تو توییتر قدیم یه مفهومی بود به اسم «منشن کسشعر». باهاش مقابله میشد و به افراد تازه وارد توصیه میشد که از این دست منشنها پای توییت مردم ننویسن. سنت حسنهای بود. حیف که مثل هر چیز خوب دیگهای ور افتاد.
میگه ایندفعه رو باهام بیا! دفعه پیش تو نبودی اونطوری شد؛ مگه نه که هر بار تو بودی ترکوندم؟ پول خوبی میمونه. میپرسم چیزی داری خودت؟ میگه اگه داشتم که به تو نمیگفتم اینارو.
رفیقم انقدر باخته دیگه الان اسپانسر میگیره برا قمارش؛ یا به قول خودش که رو بازیهاش شرط بندی کنیم.
تقریبا نیم ساعت داشتم دنبال عکس میگشتم که یه چیزی از خودم بذارم و هر کدوم به چشمم یه ایرادی داشت. اینم تا گذاشتم رفت رو مخم که گوشی تو دهنمه و یه آستینم شبیه نوید بالاست و انگار دارم دستبند ۵۰ تومنیمو نشون میدم.
اینترنت خونه تموم شده بود، مادرم پرسید شارژ کردی؟ گفتم نه یادم رفت الان میخرم. گفت نه من که استفاده نمیکنم اگه لازمته بگیر. امروز باز پرسید اینترنت خریدی؟ گفتم نه الان میخرم. خواست حرف بزنه گفتم میدونم به چه مرض سختی دچاری، چون به منم دادیش؛ الان میخرم.گفت نه من که… منم نخریدم.
از غزل و غزلخوانی چیزی که به دلم میشینه اینه که طرف رو به روی چشم مینشونه؛ بیگلایه؛ زار.
کی بهتر از ایرج میتونه بخونه رواق منظر چشم من آشیانهی توست؟ لیترالی به روی چشم.
نميدونم قدرت استدلالم به نسبت چندسال پيش كمتر شده يا خودم اینطور فکر میکنم و ممکنه ابعاد بيشتري که از هر مسئله ميبينم باعث سردرگمي بيشترم شده باشه؛ یا چون کسخلم ابعاد نامربوطی به مسئله میبینم یا اینکه اساسا اونموقع هم ريده بودم ولي نميدونستم. لیترالی همینقدر میدونم که نمیدونم.