Tutuğum eli bırakmam. Anlatılan derdi ezberlesem bile dinlerim. İki elim kanda olsa koşarım. Sabrımla, affımla kırgınlıklarımı örterim. Ama eğer zerre itildiğimi hissedersem bırak kalmayı göz ucuyla bile bakmam o tarafa…
Kendi ayaklarımın üstünde durmak için nelerle mücadele ettiğimi, delirmemek için nasıl çaba sarf ettiğimi kimse bilmiyor ama herkes nasıl yaşamam gerektiğini çok iyi biliyor.
İster şarkı söyleyin, ister ağlayın.
Yaşıyacağınız hayatın süresi değişmeyecek.
Öyleyse şarkıyı yüksek şeyle söyleyelim ki yaşadığımıza değer bir hayat olsun.
“Bir zamanlar uğruna her şeyi göze aldığım insanlara şimdi sadece başımı çevirip acı acı gülüyorum. Çünkü değersize verilen değer, insanın kendine ihanetiymiş.”