روز ۱۷۷۵
۱۷۷۵ روز. یک نسل از دختران افغانستان هنوز در انتظار صنف درسی است که حق آنان است. رؤیاهایشان از بین نرفته، فقط به تأخیر افتاده است. آموزش یک حق است. نگذارید صدای آنان فراموش شود.
#بگذارید_دختران_بیاموزند#درکنار_دختران_افغانستان#حق_آموزش #
روز ۱۷۷۴
۱۷۷۴ روز. هر دروازهٔ بستهٔ مکتب، رؤیایی را به تأخیر میاندازد؛ اما نمیتواند آن را از بین ببرد. دختران افغانستان هنوز در انتظار فرصت آموزش هستند. آموزش یک حق است و امید هرگز نباید پشت دروازههای بسته زندانی شود.
#بگذارید_دختران_بیاموزند
@wasitlife نه پولش هست،نه حوصله ش
من عاشق کتابای حجم زیادم،بقدری که یکی از معیارای خریدم تعداد صفحه زیاده
ولی دو جلدیا رو بسختی میخونم،یه دو جلدی تو کتابخونه م دارم طفلی اصلا بهش نگاهم نمیکنم
جابهجایی اجباری اقوام در دوران ظاهرشاه
اسکان قبایل پشتون (ناقلین) در مناطق حاصلخیز شمال و بخشهایی از مرکز افغانستان، از دوره عبدالرحمنخان آغاز شد. این سیاست در دوران ظاهرشاه، بهویژه در زمان صدارت محمد داوود خان، در قالب برنامههای توسعهای با شدت بیشتری ادامه یافت. جاناتان لی، تاریخنگار و افغانستانشناس برجسته، مینویسد که این روند در بخشهایی از شمال افغانستان، از میمنه تا قندوز، و نیز در مناطقی از غزنی و ارزگان، ترکیب جمعیتی را تغییر داد. این تغییر با جابهجایی اجباری هزارهها، ایماقها و دیگر جوامع فارسیزبان همراه بود. در نتیجه، بخش بزرگی از زمینهای حاصلخیز به قبایل پشتون واگذار شد و بسیاری از ساکنان بومی، بهویژه تاجیکها و ازبیکها، به حاشیه رانده شدند یا بهعنوان دهقانان کمدرآمد برای مالکان جدید کار کردند.