Кстати, а вам говорили в детстве, мол, а Гайдар в семнадцать лет командовал полком?
Я недавно обнаружила что командовать-то он командовал, но:
- полк был "по борьбе с бандитизмом"
- Гайдара с этой должности сняли за алкоголизм, мародерство и незаконные расстрелы местных жителей
📜 Історія не має бути зручною чи вибірковою
Сьогодні мова про постать, яка для одних усе ще підноситься на п'єдестал, а для інших є символом безжального масового вбивства цивільного населення.
👤 Юзеф Біс (псевдо «Вацлав») — командир угруповання OP-26 Армії Крайової (АК).
◼️ Трагедія Павлокоми (березень 1945 року)
Під командуванням Юзефа Біса підрозділ АК захопив українське село Павлокома. Логіка розправи була кривавою та тотальною: місцевих поляків відібрали й відпустили, а українців прирекли на знищення.
Внаслідок цієї каральної акції було розстріляно та скинуто в ями 366 українців. Серед вбитих: літні люди, жінки, діти та навіть немовлята.
🏛️ Сліпота історіографії та подвійні стандарти
Десятиліттями польська офіційна історіографія героїзувала «Вацлава» як борця антикомуністичного підпілля. Злочин проти людності в Павлокомі або замовчувався, або свідомо виносився за дужки його біографії.
Лише у 2000-х роках, завдяки тиску незаперечних фактів, свідченням тих, хто вижив, та спільній праці істориків, правда про масове вбивство стала публічною.
⚠️ Проте навіть сьогодні для частини радикальних націоналістів Біс залишається «захисником», а знищення сотень безвинних людей намагаються обійти мовчанкою чи цинічно виправдати «реаліями того часу».
🕯️ Пам'ять про жертв Павлокоми — це нагадування: воєнний злочин та агресія проти цивільного населення не мають строку давності й не можуть бути виправдані жодними прапорами чи гаслами.
Справжня повага до історії починається з готовності визнавати навіть найгіркішу правду.
#Павлокома #ІсторичнаПамять #ІсторіяУкраїни #ВоєнніЗлочини #ПравдаІсторії
БлЭт, как теперь с этим жить?
Степан Бандера🇵🇱 никогда не был гражданином Украины.🇺🇦
🇵🇱Был гражданином Польши и после 2WW получил немецкое гражданство.🇩🇪
Еще более шокирующие новости - 99,3% военнослужащих УПА также были гражданами Польши.🇵🇱🇵🇱🇵🇱
Это исторически доказанные факты.
Today marks the 80th anniversary of the Kielce Pogrom, which took place on July 4, 1946.
The largest anti-Jewish pogroms in postwar Europe occurred only in Poland. They were classic "pogroms" - the very russian word pogrom entered virtually every language because of such events.
From the August 1945 Kraków pogrom to the bloodiest one in Kielce, the script was always the same: "The Jews killed a Christian boy for ritual purposes."
The Polish Catholic Church, with the antisemitism that characterized parts of it at the time, played a particularly sinister role in creating the atmosphere that made this horrific pogrom possible.
The Kielce pogrom was especially horrific because a small group of Jews who had survived the Holocaust had settled in a single building. They were trapped inside and systematically murdered over the course of several hours.
The perpetrators were not only ordinary residents of the city. Polish soldiers and Polish police also participated in the killings.
The Polish Catholic Church, represented by the local bishop, Czesław Kaczmarek, took the extraordinary step of passively supporting the violence and never condemned it.
Just imagine: the Catholic Church found itself in complete alignment with the Stalinist government of Bolesław Bierut in its hostility toward Jews, under the slogan of "finishing Hitler's work." The tragedy unfolded with the full support of the state.
This wave of pogroms triggered the mass emigration of Holocaust survivors from Poland within just a few months.
Today, on the 80th anniversary of the tragedy, the former head of Poland's Institute of National Remembrance, Karol Nawrocki, should be in Kielce. He should bring with him the Primate of Poland, Archbishop Wojciech Polak, so that he might kneel before that building in prayer and have the courage to honor the memory of the Jews murdered in the postwar pogroms.
At the very least, this is what his political patron, Jarosław Kaczyński, and his predecessor, Andrzej Duda, have done in the past.
Especially today, on the 80th anniversary of this tragedy.
Author: Vitaliy Filatov
Trochę historii zapomnianej i mało znanej.
W 1945 doszło do ważnego porozumienia między Polakami i Ukraińcami.
"Porozumienie w Rudzie Różanieckiej" to nazwa tajnego paktu zawartego 21 maja 1945 r. pomiędzy przedstawicielami polskiego podziemia niepodległościowego (AK-WiN) a ukraińskiego podziemia (OUN-UPA). Doszło do niego w okolicach Rudy Różanieckiej na Roztoczu.
Wcześniej Polacy i Ukraińcy prowadzili krwawe walki, szczególnie w związku z rzezią wołyńską i konfliktem na Zamojszczyźnie. Obie strony poniosły ogromne straty, jednak po wejściu Armii Czerwonej i umocnieniu się władzy komunistycznej uznano, że dalsza walka między sobą nie ma sensu.
Porozumienie przewidywało:
- zaprzestanie wzajemnych walk i ataków,
- ochronę ludności cywilnej,
- wyznaczenie stref działania obu organizacji,
- wymianę informacji wywiadowczych,
- współpracę przeciwko władzom komunistycznym, NKWD, UB i agenturze komunistycznej.
Najbardziej znanym efektem współpracy była wspólna akcja WiN i UPA na Hrubieszów w maju 1946 r., podczas której zaatakowano siedziby UB, MO i więzienie. Był to jeden z przypadków w historii, gdy polskie i ukraińskie podziemie zbrojne działały wspólnie.
To porozumienie jest dziś często przywoływane jako przykład, że nawet po bardzo krwawym konflikcie możliwe było czasowe porozumienie między Polakami i Ukraińcami wobec wspólnego zagrożenia.
Jakby ktoś liczyć nie umiał, od podpisania porozumienia minęło 80 lat. Podobnie jak od rzezi Wołyńskiej.
Czy nie warto ten pakt odświeżyć w czasach, gdy znów mamy wspólnego wroga - w zasadzie tego samego?
Kompas Anny Saranieckiej/Facebook.