Biz şehrimizdeki apartmanları isim isim, sokakları, caddeleri avuç avuç bilirdik. Şimdi biz de tanıyamıyoruz. Eski halini bilmeyene dümdüz arazi gibi geliyordur bu görüntüler. Bizim tüm hayatımızdı bu şehir. Her boşlukta onlarca bina, yüzlerce can, sevdiklerimiz, anılarımız vardı. Bu boşluğun yerini doldurabilecek tek bir his yok. Seni çok özledik Antakya.
6 şubat depreminin üzerinden tam 7 ay geçti.7 aydır yoksun Berk Can’ım ailemizin en küçüğü sen bizim ölümümüzü görücektin biz senin değil çok özledim seni 🤍
Biz Antakyalıların aklındaki tek soru ;
-6 şubat depremi olmasaydı hayatımız nasıl olurdu?Bu soruyu düşünmeden bir günümüz geçmiyor.
Deprem olmasaydı Berk Can’ım şu an üniversiteli olacaktı.Lukas’ım askerde olacaktı.Sevdiklerimiz yanımızda olacaktı.Bu acının tarifi yok!
Zamanında rahmetli babaannem bu hayatta her şeyin bi çaresi var sadece ölüm yok demişti.Çocuk aklıma anlamamıştım ama şimdi çok iyi anlıyorum ki bu hayatta her şey geçici aşk,iş,para geçici o yüzden bu hayatta tek gerçek şey ölüm ondan dolayı hiç bi şeyi kafaya takmamak lazım.
Bugün üniversite sınavı kuzenim Berk Can’da sınava girecekti.İstanbul’a gelip hayallerini gerçekleştirecekti . 6 Şubat depreminde hayatını kaybetti ve ses gelmesine rağmen şimdi bunun sorumlusu kim bizim memleketimizi ihmal edenleri ölüme terk edenleri asla affetmiyorum.