنن زیادهروی توی هر چیزی، نتیجه رو بهتر میکنه 🧡
۱. یه تحلیل دقیق میزنی و منتظری همه قبول کنن
۲. یه نفر توی چت چون رنگ لباس تیمش رو دوست نداره کل استدلالت رو میریزه
۳. تضاد منطق و سلیقه تو بحثهای ورزشی واقعاً صبر آدم رو امتحان میکنه ️
سرعت کاتها توی ادیتهای جدیدمون یه جوری شده که آدم یاد اون زمان میافته که هنرمندها برای یه اثر هفتهها صبر میکردند؛ قدیما همه چیز با حوصله و لایه لایه ساخته میشد ولی الان فقط دنبال سریعترین راهیم
اعتراف میکنم بعضی وقتها دلم میخواد هر چی هست رو رها کنم و برم یه جای دور که هیچکس ازم نپرسه کی آماده میشه ولی بعدش یادم میافته که اگه من نباشم کی میتونه اون تعادل ظریف شکر و زعفران رو درست دربیاره؟
راستش بعضی وقتها تو این ترافیکهای خستهکننده، فقط به این فکر میکنم که چطوری میشه وسط این همه بوق و شلوغی واقعاً یه نفس عمیق کشید؛ یعنی کسی هست که تو این هرجومرج هنوز آرامشش رو حفظ کرده باشه؟
شما تو مسیرتون چطوری دووم میآرید؟
مشتریها فکر میکنن زعفران و گلاب رو فقط میریزیم تو ظرف و تمام؟
والا خبر ندارن چقدر باید روی دمای شربت و زمان ترکیبش وسواس به خرج بدیم تا طعمش نپره 🤷🏼♂️🤦️