kafanı kaldırıp gökyüzüne bakmak, hayata verilmiş en güzel moladır. orada ne insanların küçük hesapları vardır ne de dünyanın bitmek bilmeyen gürültüsü. gökyüzünün sessizliği içimizde biriken yükleri usulca hafifletir. bazen tek bir bakış uzun zamandır aradığın huzurun kendisidir
isterdim ki, insanlarla kurduğumuz bağlar bir akşamüstü rüzgarı gibi hafif olsun. tereddütsüz, hesapsız ve berrak. birbirimize güvendiğimizde içimizde kırgınlıklar değil, yeşil bir bahçenin ferahlığı filizlensin ve geriye sadece güzel bir tebessüm kalsın.
herkesin hayatında bambaşka dertleri ve sıkıntıları varken, yaşamak başlı başına bir ağrıdan ibaretken, birisi gelip sizin bahçenizde güller yetiştirmek için çaba sarf ediyorsa, o gül yetiştiren ellerin kıymetini bilmek gerekiyor.