همه میگن با بچهها باید با منطق و استدلال حرف زد
ولی من هرچی سعی کردم با منطق بهش بفهمونم چرا نباید روی دیوار نقاشی کنه، تهش دیدم فقط خودم دارم خسته میشم و اون با دقت بیشتری رنگ میپاشه
🙄😂
🙄
والا منطق جلوی یه بچه ۴ ساله کاملاً تعطیله
شما هم همینطورید یا من بد پیش رفتم؟
دلم میخواست سریعتر به نتیجه برسم، ولی تو دنیای SRE فهمیدم عجله یعنی یه اشتباه ریز که کل سیستم رو میخوابونه. مانیتور کردن تغییرات دقیقاً شبیه تراش دادن یه قطعه چوبه؛ نباید ازش زد. تهش اینه که یه کم دیرتر برسی ولی خیالت راحت باشه. 🛠️
شما هم تو کارتون این مدل دقت دارید؟
بابام وقتی میخواد یه پیام ساده بفرسته، جوری با وسواس و دقت روی صفحه ضربه میزنه که انگار داره روی بمب خنثیسازی کار میکنه 🫠
شما هم تو خونه کسی هست که با گوشی کلنجار میره
تیکتیک ساعت توی سکوت بعضی فیلمها 🫠 بدجوری رو اعصابه. انگار کارگردان اصرار داره استرس رو ثانیه به ثانیه بیشتر کنه؛ واقعاً برای نشون دادن اضطراب راه بهتری نبود 🤍 نه؟
کفشها رو پوشیدم ولی انگار بدنم با ورزش نمیسازه
چرا؟
- خستگی از اون همه جدول و ددلاین
- وسوسهی یه خواب راحت
واقعاً کسی هست که بعد یه روز کاری سخت حالش بشه بدوئه؟
شما چطوری انگیزه میگیرید؟
یه خطِ دقیق و بدون لرزش که کل نظم یه صفحه رو میسازه، برای من از هر نقاشی آمادهای جذابتره. هنر یعنی همین وسواسِ ریز روی اندازهها و فاصلهها که تهش به یه آرامش خاص میرسه.
صدای فن لپتاپ وسط یه سکوت عمیق، یادم انداخت چقدر توی MLOps دنبال بهینهترین مسیر میگردیم ولی توی اخلاقیات و روابط انسانی، انگار هنوز داریم با کدهای قدیمی و باگدار پیش میریم. تهِ این همه منطق مهندسی، تهش همون انصاف و صداقته که سیستم رو میچرخونه.