Ρωτάω την βαφτιστήρα μου τι είναι αυτό που έφτιαξες?
Τσάντα επιβίωσης μου λέει
(με φωνή 4χρονου )και έχει μέσα δυό κούκλες ένα καθρεφτάκι κατι κραγιόν ένα καλσόν, κατι μανό, και βουρτσάκια.
Φαγητό δεν θα βάλεις μέσα?
Θα παραγγείλουμε μου λέει!!!!!
Έτοιμη για το survivor!!!
όλη εκείνη η ζωή που κάποτε θεωρούσαμε αυτονόητη.
Τώρα πια καταλαβαίνω πως ακόμη κ οι πιο μικρές χαρές έχουν ανάγκη από κάποιον για να τις μοιραστείς.Κι εκείνος θέλει να μοιράζεται μαζί μου ακόμη και τα πιο απλά.
Και πόσο θα ήθελα να ήταν ακόμη εδώ η μαμά να του κάνει παρατήρηση.
Υπάρχουν στιγμές που βάζω τον εαυτό μου πάνω από όλα. Είτε είναι παιδιά, είτε κοινωνική υποχρέωση, είτε φίλοι. Είναι αυτές οι στιγμές που νιώθω πως για να είναι οι γύρω μου καλά, θα πρέπει να είμαι εγώ καλά και κάπου εκεί, το όχι, είναι η ζωτικής σημασίας απάντηση σε ένα πρέπει.
Πάω να πάρω τον μικρό από τον παιδικό και του λέει μια μικρή ξανθομαλλούσα «γεια σ αγαπώ πολύ» και της απαντάει ο άλλος «εγώ αγαπώ τη μαμά μου» ΕΛΑ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΠΑΜΕ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΙΜΑ (ο,τι και αν είπε ο μπάρμπα Φρόιντ δίκιο είχε σ όλα)
Δήλωσα στη δουλειά ότι σταματάω μετά από 25 χρόνια τέλος του μήνα. Θα βοηθάω για όσο καιρό θέλω απογεύματα.
Παρά την αύξηση που έταξαν, δεν είναι θέμ�� χρημάτων.
Πάνω από όλα την ηρεμία μου θέλω.
Εύχομαι σε όλους να βρίσκουν ότι τους ταιριάζει επαγγελματικά.
Και φυσικά με υγεία.
Πως φαντάζομαι τα Χριστούγεννα;
Ζεστό σπίτι, μυρωδιές από φρεσκοψημενα μελομακαρονα, φλις κουβερτουλες στο σαλόνι, τηλεόραση να παίζει Μελωδία της Ευτυχίας και εγώ να λαγοκοιμαμαι στον καναπέ ..
Σε άλλα νεα στην Αυστραλία εκπαιδεύουν κάτι τεράστιες κατσαρίδες για διασώστριες!! Οτι δηλαδή εγώ θα χρειαστώ διάσωση και θα δω την κατσαρίδα να με κοιτάει και δε θα πεθάνω και από αυτό τον φόβο! Ντιλ!!