พัคแชยองชุดขาวคือนิพพาน

คีพวง ด่าทุกสิ่งอย่างยกเว้นด่ากันเอง 🖤💗🖤💗🖤💗

[gal౨ৎ @prtygal777]

such a precious moment

[m. @monocuromu]

คนอื่นๆ รู้ตอนอายุเท่าไรกันว่าดุสิตธานีที่หนังสือเรียนประวัติศาสตร์บอกว่าเขาสร้างขึ้นเพื่อเป็นการทดลองใช้ประชาธิปไตยมีเลือกตั้งมีหนังสือพิมพ์ต่างๆ มันไม่ใช่เมืองจริงๆ แต่เป็นบ้านตุ๊กตา..

[` 마 크 잭 슨 . @jsmtjyygyjbbjb]

อิดอก นางฟ้าเอเชียกุให้นะเว้ย

[☃️PhamaiPikS🍀 @PhamaiPiks]

ฉากที่ 9 ตอนที่ 11 #ปลดหน้ากาก

สปอย~

สถานที่: โถงดอกไม้จวนเสียนจวง | เวลา: กลางวัน
ตัวละคร: ลู่จั๋ว, เว่ยเหรา, โส่วอันจวิน, ลี่เจาอี๋, จวินไต้, ฮั่วเจวี๋ย, อิงกู, จ้าวซง, จ้าวไป๋, บ่าวรับใช้ 
- ลู่จั๋วบุกเข้ามาพบว่ากระทะถูกคว่ำ น้ำเดือดหกกระจาย เว่ยเหราตัวสั่นอยู่บนพื้น ฮั่วเจวี๋ยที่จับเธอไว้ต้องรีบปล่อยมือเมื่อเจอกับสายตาดุดันของลู่จั๋ว 
- ลู่จั๋วถอดเสื้อคลุมห่อตัวเว่ยเหราและอุ้มเธอขึ้น ฮั่วเจวี๋ยซึ่งถูกน้ำร้อนลวกพยายามขวางและกล่าวหาว่าเว่ยเหราเป็นคนหลอกลวง 
- ลู่จั๋วประกาศกร้าวว่าคนที่ร่วมกราบไหว้ฟ้าดินกับเขาก็คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย คนอื่นเขาไม่รับรู้ 
- จวินไต้โวยวายด้วยความแค้น ลี่เจาอี๋ขู่จะไปฟ้องฮ่องเต้ แต่ลู่จั๋วไม่สนใจและให้จ้าวซงหยิบราชโองการออกมา 
- ลู่จั๋วประกาศว่าฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งเว่ยเหราให้เป็น "อู่หลงเวิงจู่" (ท่านหญิงมู่หลง) เนื่องจากความดีความชอบที่เธอช่วยเหลือราษฎร ทำให้ทุกคนตกตะลึง 
- ลู่จั๋วท้าทายว่าใครกล้าขวางทางท่านหญิง โส่วอันจวินจึงสั่งให้ฮั่วเจวี๋ยหลีกทาง ลู่จั๋วอุ้มเว่ยเหราเดินจากไปโดยไม่สนใจเสียงอาละวาดของจวินไต้

[JOE DE COBRAY @JoeDeCobray]

ดรากึ๊นนน ทาแกเรียนสุดๆ ไอเลิฟเด้งดึ๋ง เมื่อพี่นิโคลทาน BBQ Plaza ครั้งแรก ชอบจริตมากกก 😂😂😂

[leveret 🐇 @krakraxt]

ตอนอยู่ ป.5 ฉันเขียนโกหกในไดอารี่ไว้
“วันนี้ไปล็อตเต้เวิลด์กับพ่อแม่ สนุกมากเลย”

ความจริงวันนั้นฉันอยู่ในผ้าห่มฟังพ่อแม่ตะโกนด่ากันในห้องนอน แต่เพราะเป็นการบ้านเลยต้องหาอะไรมาเขียน และไดอารี่ครอบครัวที่มีความสุขก็ดูจะเขียนง่ายสุด

คุณครูประจำชั้นเป็นคนที่คอยใช้ปากกาสีแดงเขียนคำตอบสั้นๆ ไว้ใต้ไดอารี่ทุกวัน ใต้ไดอารี่นั้นมีข้อความติดมาว่า
“ครูอยากเห็นรูปที่ล็อตเต้เวิลด์ด้วย”

ฉันกลัวเลยไม่เขียนเรื่องสวนสนุกอีก แล้วเขียนแต่เรื่องอาหารกลางวันแทน ครูยังตอบกลับทุกอันอย่างสม่ำเสมอ

ไม่กี่เดือนต่อมาพ่อแม่หย่ากัน และฉันต้องย้ายโรงเรียน
สมุดไดอารี่หายไปตอนย้ายบ้าน ผ่านไป 20 ปี ตอนจัดของย้ายบ้านเจอสมุดเก่าใต้กล่องเก่าๆ เลยเปิดดูด้วยความดีใจ แล้วมือฉันก็ชะงักที่หน้าสุดท้าย

ข้อความที่ครูเขียนตอบวันสุดท้ายคือ...

“ถ้ามีวันไหนเขียนเรื่องที่เกิดขึ้นจริงได้ ครูจะอ่านให้ฟังเป็นคนแรกเลย รออยู่นะ”
วันที่นั้นคือวันก่อนที่ฉันจะย้ายโรงเรียน และหลังจากนั้นมันว่างเปล่าเหมือนสมุดโน้ตใหม่

ฉันจึงโทรไปที่โรงเรียนเก่าถามเบอร์ครู ครูเกษียณแล้ว แต่ทางห้องพักครูบอกว่าจะส่งจดหมายไปให้

ฉันเลยเขียนไดอารี่อีกครั้งหลังจากผ่านไป 20 ปี โดยไม่โกหกเลยสักคำ เล่าเรื่องที่อยู่ในผ้าห่มวันนั้นว่าได้ยินเสียงอะไร และกลั้นหายใจยังไง บรรทัดสุดท้ายเขียนว่า “ขอบคุณที่ตอนนั้นอ่านไดอารี่ให้ฟังทุกวันนะคะ”

2 สัปดาห์ต่อมาได้จดหมายตอบกลับ ในซองมีตัวหนังสือที่เขียนด้วยปากกาแดงเหมือนเดิม
“รออยู่นะ โตขึ้นมาได้ดีแล้วนะ คราวนี้ครูจะประทับตราให้”

ใต้ข้อความนั้นมีตราประทับว่า “ทำได้ดีมาก”

จดหมายนั้นตอนนี้ติดอยู่ท้ายสมุดไดอารี่ บางครั้งฉันเขียนไดอารี่วันนั้น แล้วส่งรูปให้ครูทางเบอร์โทร

[Gracie @Graciemail1]

A lot of people don’t know that the movie is a metaphor

[แอดพี่อ้อ ลูกพระยานาน้อยอ้อยหนู @aorwiki]

สาดไปคับสะมาซิก สาดไปปป
เกียดความขยี้นี้ 55555

[P'HOME @homelander168]

ร้านผมเพิ่งเปิดได้ 12 วัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ

ผมเปิดร้านกาแฟได้แค่สิบสองวัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ

ลูกค้าคนนั้นเขียนว่า “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”

ผมนั่งอ่านอยู่หลังเคาน์เตอร์ตั้งนาน ตอนนั้นในร้านก็ไม่มีลูกค้าสักคน เลยยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่

ก่อนเปิดร้านผมคิดภาพไว้หมดแล้วนะ ว่าตอนเย็นจะมีคนมานั่งคุยกัน มีเสียงหัวเราะ มีคนมาประจำจนจำเมนูกันได้ สุดท้ายเปิดมาครึ่งเดือน เสียงที่ได้ยินบ่อยสุดคือเสียงตู้เย็นตัด

แม่โทรมาถามว่าวันนี้ขายดีไหม ผมบอกยังไม่ค่อยดี

แกถามอีกว่า “เปิดเพลงบ้างหรือเปล่า ร้านกาแฟเขาต้องมีเพลงสิ”

ผมบอกเปิดแล้วแม่ แต่ลำโพงมันเสีย เปิดดังหน่อยเสียงแตก แกก็เลยบอกเอาของที่บ้านมาใช้ก่อน

ผมลากลำโพงเก่าไปตั้งวันรุ่งขึ้น เปิดเพลงยุคเก้าศูนย์ตามที่แม่ชอบ ตอนสายมีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา สั่งอเมริกาโนแล้วเปิดคอมทำงาน

ไม่ถึงสิบนาทีแกเดินมาถามว่า “พี่คะ ลดเสียงได้ไหม หนูต้องอ่านงาน”

ผมก็ลด

อีกพักหนึ่งแกมาอีก “ขอเบากว่านี้นิดหนึ่งได้ไหมคะ”

สุดท้ายผมปิดเลยครับ

แกยิ้ม บอก “ขอบคุณมากค่ะ” แล้วนั่งต่ออีกสามชั่วโมง

ตอนแกกลับผมยังนึกเลยว่า อย่างน้อยวันนี้มีลูกค้าคนหนึ่งที่ชอบร้านเงียบ ๆ ของผม

สองวันต่อมาอยู่ ๆ มีนักศึกษามาสี่คน สั่งน้ำคนละแก้วแล้วแยกย้ายไปนั่งคนละมุม ทุกคนมีคอมกับหูฟัง ไม่มีใครคุยกันเลย

วันถัดมามาอีกหกคน

พอวันเสาร์ เก้าอี้แทบไม่พอ

ผมงงมากว่ารู้จักร้านจากไหน เพราะไม่ได้ซื้อโฆษณา ไม่ได้ทำโปรโมชันอะไรด้วยซ้ำ

เลยลองถามน้องคนหนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ให้ดู เป็นรูปรีวิวหนึ่งดาวของผมนั่นแหละครับ มีคนแคปไปลงกลุ่มนักศึกษา แล้วเขียนแคปชันว่า

“เจอแล้ว ร้านที่ไม่ต้องคุยกับใคร”

ใต้โพสต์มีคนตอบกันเต็มเลย บางคนบอกจะมาทำรายงาน บางคนบอกจะมานั่งอ่านหนังสือ มีคนหนึ่งพิมพ์ว่า “ขอให้เจ้าของร้านรักษาความเงียบนี้ไว้ด้วย”

ผมอ่านแล้วก็ขำ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้านแนวนี้เลย ลำโพงมันเสียเฉย ๆ

แต่ลูกค้าเริ่มมาจริง ๆ ผมก็เลยลองจัดโต๊ะใหม่ เอาปลั๊กพ่วงไปไว้ตรงผนัง ซื้อโคมไฟมาเพิ่มสองดวง แล้วเขียนป้ายตัวเล็ก ๆ ว่า “คุยกันได้ครับ แต่อย่าเพิ่งตะโกน”

ถึงตอนนี้ร้านผมเริ่มมีลูกค้าประจำ บางคนเจอกันแทบทุกวันแต่ไม่เคยคุยกัน จนวันหนึ่งฝนตกหนัก น้ำไหลเข้าตรงประตู น้องที่นั่งทำงานอยู่ลุกมาช่วยผมยกพรม อีกโต๊ะช่วยขยับเก้าอี้ มีคนเอาทิชชูมาเช็ดพื้น

วันนั้นผมเพิ่งได้ยินเสียงทุกคนในร้านพร้อมกันเป็นครั้งแรก

อาทิตย์ก่อนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา มองรอบร้านแล้วหัวเราะ บอกว่า “โห คนเยอะกว่าเดิมมากเลยนะพี่”

ผมจำหน้าไม่ได้ เขาเลยบอกว่าเคยมาช่วงร้านเปิดใหม่ วันที่ทั้งร้านมีแค่เขากับผม

ผมเริ่มคุ้น ๆ

เขาพูดต่อ “รีวิวหนึ่งดาวนั่นผมเขียนเองครับ”

ผมนี่วางผ้าเช็ดแก้วเลย

เขาบอกว่าวันนั้นพาเพื่อนมาคุยงาน แล้วพอร้านเงียบมาก ทุกคำที่พูดเหมือนดังไปทั้งร้าน เขาเกร็งจนคุยไม่ออก เลยหงุดหงิดไปหน่อย

เขาขอโทษแล้วบอกว่าจะกลับไปแก้คะแนนให้

ผมบอก “แก้เถอะพี่ หนึ่งดาวมันดูไม่ค่อยดี”

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ารีวิว แล้วนิ่งไปพักหนึ่ง

ก่อนจะถามว่า “ถ้าผมแก้เป็นห้าดาว คนจะยิ่งมาเยอะไหม”

ผมบอกไม่รู้เหมือนกัน

เขามองโต๊ะที่แน่นเกือบทั้งร้าน แล้วพูดว่า

“งั้นพี่ช่วยหาที่นั่งให้ผมก่อน เดี๋ยวผมค่อยแก้”

ตอนนี้รีวิวเขาเป็นห้าดาวแล้วครับ แต่ข้อความยังเหมือนเดิมทุกคำ

“ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น”

แค่เติมท้ายไปว่า “แต่ถ้าอยากนั่งเงียบ ๆ ร้านนี้ดีจริง”

ส่วนลำโพงเก่าที่แม่ให้มา ผมยังวางไว้หลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิม

ไม่ได้เปิดหรอกครับ

เมื่อวานแม่แวะมาเห็นคนเต็มร้าน แกดีใจใหญ่ ถามว่าทำไมทุกคนนั่งเงียบกันหมด

ผมบอกไม่รู้เหมือนกันแม่ แต่วันนี้กาแฟหมดตั้งแต่บ่ายสามแล้ว

แม่เลยยิ้มแล้วกระซิบว่า “งั้นเอาลำโพงกลับบ้านก็ได้เนอะ”

ผมบอก “พูดปกติก็ได้แม่ ไม่มีใครห้าม”

ปรากฏว่าทุกโต๊ะหันมามองพร้อมกันอีกแล้วครับ

ถ้ามีคนรีวิวร้านกาแฟว่า ‘เงียบเกินไป’ สำหรับคุณนี่คือข้อเสียหรือข้อดีครับ? ☕

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ

[·˚ ༘ ᴀɴʏᴀ 🐰ᝰ🖇️ @jae_jls]

การแก้แค้นของเจน Z ขอบคุณกันเน้อที่ช่วยเนเน่ 5555555555555555555สัเด5555555

[ณ.  @NatMelodic]

พี่ข้างบ้านซื้อกุมารทองมาจากร้านของเก่าริมทาง

ชายชราเจ้าของร้าน กำชับอยู่ 1เรื่องก่อนส่งห่อผ้าให้ “ถึงบ้านแล้ว เรียกเขาเข้าบ้านด้วยนะ”

“เรียกยังไงครับ”

“บอกว่าถึงแล้วลูก เข้าบ้านกัน”

ชายชราพยักหน้า แล้วจับแขนเขาไว้

“แต่ถ้าเขาไม่เข้า คุณก็อย่าเข้า”
-ต่อ-

[JN @lalisamyl0ver]

นี่ชอบฉากนี้ scarlet witch ติดในมิติกระจก แล้วแก้เกมด้วยการใช้เงาสะท้อนเพื่อออกมา สังเกตดูว่ากระจกเวทย์มันหั่นเขาเป็นชิ้นๆไปแล้ว แต่เพราะพลัง chaos magick ที่ wanda maximoff ร่ายใส่ร่างกายตัวเองทำให้ยังไม่ตาย โคตรหลอนอะฉากนี้ หมอแปลกไม่กลัวได้ไง

[เมนพิจ้านเอ็นดูน้องป๋อ @Nan_4211]

นี่คือบทสนทนาของ gen Y 35 กับ Alpha 8 ขวบคุยกัน

น้า: แก่ไปเจ็บไข้ได้ป่วยฝากดูแลน้าด้วยนะ
ลูกสาว: เอ่อ ไม่สัญญานะ ขอดูพฤติกรรมในอนาคตก่อน

ฉันที่นั่งฟังคือหัวเราะก๊าก 🤣🤣🤣

[べんごし ทแนะทนัย ⚖️ @scopi_no]

เหมือนนัดเพื่อนเที่ยว 5 คน จองทริปไปแล้ว คนละ 4,000 บาท รวม 20,000 บาท อยู่ๆ ก่อน 1 วัน ผัวเพื่อนคนหนึ่งชวนเที่ยวทริปสุดหรู เพื่อนทักมาขอยกเลิกทริปนะ พอดีกูให้ความสำคัญกับคนตรงหน้าก็คือผัวกู พวกมึงช่วยโอนเงินคืนกูด้วย 4,000 พอดีกูไม่ไปแล้วไง สรุป คืนเงินมันไป ทุกคนยอมจ่ายเงินเพิ่ม 1,000 รวมคนละ 5,000 เพื่อไปกัน 4 คน

[Ps. I Hate​ You | A​ song​ with​ No​ name @IHATEPs]

แล้วที่เซอร์​ไพรส์ที่สุดคือพ่อค้าคนนี้ได้จดหมายด่าแบบนี้ 12 ฉบับจาก ลค.ทั่วสารทิศ​ แล้วก็ไม่ทิ้งด้วยนะ ยังเก็บไว้ในบ้าน จนวันที่ไฟเผาบ้านตัวเอง ยิ่งโดนไฟ จม.ยิ่งแข็ง อยู่ยงคงกระพัน​มา 4000 ปี จนตกทอดมาเป็นหลักฐานการถูกด่าที่แซ่บที่สุดแห่งยุคเมโส

[องหยิงโมโมกะมิกุมุกิมะก้ามูกัง @xyz_panini]

พร้อมแปะทุกครั้งที่เจอคนทวิตถึงหินนี้ ชอบจนเฟบไว้ ฮาชิบหาย

[お屋敷の猫 @Brain_food_4me]

แล้วไปเจอคลิปตอนที่ปุ้ยเล่าเรื่องซาลาเปาในรายการนี้พอดี มันเป็นการมองแบบต่างมุมจริงนะ คือคิดคนละแบบสุด แต่มันส่งผลต่อจิตใจไง คนหนึ่งมองว่าซื้อใหม่ก็ได้ อีกคนมองว่าเธอไม่คิดเผื่อเราเลย ในขณะที่เราคิดเผื่อเธอไรงี้

[★ @POPin4k]

the sequence where carrie tests out her telekinetic powers on her bullies was so satisfying lmaoo she was finally getting a little payback #carrie

[พิเบบ @Phibabe26]

แล้วขำอะ โอ่งหายไป 3 วัน วันนี้น้องโอ่งกลับมาเอง คือหล่อนจำบ้านได้ไง

[ยืดอกพกถุง @playcondom]

ครั้งแรกทำอะไรกันนะ
#ปุ้มปุ้ย #กวินท์ #PoomPui #pantipa
#ยืดอกพกถุง #Playcondom