.

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU โศกเพียงแค่ยกยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ในเมื่อไม้เมืองบอกให้เขาดื่มเขาก็ตะดื่ม ใช่ ถ้าหากไม้เมืองสั่งให้เขาทำอะไรเขาก็จะทำเช่นนั้น

เขายกกาแฟเป่าเบาๆก่อนจะค่อยๆทยอยจิบจนหมดแก้ว ใครจะไปคิดว่าะถ้อยคำที่ได้กลับมากลับเป็นคำพูดที่ทำให้โศกกหายใจได้ไม่ทั่วท้องนัก

“ไม่เลยสักนิดเลยหรอครับ”

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU “ถ้าผมดื่มกาแฟตอนนี้ หลังจากนี้คนที่ผมคุยด้วยยังจะเป็นคุณ ที่เป็นอยู่แบบนี้อยู่ไหมครับ”

โศกเอ่ยว่าก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบเล็กน้อย

ที่เอ่ยแซวเพราะหากเกิดขึ้นจริง เมื่อดื่มหมดแก้วแล้วเขาได้เจอกับอาจารย์ผู้เป็นที่รักในตัวตนแบบนั้นอีกครั้ง ก็คงไม่รู้จะรับมือเช่นไรเหมือนกัน

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU "งั้นอาจารย์ก็ไม่จำเป็นต้องดื่มกาแฟแก้วนี้แล้วงั้นสิครับ​...... เสียใจจัง"

โศกแกล้งพูดออกมาขำๆก่อนจะขยับตัวซบลงอกอีกคนอีกครั้งแล้ว​จ้องไปยังหนังสือนั้นอีกหน

"งั้น​อาจารย์... อ่านต่อได้ไหมครับ"

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU "อาจารย์ล่ะครับ...."

น้องโศกส่ายหน้าเบาๆก่อนจะจับมืออีกคนมากุมเอาไว้กลางอกของตน

"อาจารย์ยังไม่บอกผมเลย... ว่าถ้าเป็นอาจารย์​ อาจารย์จะย้อนกลับไปหาใคร"

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU โศกศกขบฟันต้านมืออีกคนโดยอัตโนมัติก่อนจะใช้สองมือวางลงบนมืออีกคน ดวงตาของโศกดูอ่อนไหวและน่าเอ็นดู

"ชอบสิครับ.....​แต่ต่อให้คุณจะทำร้ายผม สัมผัสผมแรงแค่ไหน แต่มันก็มักจะแฝงความอบอุ่นมาด้วยเสมอ....."

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU "ครับ.... ผมเองก็พึ่งรู้ตัวเหมือนกัน และไม่รู้ทำไม.... ถึงชอบมันขนาดนั้น"

คมคิ้วของโศกขมวดเล็กน้อยเพราะความตกใจ ใบหน้านั้นแฝงไปด้วยทั้งอารมณ์กลัวและลุ่มหลง

"แล้วอาจารย์ล่ะครับ.... ถ้าย้อนกลับไปได้ อาจารย์อยากย้อนกลับไปหาใครหรอครับ"

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU "เมื่อเทียบกับคนอื่นที่ทำร้ายผม.... คุณคือคนที่ผมรู้สึกหลงผิดมองว่าการกระทำของคุณเป็นสิ่งที่ถูก และผมเองก็หลงใหล ในการกระทำของคุณมากที่สุด"

โศกเอ่ยว่าออกมาเบาๆ ดวงตาสีอ่อนมองสบกับดวงตาของอีกคน โศกศกยกมือขึ้นกอบกุมมืออีกคนเอาไว้เสียแน่น

"คุณอ่อนโยนกับผมเสมอ.... "

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU "อ... อาจารย์ไม้ทำไมขำล่ะครับ"

เจ้าโศกพองแก้มน้อยๆก่อนจะมุดใบหน้าเขินอายของตนลงบนอกอีกคนเป็นการหนีไม่ให้เขาได้เห็นความแดงระเรื่อบนใบหน้าของตน

"ถ้าย้อนกลับไป... ตอนนั้นผมอยากจะเปิดใจให้คุณมากกว่านี้​ จะพยายามลดความกลัว แล้วเข้าใจคุณมากกว่าในตอนนั้น"

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU โศกศกแอบอิงกายอยู่กับอกกว้างของคนเป็นอาจารย์​ บรรยากาศ​เรียบง่ายที่แสนจะอบอุ่น เรียกได้ว่าวันเกิดปีนี้วิเศษกว่าปีไหนๆ

น้ำเสียงและจังหวะของอาจารย์ฟังลื่นหูทำเอาโศกเคลิ้มตาม ภาพในหนังสือถูกวาดขึ้นในหัวแทบจะทันที​

".....​ผมไม่อยากย้อนไปไหนไกลหรอกครับ..."

"อาจจะเป็นคุณในตอนนั้น"

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU โศกศกเดินไปชงกาแฟแก้วโปรดของอาจารย์และไม่ลืมที่จะยกคุ๊กกี้ติดมือมาด้วยเพื่อที่จะได้ทานควบคู่กัน
คนตัวเล็กวางกาแฟไว้บนโต๊ะไม้แกะที่พื้นโต๊ะเป็นกระจกที่ด้านในมีเหล่าผีเสื้อสต๊าฟกางปีกอวดสีสัน

เขาทิ้งกายนั่งลงข้างอีกคน​ รอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้า

"อาจารย์​ เราเริ่มกันเลยไหมครับ"

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU "อ่ะ.... ขอโทษทีครับ ฮ่ะๆ"

โศกสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบยกหนังสือยื่นให้อีกคนด้วยความเขินอายในความโก๊ะของตัวเอง

"อาจารย์​ ไปรอที่โซฟาเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปชงกาแฟมาให้"

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU "ว่าไปแล้วผมก็เขินๆเหมือนกัน"

โศกยกยิ้มกว้างแก้เขินก่อนจะขำออกมาเบาๆ​ เขาเลื่อนมือไปหยิบหนังสือมากอดเอาไว้แล้วยกยิ้มกว้างมองอีกคนด้วยสายตาดูมีความสุขมากๆ

"งั้น... เริ่มเลยได้ไหมครับ"

[. @sok1771]

@Maimueng_3PU อีกคนไม่ตอบโศกก็ไม่คิดจะเร้าถามต่อ

"อืมมม​ ชอบค​รับ... มันน่ารักมากๆ..."

"จริงๆ... ผมอ่านภาษาอังกฤษไม่ค่อยลื่นเท่าไหร่"

"คุณช่วยอ่านกับผมได้ไหมครับ?"

[. @sok1771]

เก็บมันเอาไว้ให้ลึก เก็บเอาไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด อย่าปล่อยให้มันลอยออกมาอีก

อย่าปล่อย ให้คนอื่นได้รับรู้ถึงมัน

[. @sok1771]

ก้าวแรกของผมมันยาก... และเจ็บปวด
แต่หวังว่ามันจะไม่ได้เจ็บปวดเท่ากับตอนที่อยู่ในกรง

-----

[. @sok1771]

[26/10]

[. @sok1771]

คุณสอนให้ผมปล่อยตัวเอง ผมกำลังปล่อยตัวเองออกจากกรงเหมือนที่คุณเคยพูดกับผม แต่นั่นก็เพื่อไปยังกรงใหม่เท่านั้น

ร่างนั้นทิ้งตัวลงกอดตัวเองก่อนจะปล่อยเสียงร้องโฮออกมาจนสุดเสียง สองมือค่อยๆเลื่อนขึ้นกอบกุมเหล่าเส้นผมนั้นก่อนจะดึงมันเพราะความเจ็บปวดไปทั้งหัว...