یه دختره رو نشون دوستم دادم گفتم کاش من این بودم خوشگل و خوشبخت. دوستم گفت کاش من کلا نبودم. دوستم خیلی عاقله. من یه جاهایی گول زندگی رو میخورم ولی اون هرگز.
دروغ چرا … یه لحظه غصه خوردم که تو تموم مراحل زندگیم تا اینجا تنها بودم و هیشکی اینجوری حواسش بهم نبود…
همیشه اونی که حواسش به همه چیز و همهکس بود من بودم.
محسن قاصد در توصیف ویدیویی از دریاچه ارومیه نوشت: «این تصاویر را با گریه ثبت کردم، با گریه تدوین شد و حالا با گریه منتشر میشود. نه از سرِ غم، بلکه از جنس شوق و امید و آرزو...
به خانه خوش آمدید، ای غریبهایی که هرگز از یادمان نرفتید. دریاچه وان ترکیه شاید پرآب بود و جای زندگی داشت، اما هرگز برایتان وطن نشد. شما برگشتید تا بگویید: «هنوز مادری زنده است به نام دریاچه ارومیه.»
اول میگن تروریستا مردم رو کشتن، بعد میگن ۴۰ هزار تا نبوده کشته سازی نکنین، یکم که عصبانی میشن میگن آره ما ۴۰ هزار تا کشتیم بازم بیاید طوری میکشیمتون که مراد ویسی تا سالها اسم جاویدنام ها رو بخونه.
بی وطن های قاتل.
چرا دیدن این همهجنازه داره عادی میشه؟ چرا دیدن گلوله تو پیشونی کسی که هنوز تجهیزات بیمارستان بهش وصله، دنیا رو زیر و رو نمیکنه؟
چرا این همه آدم تو کیسههای مشکی برای دنیا صرفا یک سرکوب خشونتآمیزه؟ این قتلعامه، این کشتار دستهجمعیه!!