Ne kadar zor gelse de bazı sonları sanırım kabul etmem lazım. Çünkü artık ne anlatsam da anlaşılabileceğim bir noktada değilim. Payıma düşense sadece koca bir hayal kırıklığı
"Hafızanın bahçesi çoraklaşmaya başlayınca insan elde kalan son ağaçların ve güllerin üzerine şefkatle titrer. Kuruyup gitmesinler diye, sabahtan akşama kadar onları suçlayıp okşuyorum:Hatırlıyorum, hatırlıyorum ki unutmayayım!"
Mezuniyetten süslü püslü çıkan gençlerle elinde hastaneden alınmış ıspanakla gezen Sima aynı otobüste yer alıyor 😂 Mezuniyet zamanlarım aklıma geliyor hayat ne kadar hızlı akıyor.