نوار آفتابی که از گوشهٔ پرده خودش رو به فرش رسونده بود رو دنبال کردم. تهش رسید به دفترچه تلفن پایین میز تلویزیون و جلد زواردررفتهش. آخرین باری که بازش کردم رو یادم نمیاد. شمارههاش باید عوض شده باشن. و آدمهاش. مرده یا زنده.
مثل آلبوم.
آدم رو که توی خودت نگه داری، جاودانه میشی.
محمد صبح قطعهی Vater Unser از آروو پرت رو برام فرستاده. اگه ذرهای ایمان توی دلم باقی مونده بود، با این بارون به عنوان نشانه میپذیرفتمش و پیش از رفتن به تپسی، میرفتم کلیسا و به گناهانم اعتراف میکردم.
آه، ای پدر ما که در آسمانی، حتی تو هم به کار ما نیومدی!
این زندگیه؟ این رودهدرازی یک نویسنده درجه چندمه که صفت کلیشهای زیاد استفاده میکنه. حروف ربط رو بیربط بکار میبره و حرفای قلمبه تو دهن کاراکتری میذاره که داره میره ماست بخره. مثلا «حقیقت مستلزم تحریف مداوم واقعیت است»