کاش یه ریالیتی شو از خانوادهی ما میساختن و من میرفتم نظرات مردم رو تو تیک تاک و یوتیوب میخوندم تا ببینم حق رو به کی میدن و کدوم عضو خانواده از همه منفور تره
کلا همین طوریش خیلی از این دنیا متنفرم و به نظرم هیچ وقت درست بشو نیست ولی هر وقت میبینم حتی به اندازه بچه ها و بچگیشون هم آسایشی درش وجود نداشت یک جور دیگه ای ازش متنفر میشم.
خسته شدم از آکسیوس و حافظه تاریخی و ایسنا و ۱۵۰۰ تصویر و رویترز و فاکس نیوز و ایران اینترنشنال و منوتو و فارس و هیچکس و فدایی و نامجو و کینگ رام و تتلو و شاهزاده سرین و کوفت و زهر مار و این زندگی مسخره ایرانی بودن و هر کسی که ذرهای تریبون داره. حتی از وحید آنلاینم بدم میاد.
شنیدنش تلخه ولی میگم:
نداشتن خانواده حامی میتونه اونقدر شمارو از بقیه عقب بندازه که هیچوقت با هیچ مقداری از تلاش به اهدافتون نرسید. استثناها همیشه وجود دارن، قرار نیست لزوما ما اون استثناها باشیم...