นาที 🖤

กาลเวลา อุดมโชค (24) 177/63 / ผมก็แค่เลิกงานมาหาของกินเองคับ

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

นาที
กาลเวลา อุดมโชค (24 ปี) 177/63

ถึงจะชื่อว่าเวลา แต่ก็เป็นคนไม่มีเวลาหรอกนะครับ

https://t.co/VPlBfdrHFW

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin แล้วเช่นนี้เขาจะกล้ารบกวนเธอได้อย่างไร

"เราไม่อยากให้โรสคิดแบบนี้นะ" กาลเวลามองสบเข้าไปในตาคุณ

"เราแค่ไม่อยากให้เรื่องของเรารบกวนเธอก็เท่านั้น" หากคุณมองกลับมา แววตาของเขาก็จะมีเพียงความหม่นเศร้า

"เราจะพูดออกไปได้ยังไง"

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin เขาเพียงเม้มริมฝีปากลงเล็กน้อยเพราะความอึดอัดใจ รสรินเป็นคนใจดี เ���ื่องนี้เขารู้

แต่ตอนนี้เขาและเธออยู่ในความสัมพันธ์อะไรที่จะให้เธอต้อง��ารับฟังเรื่องหนักอึ้งในใจของเขา

เพื่อน... ก็ใช่อยู่

แต่ก็เป็นเพื่อนที่ครั้งหนึ่งเคยมีสถานะพิเศษต่อกัน

+

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin "ถือว่าเรายังโชคดีเหมือนกันนะ ที่ยังมีเธอ"

อย่างน้อยยังเหลือหนึ่งในคนที่เขาคุ้นเคยไว้ข้างตัว

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin เขามองตาคุณ แววตาที่เคยสดใสเสมอมีเพียงความเศร้าหม่น และเหนื่อยล้าในตอนนี้

"เราไม่อยากให้เธอฟังแล้วไม่สบายใจน่ะ" ริมฝีปากแย้มยิ้มบาง กาลเวลาถือวิสาสะยกมือขึ้นลูบหัวคนตรงข้ามเบาๆ ไม่กี่ทีแล้วผละมือออกยิ้มกว้าง แต่มันก็ไม่ใช่รอยยิ้มที่เหมือนเดิม

"ขอบคุณครับ"
+

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin ดังนั้นคำตอบเดิมๆ จึงออกมาจากปากเขาเดิม พร้อมรอยยิ้มที่คุณคุ้นตา

"ก็ไม่นะ พอไหว"

"ทำไมหรอ?"

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin ตอนแรกที่ได้ยินเสียงเรียก คิ้วหนาเพียงเลิกสูงดูงุนงงว่าเธอเรียกทำไม ดวงตามองสบกับคุณ จากนั้นเมื่อได้ยินคำถามถัดไปถึงได้เริ่มเข้าใจ

เหนื่อยไหมอย่างนั้นหรอ

เขาจะกล้าบอกสิ่งที่กำลังเผชิญอ���ู่ให้เธอรับรู้หรือเปล่า กาลเวลากลัวทำให้คุณรู้สึกกังวลเพราะตัวเอง

+

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin "ผัดมักกะโรนีมะเขือเทศใส่ไข่สองที่ครับ แล้วก็ขอมอคค่าแก้วหนึ่ง

โรสเธอจะดื่มอะไร"

หลังหันไปสั่งอาหารและเครื่องดื่มของตัวเอง เขาก็หันไปถามคุณเพราะไม่แน่ใจว่าตอนนี้คุณชอบดื่มอะไร

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin เขาเพียงยิ้มบางไม่ได้สนใจว่า��ันจะอร่อยหรือไม่ อย่างไรอาหารสำหรับเขาในตอนนี้ก็แค่กินพอประทังชีพให้อยู่ไปวันๆ

มือหนาปล่อยคันร่มที่รสรินยื้อยุด ไม่ได้ขัดขืนอะไรและปล่อยเธอเก็บร่มไป สองขาก้าวตามหลังแล้วทรุดกายนั่งลงตรงข้ามกับคุณ

+

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin ความจริงแล้วเขาก็มีเมนูที่คิด���ว้แล้วในหัว และมันก็คือเมนูเดียวกันกับที่คุณพูดออกมา คิ้วหนาอดที่จะเลิกสูงไม่ได้คล้ายประหลาดใจที่รสรินยังจำได้ว่าเขาชอบกิน

"เดาเก่งนะ" กาลเวลาเอ่ยชมยิ้มๆ มีไม่กี่คนที่จะรู้ว่าเขาชอบอะไร เพราะก็กินได้หมด

"โรสมีอะไรอยากกินมั้ย?"

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin มีเพียงความเง��ยบที่โรยตัวอยู่รอบๆ เขาเพียงปล่อยกาลเวลาให้ดำเนินไปอย่างเชื่องช้าเช่นทุกทีโดยไม่ได้ปริปากชวนคุยอะไร

ไอความร้อนที่แผดเผา
แสงสว่างเจิดจ้าจากดวงอาทิตย์

เขาเพียงก้าวเดินไปตามจังหวะการเดินของคุณ

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin รู้ดีว่าต่อให้ปฏิเสธไป อีกฝ่ายถ้าไม่บังคับก็คงจะไม่ใช้ร่มไปด้วยเสียดื้อๆ กาลเวลาจึงเดินเข้��ไปอยู่ใต้ร่มคันเดียวด้วยกันแต่โดยดี

ส่วนมือก็จับคันร่ม แล้วเลื่อนมือลงจนใกล้คันร่มที่มือคุณกอบกุมเอาไว้ หากแต่เขาก็หยุดและเว้นระยะห่าง

"งั้นเดี๋ยวเราถือให้เองดีกว่า"

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin กาลเวลาเบี่ยงตัวเดินหนีไม่พูดไม่จาหายไปจากคุณพักหนึ่งแล้วกลับมาพร้อมร่มหนึ่งคันยื่นให้คุณ

"แดดมันร้อน เดี๋ยวผิวเธอจะเส���ย"

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin เขายิ้มตาปิดกับความใจดีของรสรินที่ตอนนี้ได้กลายมาเป็นเพื่อนที่เขาสนิทใจได้คนหนึ่ง และเริ่มเย้าแหย่คุณเหมือนเช่นทุกครั้ง

"ครับๆ กระผมจะพยายามกินข้าวให้ครบทุกมื้อ" ว่าจบก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองไปทางทิศทางหนึ่งที่มีคาเฟ่อยู่ไกลๆ ให้เห็นแต่ก็ยังเป็นระดับที่ยังเดินไหว

+

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin "ขอบคุณนะ ยังอุตส่าห์เป็นห่วงเราด้วย"

"ใจดีอีกแล้ว" ใจดีตลอดเลย

"แล้วนี่เธอกินอะไรหรือยัง ไปกินข้าวกันมั้ย?" คราวนี้เขาพาชวนคุยเรื่องอื่นตาใส แล้วก็��ิ่งไปพักเมื่อชวนจบเปลี่ยนเป็นทำหน้าลำบากใจ

"เอ่อ แต่ถ้าไม่สะดวกใจไปก็ไม่เป็นไรนะ"

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin เขาดูโล่งใจที่ได้รู้ว่าฝั่งครอบครัวของคุณปลอดภัยดี และเพียงยิ้มรับเป็นคำตอบเมื่อคุณถามเรื่องงานหนัก

มันเป็นคำตอบที่คุณก็รู้ได้จากสภาพ และกาลเวลาก็ไม่สามารถปกปิดมันได้ด้วยคำโป้ปดเช่นทุกที หากแต่ก็ไม่ยอมรับตรงๆ เพื่อให้คุณสบายใจ แม้เล็กน้อยจนถึงขั้นช่วยไม่ได้แต่ก็ทำ

+

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Chanankorn ดวงตาสีรัตติกาลมองสบกับเพื่อน ในแววตานั้นนอกเหนือจากความเจ็บปวด และเสียใจ ในขณะนี้เริ่มมีความวางใจเบาบางรวมอยู่ด้วย

"กูดีใจนะ ที่ยังเห็นมึงตรงนี้"

ที่คุณยังมีลมหายใจ

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Chanankorn ถ้าเป็นในสถานการณ์ปกติ เขาคงห��วเราะขบขับกับใบหน้าและหยดน้ำตาของเพื่อนสนิท แต่ในเวลานี้ที่ตัวเองเป็นฝ่ายร้องไห้หนักกว่าคงไม่มีหน้าไปกล้าล้อเลียนใคร

นาทียกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ครุ่นคิดในใจว่าตัวเองมีค่ามากพอจะรับคำขอบคุณนั้นจากชนกันต์มั้ย แต่สุดท้ายก็ได้ตอบไปเพียงสั้นๆ

"อือ"

+

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin "ได้แหละ เดี๋ยวเราไปคุยให้" เขาตอบตาใสดูง่ายๆ ในท่าทางที่คุณคุณชิน แล้วยิ้มบางๆ เหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่คุณมองเห็นได้ ว่ามันไม่สดใสเท่าเมื่อก่อน

"ยังไงคนก็ขาดอยู่ดี จะให้แยกร่างไปทำอะไรพวกนี้เราคงได้ตายพอดี"

"อืม แล้วตอนนี้โรสพักอยู่กับน้องมายหรอ?"

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin "ส่วนเรื่องที่อยู่... ตอนนี้เธอพักอยู่ที่ไหนนะ?"

อยู่ๆ ก็เปลี่ยนเรื่องซะงั้น

[นาที 🖤 @SiS_Natee]

@SiS_Rossarin ซักพักก็หลับตาแล้วพรูลมหายใจออกมายาวๆ คล้ายตัดสินใจได้ กาลเวลามองสบตาคุณดูจริงจัง

"คือว่า...โรสสนใจมาทำงานของที่ที่เราทำอยู่ก่อนมั้ย จริงๆ ช���วงนี้สถานการณ์การเงินไม่ค่อยดีเท่าไหร่น่ะ แล้วตังก็น่าจะได้น้อย....ด้วย" เผลอๆ น่าจะเป็นตกเบิกด้วยซ้ำ (....)

+