Düzgün bir ailede ve saygılı bir iletişim ortamında büyüyen insanların en büyük sorunu; dış dünyayı da aynı kibarlık, nezaket ve açık iletişim kurallarıyla işleyen bir yer sanmaları. Oradaki toksik dinamikleri anlamlandırıp çözene dek sınır ihlallerine "dur" diyememeleridir.
Gelişmemiş toplulukların hepsinde acı vb. durumlarda bireyler destek ve tedavi almak yerine bir başkasına diş geçirme ya da tahakküm etme gibi davranışlarda bulunuyor. Çünkü yoksulluğun ve adaletsizliğin baş gösterdiği bir yerde en ucuz tedavi yöntemi “ötekini acıtmak” olmuştur