..Düzayak insanların ayaklarına pek takılmayan bu küçük, önemsiz şeyler nasıl da mutsuz eder bizi, nasıl da farkındayızdır onların, büyültüp dururlar bilmecemizi..
Murathan Mungan’ ın Yaz Sinemaları’ ndan..
..
Ne de çok kuş takılmıştı ardımıza,
Ne çok harman gördüm köpükten beyaz...
Açtım, yorgundum ama uykum yoktu.
Güneşler hala sağımda solumda,
Sürer gibiydi açık deniz..”
“..
Bir yanda parçalanmış teknem durur, Sert tütünüyle gün bir yanda. Kara yakındı önce, hem çok yakındı, Elimi uzatsam tutardı ama Yalnızlıktır denizin tek yasası, Bütün ölüler unutulur, Yaşayanlar kalır tek başlarına..”