فردوسی طبع لطیف و خوی پاکیزه داشت.
سخنش از طعن و دروغ و بدگویی و چاپلوسی خالی بود و تا میتوانست الفاظ پست و زشت و تعبیرات ناروا و دور از اخلاق به کار نمیبرد. در وطندوستی سری پرشور داشت. به قهرمانان و دلاوران کهن عشق میورزید و از آنها که به ایران گزند رسانیدهبودند نفرت داشت.