4 kardestik biz hayatimizin dili degisti. Bazen ozlemekten cok Mitosumun gercekten gitmis olmasi canimi yakiyor. Bir daha “abla”, “abliskom”, “ablalarin ablasi” demeyecek olmasi, kapidan girmeyecek olmasi, ayni sofrada oturmayacak olmamiz..hepsinin sonunda ayni gercege carpiyorum:
Canimdan cok sevdigim kardesim yok. Gercekten yok ve ben bununla ne yapacagimi bilmiyorum.
Baslarina kucuk bir sey gelse bile cok uzulur oturur aglardim simdi uzulmekle kalmadim icim parcalaniyor, yaniyor.. Hayatimin canimin parcasini kaybettim, cok aciyor.
Daha birkac hafta once canımı sıkan seyler vardi. Bu hayatta en cok korktugum sey basima gelince dunya bir anda kuculdu. Gunluk dertler, is stresi, iliskiler, gelecek planlari, ayriliklar.. hepsi minicik kaldi. Hayatin renkleri cekildi. Oyle buyuk bir ozlemin ve acinin icerisindeyim ki hayatimin butun seslerini bastirdi. Kalbim hala ona ulasmaya calisiyor. Bir insan kardesinin yokluguyla yasamayi nasil ogrenebilir..bu cok acimasiz.
Her şey çok hızlı oldu. Hastane koridorları, yoğun bakım kapıları, cihaz sesleri, doktorların yarım cümleleri…Çaresizlik ilk kez o kadar sert çarptı ve beni icten ice parçaladı. Beklemek zorunda kalmak… Elinden hiçbir şey gelmemesi…
İçimde sürekli “bir şey yapmalıyım” hissi vardı ama yapabileceğim hiçbir şey yoktu.
Günlerce umutla korku arasında bekledik. Hastane koridorlarinda zaman durmuş gibiydi ve ben o zamanın icinde donup kalmıştım.
Sonra sessizlik başladı…
Bir tarafım hâlâ “belki uyanır”, “belki yanlış oldu” gibi düşünüyor.
Gece aniden “iyi mi acaba” hissiyle irkilip gerçeği hatırliyorum, acı yeniden çöküyor…Nefes kesen bir ağırlık gibi bu acı, geçecek gibi hissettirmiyor.
Kardesimin gittiğinin haberini bir kere almadım; küçük anlarda tekrar tekrar yaşıyorum, bu gidiş icimde ki birçok seyi beraberinde götürdü.
Sesim icime çöktü.
Yarın eskisi gibi olmayacak.
Kendimi suçladığım zamanlar oluyor, “Daha fazla yanında olsaydım?”, “başka bir şey yapılsaydı?”, “neden ben değil?” gibi düşünceler zihnimi kemiriyor.
Bir de cok öfkeliyim.
Hayata, zamana, bazen insanlara. Benim canımın parçası gitmişken dünya dönmeye devam ediyor. Öfkeliyim çünkü bir seyler artık anlamsız.
İçimde taşıdığım bu ağırlık, eskiden dünyanın daha hafif ve daha kolay olduğu gerçeğini hatırlattı. İnsan bu ağırlıkla da yürümeyi öğreniyor… Buna alışmak bile canımı yakıyor.
Hayat koşarak ilerledi ben hâlâ olanı anlamaya çalışıyorum. Seni çok seviyorum, çok özledim ablacım.
Aci cekiyosun, birkac kelimeyle yukunu disari birakmak istiyorsun, guclu gorunmek istiyorsun, olmuyo. Kardesim yogun bakimda, beklemek cok zor, zaman cok yavas. Icimde tarifi cok zor bir bosluk ve cok buyuk bir aci var. Kimsenin sevdigi o kapinin arkasinda kalmasin.