Ben yapayalnızım. Dünyanın en yalnız insanı benim. O kadar çok kişi arasında yapayalnızım. 1 tane gerçekten sevenim yok. Ben bile bıraktım kendimi sevmeyi. Hatta ben kendimi hiç bir zaman doğru düzgün sevmeyi bilememişim ki! Hiç bencil olamadım.!
Az evvel bir reels izledim. Yaz mevsimini neden sevmediğimin(nefret ettiğimin) altında yatan sebebi elbette fark ediyordum. Zaman zamanda söylerim. Yaz mevsimini sevmek zenginlik ister diye. Ben hayatımın hiç bir döneminde keyifçilik yaşamamışım ki..!
O yüzden içten içe yaz mevsimine, tatilciye ve turizme bir öfkem var. O video yüreğime oturdu. Benim hayatımda hep bir stres, yorgunluk ve gerginlik vardı ve hala öyle... Üzerine sağlıkta gidik. Ama asıl öfkelendiğim hakedenler güzel hayat yaşayamıyor.
Hayatımdan çıkarıp attığım insanlar için diyorum ki, ben bunu daha evvel niye yapmadım? Hepsi boşa zaman kaybıymış. Hepsinde haklıymışım yahu ben hep haklıyım. 😌
Bizim çok basit, küçük mutluluklarımız vardı. Hatta yoktular, yaratmaya çalışıyorduk. Pollyanna'nın müridleriydik bir nevi. Ama küçücük mutlulukları bile bize çok gördüler. Boğazımıza dizildi, yutkunamadık...
Keşke tek derdim bazıları gibi yaz mevsiminin gelmesini beklemek ve bunun için heyecanlanmak olsa... Ki ben yaz mevsimini de hiç sevmem hatta nefret ederim.
Bizim sığ beyinli insanımız taraftar olmayı da başaramıyor. Takımın kazanmış sevin mutlu ol bitti. sürekli karşı takıma ve taraftarına dil uzatmak niye? Manasız. Takımı üzerinden kendi bir bok becermiş gibi hallenmeleri de ayrıca komedi :) Absürt komedi.
Yahu ben insanları neden gözümde bu kadar büyütüyorum?? Umursamak anlamında söylemiyorum. Gıpta edip, imrendiğim,çok saygı duyduklarım da pek matah değilmiş ona uyanıyorum da. İyice tatsızlaşıyor her şey buna da uyanmasaydım bari.
Çok yorgunum artık. Bir şeyler yolunda gitsin biraz artık, bir mucize olsun,hayat güzel bir sürpriz yapsın. Mutlu bir habere o kadar çok ihtiyacım var ki. Son kaybım beni yerle bir etti. Tükendim...
Bugünün özeti... Allah kimseye, hele bizim gibi ultra hassas kalplere bu aramayı yaptırmasın... Hayır ağlamamı da durduramıyorum. Göz kapaklarım acıdan kavruluyor. İçim gibi...
Yine içimde bir huzursuz bir hüzün var. Bu duygudan sıyrılmak istiyorum aslında ama garip bir şekilde tatlı da geliyor. Kaşıyıp yolmak gibi. İçimi kanatıp kanatıp duruyor. Sebepsiz diyeceğim ama tam o da değil. Kaynağını da biliyorum ya neyse...