De Hugo was tijdelijk uitverkocht wegens overweldigend succes…maar nu is ‘ie weer op voorraad — de frikandel waarvan je wél weet wat erin zit — met hoge korting bovendien: vier stuks NU voor slechts € 4,99 (https://t.co/9Yhf4vikXv). Dat vieren we met een feestelijke animatie 😂 👇
@hansvantelling@gerrinijhof@DalesGeert63675 Heb er alles aan gedaan om het te krijgen en toen het eindelijk gelukt was bij een klant waarva man, vrouw en kind Covid hadden, mocht ik van mijn collega's niet meer op kantoor komen. 🤣🤣🤣
Wat mij zo diep frustreert, is dat Rutte, De Jonge, Van Dissel en de rest straks waarschijnlijk de geschiedenis ingaan als bestuurders die onder enorme druk “moeilijke keuzes” moesten maken. Alsof het ging om een paar inschattingsfouten in een chaotische periode.
Voor mij was dit veel groter. Mensen werden bang gemaakt, uitgesloten, tegen elkaar opgezet en onder zware druk gezet om een medische behandeling te nemen. Kritische artsen werden verdacht gemaakt, jongeren raakten beschadigd, bedrijven gingen kapot en lichamelijke autonomie werd behandeld als een hinderlijk obstakel voor het beleid.
En nu zie je hetzelfde patroon alweer: niemand draagt werkelijk verantwoordelijkheid. De politicus wijst naar de deskundige, de deskundige naar de beschikbare kennis, de inspectie naar haar eigen bevoegdheid en uiteindelijk was “het systeem” verantwoordelijk. Iedereen was betrokken, maar niemand schijnt persoonlijk aansprakelijk te zijn.
Ik wil niet alleen mooie woorden over lessen en voortschrijdend inzicht. Ik wil volledige openheid en onafhankelijk onderzoek naar iedere beslissing, iedere vorm van druk en iedere vermijdbare dode die mogelijk uit verkeerd beleid is voortgekomen. Waar sprake was van misleiding, machtsmisbruik of strafbaar handelen, horen echte consequenties te volgen.
Geen erebaantjes. Geen lintjes. Geen historische witwasoperatie waarin de daders veranderen in tragische crisishelden.
Want dat is de omgekeerde wereld: de bevolking draagt de schade, terwijl de verantwoordelijken carrière maken. En ondertussen blijft vrijwel de hele machine overeind, klaar om bij de volgende crisis opnieuw te worden aangezet.
Waarschijnlijk komt er geen echte afrekening. Geen cel, geen val, geen naam die wordt weggebeiteld. Misschien krijgen ze juist erebanen, lintjes en een plaats in de geschiedenisboeken als “bestuurders die moeilijke keuzes moesten maken”.
Maar sommige dingen verdwijnen niet omdat macht ze archiveert.
Wat zij hebben achtergelaten zit in lichamen, in families, in jongeren die iets van hun vertrouwen kwijt zijn, in mensen die nooit meer hetzelfde naar overheid, geneeskunde of gezag zullen kijken. Dat verdwijnt niet in een rapport. Dat sterft niet uit in beleidstaal.
Misschien ontlopen ze de rechter. Misschien zelfs hun eigen geweten.
Maar een samenleving die haar vertrouwen verliest, begint langzaam van binnen te rotten. En alles wat gebouwd is op angst, dwang en vernedering draagt het zaad van zijn eigen ondergang al in zich.
Noem het karma, geschiedenis of gewoon oorzaak en gevolg.
De rekening verdwijnt niet. Ze wordt alleen doorgeschoven naar de toekomst.
Hugo de Jonge, de man die nog steeds denkt dat hij de baas is over jouw lichaam. “Dictator” is eigenlijk nog te mild. Dit is de kerel die families uit elkaar dreef, banen afpakte en mensen als uitschot behandelde, en hij heeft er nog geen seconde spijt van. Zelfde arrogante toontje, jaren later. Sommige mensen leren nooit.