Birini kaybettikten sonra onsuz olan her şey çok zor. Onsuz ilk bayram, onsuz ilk ilkbahar, onsuz ilk doğum günü… Hayatın sevdiğimiz biri öldükten sonra hiçbir şey olmamış gibi devam etmesine çok üzülüyorum.
gerçekten de çok fazla insanı çok erken yitirdik. bu şarkı da hepsini kapsayabilen, acısını içine sığdırabilen, çok bireysel acılara da toplumsal yaslarımıza da sahip çıkabilen bir şarkı. yıllar geçtikçe de sanki hacimsel olarak büyüyor. keşke hep aynı kalsaydı ama olmadı.
hayatımdaki “o kadarını da yapmaz” dedigim bircok insan tam olarak o kadarını yaptı. o yüzden hic kimse icin o olmadan yapamam demiyorum artık. herkessiz yapabilirim ama kendim olmadan yapamam 🫠🫠