kendimle şöyle bir gün geçirdim, kitabımda çok sevdiğim ve bana dokunan, hâlâ zihnimde düşüncelerime eşlik eden “ yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır, ölüler yaşayanların gözlerini açar.”
26 haziranda bir çınarı toprağa verdim. her zaman ulu halini hatırlayacağım. yaprakların sararıp solmaya başladığında bile yıkılmayan halini örnek alacağım. bana gölgelik sağladığın, dallarına konmama izin verdiğin icin minnettarım.
Çocukluk çağı travması ile ilgili bir kitapta okumuştum. Çocuklara gelecekte ne olmak istiyorsun diye soruyorlar. Travmatik yasantiya maruz kalan çocukların büyük kısmı cümlelerine eğer yaşarsam/büyürsem diye başlıyor. Travma özellikle çocuklukta oldukça yaralayıcı.
“hiç barış görmemiş çocuklarla, hiç savaş görmemiş çocukların farklı değerleri vardır.”
—donquixote doflamingo
“savaşın bitmesini diliyorum ve bir yatakta uyumayı.”