Arkadaşlar bu ilan çok acil kediyi yok edecekler ama günlerdir 1kişi bile yuva olurum demedi eros gibi cezve gibi olunca herkes burda adalet arıyacak ama yuva ilanı açınca dönüş yok
Bu ülkenin sokak hayvanları bir sabah ansızın çoğalmadı. Onları bu hale getiren yılların ihmaliydi. Yapılması gereken kısırlaştırmalar yapılmadı, üretim durdurulmadı, terk edenler gerçekten cezalandırılmadı, yeterli ve insanca bakımevleri kurulmadı. İnsanların yıllarca yapmadıklarının hesabı, bugün konuşamayan canlardan soruluyor.
Sonra korku büyütüldü. Doğruluğu araştırılmadan yayılan haberler, görüntüsü ve delili sorgulanmadan hayvanların üzerine yıkılan olaylar, insanların içine yavaş yavaş nefret ekti. Bir anne çocuğu için korkutuldu, bir baba öfkelendirildi, bir toplumun merhameti korkuyla sınandı.
Ama o köpek bunların hiçbirini bilmiyor.
O sadece dün başını okşayan insanın bugün neden kendisine taş attığını anlamıyor.
Dün önüne bir kap su koyan mahallesini neden bir daha göremediğini bilmiyor.
Bir aracın arkasına bindirilirken nereye götürüldüğünü bilmiyor.
Barınağın bir köşesinde titrerken neden terk edildiğini bilmiyor.
Belki hâlâ sahibini bekliyor.
Belki kapıdan her girene “Beni almaya mı geldin?” diye bakıyor.
Belki yavrusunu arıyor.
Belki yavrusu annesini…
Ve insanın canını en çok yakan da bu: Onlar bize hâlâ inanıyorlar.
Kendilerine kötülük yapan insanın elinden bile bir lokma ekmek bekliyorlar. Dövüldükleri halde kuyruğunu sallayan, kovulduğu yere ertesi gün yine dönen canlılardan bahsediyoruz.
Şimdi soruyorum: Bu hayvanların suçu neydi?
Barınakları onlar mı yapmadı?
Kısırlaştırmayı onlar mı ihmal etti?
Üretimi onlar mı kontrol etmedi?
Onları sokağa atan yine insanlar değil miydi?
Bir gün bütün bu gürültü bitecek. Haberler unutulacak, tartışmalar sona erecek, makamlar değişecek. Fakat geriye bir şey kalacak:
Vicdanımız.
Ve belki yıllar sonra bir çocuk, eski görüntülere bakıp bize soracak:
“Baba, anne… Bunlar sadece yaşamak istiyormuş. Siz neden onları korumadınız?”
İşte ben o sorudan korkuyorum.
Çünkü o gün “Bilmiyorduk” diyemeyeceğiz.
Biliyorduk. Gördük. Duyduk.
Ve yine de sustuk.
Onların dili yoktu belki… Ama korkuları vardı, anneleri vardı, yavruları vardı, canları vardı.
Ve hepsinden önemlisi, yaşamak istiyorlardı.
#SokakHayvanlarıSahipsizDeğil
Ben hayvanları istemeyen sevmeyen hiçbir yerden alışveriş yapmayacağım gitmeyeceğim para kazandırmayacağım . Memlekette binlerce sorun var yaşam hakları ile uğraştınız yedikleri lokmayı yasakladınız binlercesini ölüme açlığa şiddete terk ettiniz sıra buna mı geldi derdiniz sadace sokakta yaşayan değildi hiç olmadı sizin güzel olan vicdan barındıran hiçbirşeye tahammülünüz yok . Hayvanları bırakın insanları düzeltin medeniyet o zaman gelir
Süpürge reklamını izleyip "aa köpek annesi de olunabiliyormuş, ben en iyisi insan annesi olmayayım" diyen kimse olacağını sanmıyorum. Ama bunun bile yasaklandığını, şeytanlaştırıldığını görüp "özgürlüğün bu kadar baskı altına alındığı yerde çocuk sahibi olmayayım" diyen var.
Hayatımda b��yle bir şey görmedim. Bahçeye kedi girmesin diye duvarın üstüne cam kırıkları döşemişler. Oraya değen bir kedinin sağlam kalması mümkün değil; ayakları, karnı paramparça olur. Kim bilir kaç tanesinin başına geldi.
Duvarın yıkılması için girişimde bulundum.
#SokakHayvanlarıSahipsizDeğil
Kadınlar daha bilinçli olduğu için.
Kanser taraması yaparız bedavaya;
Kadınlar, "Teşekkürler hocam bizi düşünüyorsunuz" der.
Erkekler, "Kanser çıkarım falan, istemem"
Kan tahliline çağırırız;
Kadınlar, "Hocam ben yürüyüş yapıyorum, diyetisyene de gittim vs"
Erkekler, "Ben kolay kolay hastaneye gitmem"
Sözün özü ben de bir erkek olmama rağmen Kadınları bilinçli oldukları için tebrik ediyorum. Erkekler kendilerine hiç dikkat etmiyor.
Psikiyatriye gitmek çözüm odaklı bir yaklaşımdır, sorunu olup gitmemek asıl problem
Kedilerle uğraşan bir kişinin sağlıklı bir ruh haline sahip olduğunu düşünmüyorum. Bu insanlar mutlaka tedavi görmeli. Toplumda bu tür bir nefretin, zalimliğin normalleşmesinin önüne geçmeliyiz. Sokağa çıktığımızda yüzümüzü azıcık güldüren bir şey varsa o da kedilerimizdir.
Sabah yürüyüşüne çıktım. Yanımda bol miktarda kuru mama ve kap var, yol boyunca gördüğüm kedileri besliyorum.
Aç sokak hayvanlarına yiyecek vermek, bir canın karanlıktaki umudunu yeniden yakmaktır. Onlar konuşamaz, kapımızı çalamaz, yardım isteyemez ama gözlerindeki sessiz yalvarış her şeyi anlatır. Bir kap mama ve bir avuç merhamet belki de onların hayatta kalma sebebi olur.
Mola verdiğimde bunları yazdım. Şimdi, yola devam...
#SokakHayvanlarıSahipsizDeğil
Prof. Dr. Orhan Karataş’ın çarpıtması:
“Sahipsiz köpeğe ayda 30.000 TL” – bu, kuru ekmeğe muhtaç olan canlara atılan kanlı iftiradır.
Yapılması gereken basit,Kısırlaştırma seferberliği, çöpe dökülen tonlarca yemek israfını önlemek...
Toplum bilinçlenir israfı bırakırsa, bir lokma aşla yaşar o masumlar.
Asıl israf:
Cehaleti profesör ünvanıyla taçlandırıp, halkın vicdanını yalanla zehirlemektir.
Vicdanınız nerede, Sayın Karataş?
Kürsüde mi unuttunuz, yoksa hiç mi yoktu?
#hayvanlaradokunma
Düşünün…
Afyon’da susuzluktan dili dışarı çıkmış bir eşek görüyorsunuz.
Yere yığılıyor, gözleri kapanıyor…
Ama su veremezsiniz. Çünkü ‘yasak.’
Ankara’da açlıktan titreyen yavrularını emzirmeye çalışan bir anne köpek görüyorsunuz.
Bir kap mama uzatmak istersiniz…
Yine ‘yasak.���
Arabanızın kaputundan çıkan minicik bir yavru kedi, hayata tutunmaya çalışıyor…
Bir kap su koymak bile ‘yasak.’
Bu, çözüm değil.
Bu, vicdanın cezalandırılmasıdır.
Hayvanı aç bırakmak hukuk değildir, insanlık hiç değildir.
#VicdanaYasakKonulamaz
#BeslemeYasaklanamaz
Sayın Mansur Yavaş,
Ankara Metro’da gönüllü bir vatandaşın kedileri beslemesi yasaklandı.
Bu hayvanlar yıllardır orada yaşıyor, bazıları hasta ve tedaviye muhtaç.
Şimdi kapılar yüzlerine kapatıldı.
Mama yok, tedavi yok, merhamet yok.
Bu bir yasak değil, canlara ölüm kararıdır.
Ankara’nın kalbinde, belediyenizin gözü önünde, kediler açlığa ve hastalığa terk ediliyor.
Sokak hayvanlarını “görmezden gelmek” artık masumiyet değil, suç ortaklığıdır.
Ankara’yı vicdansızlıkla değil, adaletle yönetmek sizin elinizde.
Bu utancı derhal durdurun!
@mansuryavas06@ankarabbld@herkesicinCHP@eczozgurozel