Peki zamanın dayanılmaz hızı hakkında ne düşünmeliyiz mesela ne ara 25 oldum ben???? Zaman bu kadar hızlı akıp gidiyorsa dolu dolu yaşamak için neyi bekliyoruz...
Büyüdükçe hayatın ne kadar karmaşık olabileceğini deneyimlemek bir lütuf mu yoksa ceza mı? Farkındalık dediğimiz şeyin gelişimini sağlayan şey belki de budur. Peki bunu daha küçük yaşlarda deneyimlemiş olanlardan bir adım önde miyiz yoksa geç mi kaldık hayata?
Heves.. ne mühim bir şeymiş, bir kere kırılınca tamiri olmayan. Keşke insanlar daha az kırıcı olabilseler. Keşke kalp kırarak kendi kalplerini tamir etmeye çalışmasalar. Ve yine keşke bu kadar naif büyümeseydim.. yaşamak zor zanaatmış tahmin edememişim.
Dünyaya bir iz bırakmadan gitmek ne üzücü olurdu..
Hala vaktim olduğunu düşünürken bir şeyler yapmam lazım biliyorum sadece bir adım ve gerisi gelecek. Bomboş hissetmek kötü ya da pişman olmak yapmadıklarından, bundan sonra hep arzu ettiğim gibi yaşayacağım. Umarım başarabilirim.