rabbimiz bir kula dua etmeyi ilham ettiğinde, bu boşuna değildir. kul bazen bir şeyi aylarca, yıllarca ister, sonra fark eder ki o dua kalbinden sessizce çekilip gitmiş, artık onu istemez olmuştur. bunda da bir hikmet vardır. Allah, kulunun gönlünü o talepten çevirmiş, nasibini başka bir yere yöneltmiştir. öyle dualar da vardır ki, aradan ne kadar zaman geçerse geçsin kalpten eksilmez. insan her secdede, her tenha vakitte yine aynı niyazla rabbinin kapısını çalar. bunun sırrı yalnız kulun istemesinde değildir, o isteği kalbe yerleştiren de Allah’tır. nice insanlar aynı duayı dilleriyle söyler. fakat kalbe yerleşen, insanı gece gündüz rabbine yalvartacak kadar diri kalan dua bambaşkadır. işte o, ilâhî bir ilhamdır. kulun gönlünü kendi kapısına bağlayan Allah, onu rahmetinden mahrum bırakmaz. vakti gelir, bekleyişin hikmeti anlaşılır. kul da anlar ki rabbinin geciktirdiği hiçbir şey ihmal edilmiş değildir. bunun için dua etmekten usanma, kapısından ayrılma ve sakın ümidini kaybetme. seni kendisine dua etmeye muvaffak kılan Allah, rahmet kapısını yüzüne kapatacak değildir. o, kulunun sesini işitir, hâlini bilir ve her şeyi en güzel vakitte takdir eder.
Rabbim hayal ettiğimden daha hayırlısını, gönlümden geçen güzellikleri ve hiç beklemediğim mucizeleri ömrüme yaz. Çünkü senin sürprizlerin, benim en güzel hayallerimden bile daha güzeldir. Amin.