hepimiz bu hayatta en az bir kez bütün umudumuzu bağladığımız yerin bizi tamamlamak yerine eksik bıraktığını görürüz. can yakan düşmenin kendisi değil oraya tutunacağımızı sanmış olmamızdır.
dinlediğim podcastte diyor ki: 'tabiatta hiçbir şey acele etmiyor; ay acele etmiyor, güneş acele etmiyor, ama insan aceleci bir varlık, biz acele ettiğimizde ruhlarımız geride kalıyor.' çünkü bir yere vaktinden önce varmak, bir parçanı yolda bırakmak demek aynı zamanda