sa pilipinas, parang kasalanan pang mangarap ng libreng edukasyon, disenteng trabaho, maayos na serbisyong pangkalusugan, at gobyernong may pananagutan. samantalang, ang mga ito ay hindi luho—ito ang pinakamababang pamantayan ng isang makataong lipunan.
my pet peeve is word etymology and the inherent implications in fiction and fantasy usage.
for example, I wanted to use the word galvanize in my novel. started thinking about the root language and came up short, only to research and realize
“Kahit gaano tayo kasipag o kagaling, hindi pantay ang starting line. May mga taong ipinanganak na may mas maraming safety net. May perang masasandalan. May koneksyon. May lugar na mas malapit sa oportunidad. May mga graduate ng school na mas madaling pagkatiwalaan ng mundo.”
👤: How do you address each other?
YJ: Just now I asked her if I can call her unnie and she said to do it comfortably so today after this is over, I'm planning to ask for unnie's number, can I?
🍞: If I have 5 phone numbers, I'll give you all 5 of them. I'll give you everything
it’s so ironic that bgc is named after a philippine hero who was part of the working class and fought against oppression yet the place itself strongly separates the rich from the poor
tandaan ninyo kapag ang isang estudyante ay kailangang mamili sa pagitan ng pagkain, pamasahe, at pag-aaral, hindi ito simpleng personal na problema. malinaw itong sintomas ng isang sistemang bigong unahin ang mamamayan.