parvati

บทที่ 1 : กลิ่นหอมของการเริ่มต้น เสียงกระซิบในห้องเรียนครัวเริ่มดังเป็นระลอก คล้ายลมพายุที่ยังไม่ทันก่อตัว แต่ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ค่อยๆ ทว��ขึ้น “มึงจะไปจริงๆ เหรอวะ?” เสียงเพื่อนที่นั่งข้างกระซิบขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “เออ” ผมตอบเรียบๆ แต่ในใจกลับดังขึ้นว่า— ‘กูเองก็ยังไม่อยากเชื่อเหมือนกันแหละ’ “มึงนี่มันบ้าจริงๆ… Chef Kin อะนะ มึงรู้มั้ยว่าโหดขนาดไหน?” ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ “กูรู้…” “เคยได้ยินมาว่า เด็กต่างชาติที่ตั้งใจมาฝึกกับเขายังต้องร้องไห้กลับบ้านแค่เพราะ… ไข่ยางมะตูมสุกไปนิดเดียว!” ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดคลิปวิดีโอของ Chef Kin ชายหนุ่มในรายการสวมเสื้อเชฟเต็มยศ แสงไฟสะท้อนใ��หน้าคมเข้ม ท่าทางนิ่งขรึมแต่ไม่เย็นชา ผมเผลอยิ้มนิดๆ “…น่ารักดี” “ห๊ะ!?” เพื่อนเกือบทำตะเกียบตก ผมหันมามองเขา “ก็เรื่องทำอาหารในโรงเรียนนี้ กูก็ไม่ได้เป็นร��งใครนี่” “กูรู้เว้ย แต่มึงฟัง—” แกร๊ก! เสียงประตูห้องเปิด ทุกสายตาหันไปในทันที ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาอย่างสงบนิ่ง รูปร่างสูง ไหล่กว้าง ผมสีน้ำตาลเข้มตัดเรียบ ท่าทีสุขุมในทุกย่างก้าว เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที “นั่นพ่อบ้าน Sebastian ของตระกูล Storme ใช่ไหม!?” “หล่อมากกก… ฉันยอมล้างจานให้เขาเลยตอนนี้” Sebastian เดินมาหยุดตรงหน้าผม “คุณหนูชุนครับ เครื่องบิ��เจ็ท SK103 พร้อมแล้ว รถจอดรอหน้าตึก ถ้าคุณหนูอยากล้างตัวก่อนขึ้นเครื่อง ผมจะจัดการให้ทันที” ผมหันไปมองเขาแล้วยิ้ม “มาทันพอดีเลย Sebastian แต่ไม่ต้องล้างแล้ว… เราไปเลย ไม่ต้องกลับบ้าน” Sebastian เหลือบตามองผมนิดหนึ่ง “คุณนายสั่งไว้ ห้ามคุณหนูกลับบ้านก่อนวันที่ 12 หากฝ่าฝืน… บัตรทองของคุณหนูจะถูกระงับสามเดือนครับ และอย่าลืมทากันแดดติดแอร์ Garnier UV Cooling Water Gel ทุกครั้งก่อนออกนอกที่พัก” (คุณนาย = Prof. Dr. แพทย์ผิวหนังอันดับต้น ๆ ในเอเชีย ผู้เชี่ยวชาญเรื่องการป้องกันมะเร็งผิวหนังอย่างจริงจัง) เห้อ… แม่ก็นะ 😅 ปั่บ! Sebastian ทากันแดดให้ผมอย่างรวดเร็ว ซึมไวจนผมแทบไม่รู้ตัว “ฮึ?” ผมขมวดคิ้วนิด “เมื่อกี้มีอะไรติดบนหน้าคุณหนูครับ” เขาตอบเรียบ “โรงเรียนปรับแอร์เหรอ ทำไมรู้สึกเย็นสบายแปลกๆ แฮะ” “กันแดดสูตรใหม่ครับ เย็นเหมือนเปิดแอร์ให้ผิว หน้าไม่วอก ไม่เทาเหมือนวันก่อนที่คุณนายทาให้แน่นอนครับ” ผมนึกถึงเช้าวันหน้าเสาธงก่อนหน้านี้… หน้าผมเทาจนทั้งแถวซุบซิบกันสนั่น “ดีๆ Sebastian… อันนี้สบายผิวดี” “นี่มึงจะไปจริงๆ เหรอ ชุน มึง…” ผมหันไปมองเพื่อนอีกครั้ง แววตาเขาดูสับสนและห่วงใย แม้ไม่พูดออกมา “เจอกันนะเพื่อน กูจะไม่กลับจนกว่าจะจบคลาสแน่นอน ไปละ… Ci vediamo” ⸻ คลาส Chef Kin อุณหภูมิในห้องเย็นปกติ แต่เหงื่อผมกลับไหล มือเย็นเฉียบ ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย ผมเปิดฝาขวด #กันแดดติดแอร์ ของการ์นิเย่ ทาบนหน้า สูดลมหายใจลึก ๆ ‘เราตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอวะ…’ ดีที่กันแดดช่วยให้ผิวเย็นสบา��เลยใจสงบลงมาได้บ้าง ปัง! เสียงประตูเปิดเหมือนสั่งให้โลกหยุดหมุน ชายหนุ่มในสูทกำมะหยี่สีแดงเลือดหมู เดินเข้ามาอย่างเงียบงัน สูทตัดทรง 1966 ทิ้งตัวสวย ราวกับหลุดจากภาพยนตร์สายลับอังกฤษ เขาไม่พูด ไม่แสดงสีหน้า เพียงแค่มอง… แต่นั่นกลับทำให้ทั้งห้องกลายเป็นสุสานในพริบตา “ผมไม่อยากเสียเวลา” เขากดปุ่มบนโต๊ะ ครืดดดดดดดดดดดดด… ประตูเหล็กบานใหญ่เปิดออก เผยวัตถุดิบล้ำค่าที่หาไม่ได้ง่ายๆ “พวกคุณมีเวลา 90 นาที ทำอาหารที่ดีที่สุดของตัวเอง The contents of this room are yours to use. Good luck.” เสียงฝีเท้าดังกรูเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง …ยกเว้นผมที่ยังคงยืนนิ่ง ‘ทำไมใจมันเต้นแรงตอนเห็นเขายิ้มวะ…’ Chef Kin เดินมาหยุดที่โต๊ะผม “คุณจะมัวอยู่ทำไม ไม่รีบไปเอาวัตถุดิบ?” “Chef เป็นห่วงนักเรียนด้วยเ��รอครับ?” เขาเลิกคิ้ว “คุณได้ยินอะไรมาบ้าง?” “ชื่อเสียงของเชฟดังมากครับ แต่ผมไม่เชื่อข่าวลือหรอก เจอตัวจริงวันนี้… ดูน่ารักกว่าที่คิดไว้ซะอีก” เขาหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นเหมือนพระอาทิตย์ลอดม่านเมฆยามเช้า แต่เพียงแวบเดียว เขากลับเข้าสู่โหมดขรึมอีกครั้ง “ขอให้คุณรักษาอารมณ์แบบนี้ไว้… จนจบนะ คุณ—?” “ชุนครับ, ชุน Storme” “…ผมจะจำไว้”

ChenRcj's tweet photo. บทที่ 1 : กลิ่นหอมของการเริ่มต้น

เสียงกระซิบในห้องเรียนครัวเริ่มดังเป็นระลอก คล้ายลมพายุที่ยังไม่ทันก่อตัว แต่ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ค่อยๆ ทว��ขึ้น

“มึงจะไปจริงๆ เหรอวะ?”

เสียงเพื่อนที่นั่งข้างกระซิบขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เออ” ผมตอบเรียบๆ แต่ในใจกลับดังขึ้นว่า—

‘กูเองก็ยังไม่อยากเชื่อเหมือนกันแหละ’

“มึงนี่มันบ้าจริงๆ… Chef Kin อะนะ มึงรู้มั้ยว่าโหดขนาดไหน?”

ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ “กูรู้…”

“เคยได้ยินมาว่า เด็กต่างชาติที่ตั้งใจมาฝึกกับเขายังต้องร้องไห้กลับบ้านแค่เพราะ… ไข่ยางมะตูมสุกไปนิดเดียว!”

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดคลิปวิดีโอของ Chef Kin
ชายหนุ่มในรายการสวมเสื้อเชฟเต็มยศ แสงไฟสะท้อนใ��หน้าคมเข้ม ท่าทางนิ่งขรึมแต่ไม่เย็นชา

ผมเผลอยิ้มนิดๆ

“…น่ารักดี”

“ห๊ะ!?” เพื่อนเกือบทำตะเกียบตก

ผมหันมามองเขา “ก็เรื่องทำอาหารในโรงเรียนนี้ กูก็ไม่ได้เป็นร��งใครนี่”

“กูรู้เว้ย แต่มึงฟัง—”

แกร๊ก!

เสียงประตูห้องเปิด ทุกสายตาหันไปในทันที

ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาอย่างสงบนิ่ง รูปร่างสูง ไหล่กว้าง ผมสีน้ำตาลเข้มตัดเรียบ ท่าทีสุขุมในทุกย่างก้าว

เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที

“นั่นพ่อบ้าน Sebastian ของตระกูล Storme ใช่ไหม!?”
“หล่อมากกก… ฉันยอมล้างจานให้เขาเลยตอนนี้”

Sebastian เดินมาหยุดตรงหน้าผม

“คุณหนูชุนครับ เครื่องบิ��เจ็ท SK103 พร้อมแล้ว รถจอดรอหน้าตึก ถ้าคุณหนูอยากล้างตัวก่อนขึ้นเครื่อง ผมจะจัดการให้ทันที”

ผมหันไปมองเขาแล้วยิ้ม “มาทันพอดีเลย Sebastian
แต่ไม่ต้องล้างแล้ว… เราไปเลย ไม่ต้องกลับบ้าน”

Sebastian เหลือบตามองผมนิดหนึ่ง “คุณนายสั่งไว้ ห้ามคุณหนูกลับบ้านก่อนวันที่ 12 หากฝ่าฝืน… บัตรทองของคุณหนูจะถูกระงับสามเดือนครับ และอย่าลืมทากันแดดติดแอร์ Garnier UV Cooling Water Gel ทุกครั้งก่อนออกนอกที่พัก”

(คุณนาย = Prof. Dr. แพทย์ผิวหนังอันดับต้น ๆ ในเอเชีย ผู้เชี่ยวชาญเรื่องการป้องกันมะเร็งผิวหนังอย่างจริงจัง)

เห้อ… แม่ก็นะ 😅

ปั่บ!
Sebastian ทากันแดดให้ผมอย่างรวดเร็ว ซึมไวจนผมแทบไม่รู้ตัว

“ฮึ?” ผมขมวดคิ้วนิด
“เมื่อกี้มีอะไรติดบนหน้าคุณหนูครับ” เขาตอบเรียบ

“โรงเรียนปรับแอร์เหรอ ทำไมรู้สึกเย็นสบายแปลกๆ แฮะ”

“กันแดดสูตรใหม่ครับ เย็นเหมือนเปิดแอร์ให้ผิว หน้าไม่วอก ไม่เทาเหมือนวันก่อนที่คุณนายทาให้แน่นอนครับ”

ผมนึกถึงเช้าวันหน้าเสาธงก่อนหน้านี้… หน้าผมเทาจนทั้งแถวซุบซิบกันสนั่น

“ดีๆ Sebastian… อันนี้สบายผิวดี”

“นี่มึงจะไปจริงๆ เหรอ ชุน มึง…”

ผมหันไปมองเพื่อนอีกครั้ง แววตาเขาดูสับสนและห่วงใย แม้ไม่พูดออกมา

“เจอกันนะเพื่อน กูจะไม่กลับจนกว่าจะจบคลาสแน่นอน ไปละ… Ci vediamo”

⸻

คลาส Chef Kin

อุณหภูมิในห้องเย็นปกติ แต่เหงื่อผมกลับไหล มือเย็นเฉียบ ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย

ผมเปิดฝาขวด #กันแดดติดแอร์ ของการ์นิเย่ ทาบนหน้า สูดลมหายใจลึก ๆ

‘เราตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอวะ…’ ดีที่กันแดดช่วยให้ผิวเย็นสบา��เลยใจสงบลงมาได้บ้าง

ปัง!

เสียงประตูเปิดเหมือนสั่งให้โลกหยุดหมุน

ชายหนุ่มในสูทกำมะหยี่สีแดงเลือดหมู เดินเข้ามาอย่างเงียบงัน

สูทตัดทรง 1966 ทิ้งตัวสวย ราวกับหลุดจากภาพยนตร์สายลับอังกฤษ
เขาไม่พูด ไม่แสดงสีหน้า เพียงแค่มอง…

แต่นั่นกลับทำให้ทั้งห้องกลายเป็นสุสานในพริบตา

“ผมไม่อยากเสียเวลา”

เขากดปุ่มบนโต๊ะ

ครืดดดดดดดดดดดดด…

ประตูเหล็กบานใหญ่เปิดออก เผยวัตถุดิบล้ำค่าที่หาไม่ได้ง่ายๆ

“พวกคุณมีเวลา 90 นาที
ทำอาหารที่ดีที่สุดของตัวเอง
The contents of this room are yours to use.
Good luck.”

เสียงฝีเท้าดังกรูเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

…ยกเว้นผมที่ยังคงยืนนิ่ง

‘ทำไมใจมันเต้นแรงตอนเห็นเขายิ้มวะ…’

Chef Kin เดินมาหยุดที่โต๊ะผม

“คุณจะมัวอยู่ทำไม ไม่รีบไปเอาวัตถุดิบ?”

“Chef เป็นห่วงนักเรียนด้วยเ��รอครับ?”

เขาเลิกคิ้ว
“คุณได้ยินอะไรมาบ้าง?”

“ชื่อเสียงของเชฟดังมากครับ แต่ผมไม่เชื่อข่าวลือหรอก
เจอตัวจริงวันนี้… ดูน่ารักกว่าที่คิดไว้ซะอีก”

เขาหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นเหมือนพระอาทิตย์ลอดม่านเมฆยามเช้า
แต่เพียงแวบเดียว เขากลับเข้าสู่โหมดขรึมอีกครั้ง

“ขอให้คุณรักษาอารมณ์แบบนี้ไว้… จนจบนะ
คุณ—?”

“ชุนครับ, ชุน Storme”

“…ผมจะจำไว้”

37K

somyitt retweeted

อันโดรเมด้า ชุน

@ChenRcj

about 1 year ago

บททึ่ 2 : ไอติมแท่ง 90 นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับลืมกระพริบตา เสียงเครื่องครัวในห้องค่อยๆ สงบลง กลายเป็นความเงียบที่บีบหัวใจยิ่งกว่าตอนเริ่มคลาส Chef Kin เดินอย่างนิ่งขรึม ดวงตาคมกริบสแกนจานทีละจาน ไม่มีคำพูด ไม่มีสีหน้า แค่เพียงการ “ไม่หยิบช้อน” ก็พอจะรู้แล้ว��่า… จานนั้น ตกรอบ “เชฟคะ… หนูขอร้อง ลองชิมก่อนได้ไหมคะ ถึงหน้าตาจะไม่เด่น แต่รสชาติมัน—” Chef Kin หยุดก้าว เขามองเธอนิ่งก่อนจะถาม “สิ่งสำคัญที่สุดของอาหารคืออะไร?” “ร… รสชาติค่ะ!” “ก็เป็นส่วนที่สำคัญ… แต่จริงๆ แล้วมันคือ ‘ความสะอาด’” (เขาใช้นิ้วหยิบเส้นผมเส้นหนึ่งออกมาจากจาน) “คงไม่มีใครอยากกินเส้นผมสวยๆ ของคุณใช่ไหม… คุณ Alice?” เสียงน้ำตาร่วงกระทบพื้นก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งออกจากห้อง ‘โอ๊ย… กดดันกว่านี้มีอีกไหมวะ’ ผมคิดขณะยืนนิ่งเหงื่อตก การประเมินดำเนินต่อไปแบบไร้ความปราณี แต่ทันใดนั้น… “ผ่าน” เสียงของเชฟดังขึ้น ทุกคนหันขวับ ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะผ่านจานนั้น โดยแทบไม่ชิมเลยด้วยซ้ำ ชายผู้ได้รับคำว่า “ผ่าน” ยืนในมุมห้อง สูง ขาว ไหล่กว้าง รอยยิ้ม ลาบูบู้ และ��อนที่เขาหันหน้ามา… ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใคร… “Sebastian…” ผมพึมพำในใจอย่างเหนื่อยใจ เขายิ้มกวนๆ พร้อมยกนิ้วจุ๊ปากเหมือนจะบอกว่า “อย่าแฉสิคุณหนู” ‘นี่พ่อส่งคนมาคุมเราจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย…’ ⸻ “คุณชุน! จานของคุณอยู่ไหน?” ห๊ะ… เวรแล้ว ลืมไปเลยว่าต้องส่งจาน ผมสะดุ้งเล็กน้อย รีบเดินไปยกถังไอติมหลอดขึ้นมา วางไว้บนโต๊ะอย่างมั่นใจแม้ในใจจะเสียงดังว่า “หรือกูจะตกรอบ” เสียงห้องครัวแตกตื่นทันที “ไอติมหลอด!?” “ไอ้หมอนี่มันบ้าไปรึเปล่า?” “อยากเห็นหน้าเชฟตอนชิมจริงๆ เลยอะ” Chef Kin เดินมา หยุดอยู่หน้าถัง ดึงไอติมหลอดไม้หนึ่งขึ้นมาช้าๆ จ้องอยู่นานราวกับวิเคราะห์ทุกมิลลิเมตรของมัน ขออย่าโยนทิ้งเถอะ ขออย่าโยนทิ้ง… แต่แล้ว… ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย “ผ่าน” เสียงห้องแตกกระจายทันที “อะไรนะ!?” “โกงรึเปล่าวะ!” “Chef เป็นบ้าไปแล้วเหรอวะ!!” Chef Kin ไม่พูดอะไร เขายกถังไอติมวางไว้หน้าห้องอย่างดัง ปึ้ง “ลองชิมดู” ทุกคนแห่เข้ามาหยิบไอติมไปคนละไม้ เสียงแตกตื่นเปลี่ยนเป็นเสียงครางเบาๆ อย่างไม่อยากเชื่อ “อร่อยยย!” “มันระเบิดในปากเลยอะ!!” “นี่มันไอติมหลอดเหรอ!? ไม่ใช่แล้วมั้ย!?” “รสชาติมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตอนเคี้ยว!” “นี่มัน SSS Class ไอติมหลอด!” ⸻ Chef Kin ยืนมองทุกคน แล้วพูดขึ้นเรียบๆ ��สิ่งที่ทุกคนเห็น… มันคือ hidden crackling candy ห่อด้วยเจลลี่จากผลไม้สโมเต ด้านในคือซอสสโมเตที่ฉีดไว้ ผลไม้แช่แข็งถูกคว้านจนกลวงก่อนจะอัดรสชาติไว้ภายใน มันดูเรียบง่าย… แต่ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้สมดุลขนาดนี้” เขาหันมามองผมตรงๆ “แล้วในน้ำที่เคลือบไว้… มีกลิ่นอะไร?” ผมยิ้ม “…ความรักครับ ❤️” Chef Kin เลิกคิ้วนิด “แล้วทำไมคุณใช้ เปลือกมะกรูด แทนมะนาวล่ะ? คุณรู้ใช่ไหมว่ามันอ��จทำให้��อติมขมได้?” ผมยกไหล่นิดๆ ยิ้มแบบไม่ตั้งใจ “ก็เพราะผม… เชื่อใจ Chef ไงครับ ☺️” “หมายความว่ายังไง?” “วัตถุดิบทั้งหมดในห้อง… เป็นของ Chef ผมก็แค่เชื่อไง ว่าอะไรที่ Chef เลือกไว้ มันจะดีแน่นอน ผมแค่เอาเปลือกไปเชื่อมน้ำผึ้งป่า ก่อนอบให้กลิ่นขมหายไป แล้วค่อยใส่ลงในไอติม …เพราะงั้น มันจะไม่ขมแน่ครับ” Chef Kin สบตาผมนิ่ง ใจผมเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงคนในห้องแล้ว “คุณเสี่ยงมาก… ที่เอารสชาติหลากหลายขนาดนี้มารวมกัน” “ก็ผมอยากเป็นทุกรสชาติ… ที่ Chef ต้องการไงครับ Chef จะได้ไม่เบื่อกับรสชาติเดิมๆ 😊” ริมฝีปากเชฟโค้งขึ้นอย่างช้าๆ “ถ้าผมรับคุณเข้ามาเรียน… ผมว่าผมน่าจะปวดหัวแน่นอน”😌 ผมหัวเราะในใจ ‘แล้วถ้าผมบอกว่าอยากทำให้เชฟปวดใจแทนล่ะ’ “…?” Chef Kin ก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด เสียงในห้องเงียบกริบ ทุกคนจับจ้อง “แต่ผมก็อยากลอง… รสชาต��ใหม่ๆ เหมือนกัน 😈” ผมยกม��มปากขึ้นอย่างอดไม่ได้ ‘บอกเลย Chef… ผมไม่ใช่แค่ไอติมหลอดธรรมดาแน่นอน

509

14K

524K

parvati @somyitt

about 1 year ago

@ChenRcj Just be confident

parvati @somyitt

about 1 year ago

@dunknatachai Yes your people

parvati @somyitt

about 1 year ago

@myktnw Miss u

parvati @somyitt

about 1 year ago

@ChenRcj Parvati bless phi Joong！

parvati @somyitt

about 1 year ago

@dunknatachai be careful na phi🥺

parvati @somyitt

about 1 year ago

ฉันจะเดินทางไปทําธุรกิจกับเจ้าของบริษัทเก่าและเป็นล่ามภาษาอังกฤษให้กับบริษัทของพวกเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันออกจากบ้านเกิดของฉันและไปทํางานในเมืองใหญ่อื่น ๆ พี่ชายสามารถอวยพรให้ฉันโชคดีได้หรือไม่ 🥺 #JoongArchen #Archen #Joong @ChenRcj

109

parvati @somyitt

about 1 year ago

ฉันจะเดินทางไปทําธุรกิจกับเจ้าของบริษัทเก่าและเป็นล่ามภาษาอังกฤษให้กับบริษัทของพวกเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันออกจากบ้านเกิดของฉันและไปทํางานในเมืองใหญ่อื่น ๆ พี่ชายสามารถอวยพรให้ฉันปลอดภัยได้หรือไม่ #เอิร์ทมิกซ์ #EarthPirapat #mixxiw #EarthMix

238

parvati @somyitt

over 1 year ago

@wixxiws @mmarkpkk 555555555555

319

parvati @somyitt

over 1 year ago

@ppnaravit I LOVE DAY！

parvati @somyitt

over 1 year ago

@ChenRcj Nara～

parvati @somyitt

over 1 year ago

Joong Happy Children's Na ~ หวังว่าคุณจะเป็นตัวของตัวเองตลอดไปหวังว��าคุณจะมีชีวิตที่มีความสุขหวังว่าคุณจะมีสุขภาพดีและฉันต้องการให้คุณมีชีวิตอยู่เพื่อตัวคุณเอง #JoongAchen #joong

parvati

@somyitt

Last Seen Users on Sotwe

Trends for you

Most Popular Users