Rastgele bir ağustos akşamında
bir yılda değişen hayatının farkına varıyorsun
eski endişelerin yok
kendini daha çok seviyorsun
yolun sonunu bilmesen de
artık kaybolmaktan korkmuyorsun
Tam da uyuşmaya ihtiyacın olan anda karşına çıkan doğru ihtimaller, yanlış zamanlar ve kapandığını sandığın ama hâlâ kanayan yaralar... İçim kalabalık, ben sessizim.
o kadar çok duygularımı bastırdığımı fark ettim ki artık bilgi tutamıyorum, hafızam bana ihanet ediyor, konsantre olmakta zorlanıyorum ve konuşurken kelimeleri unutuyorum.
"Kimlerden korkarım biliyor musunuz?
Kendi çıkardığı kaosun mağduru gibi davrananlardan.
Yangın çıkarıp sonra "Dumanın içinde ben de zarar gördüm." diyenlerden.
Halbuki onlar zaten o dumandan beslenirler."
Verdiği hasarın bile farkında olmayan, bir kere ben bu hatayı nasıl yaptım diye üzülmeyen, kaybetmek korkusuyla eli ayağına dolanmayan insana neyi anlatacaksın.