SOBRANG PINOY NA NI CHANYEOL 😭😭😭
1. Bigla-biglang kumakanta ng "Raining in Manila"
2. Pinaliwanag yung "pogi" sa members
3. Hindi ganun ka-bulol sa Tagalog words
(May bahay sa Tagaytay eme)
tangina niyong lahat na nag iinvalidate sa nanay ni rene at kino compare pa sa parents ni divine, people grieve differently, it’s multifaceted, anong karapatan niyong husgahan yung nanay na nawalan ng anak??
Ang pinaka masakit bilang magulang ang maglibing ng sariling anak. For a grieving mom like Bobet’s mom. Sobrang sakit nun. Kasi di niya man lang nailaban ung anak niya sa hospital. Di nakita up to very last minute. While watching his funeral this morning I can’t help but cry for her. Mahirap mag buntis at magpalakit. Kaya naiintindihan ko ang sakit niya sa pagkawala ni Bobet. Bobet is her bestfriend.
Sa lahat ng nagsasabi ng di maganda patungkol sa statement niya nung KMJS. Try to be in her shoes so that you know how painful it is. Madali sainyo magsabi kasi wala kayo sa position nila. At some point she told,
“Kung alam ko lang may ganun, kahit mahirap kami di ako papayag pupunta siya ng Manila.”
I pray for their Peace and Healing but I will also root for Justice and Accountability.
Forever in our hearts, Bobet! ❤️🩹🤍🕊️
"Salamat sa tanan ‘nak, sa kamaayo mo, sa tabang mo."
Labis ang hinagpis ni Rovelyn Baterbonia sa huling pagkakataong makita ang labi ng kanyang anak na si Rene Clert Baterbonia sa Talacogon Memorial Park.
Nagpasalamat siya sa kabutihan at tulong ni Rene Clert sa kanilang pamilya.
Hawak ang jersey ni Rene Clert, hanap pa rin ni Ginang Rovelyn ang tunay na kasagutan sa pagkamatay nito.
“Ayaw sila patulga bisan di sila motug-an og tinuod, gikan sa coach, staff, ayaw gayud,” ani Rovelyn.
('Wag mo silang patulugin kung hindi sila nagsasabi ng totoo, mula sa coach, staff.)
“Gisayangan ka lang nila. Grabe pangga ko kanimo. Bisan sa kalisod wala tamo biyae.”
(Sinayang ka lang nila. Grabe ang pagmamahal ko sa’yo. Kahit sa hirap, hindi ko kayo iniwan.) | via @HernelTocmo
"dahil ba mahirap lang tayo, hindi sila humihingi ng tawad" 😢
speaks volumes na hindi nagpakita yung coach sa pamilya ni rene nung nakaburol siya sa manila.
ang magpakita at magsorry sa personal - respeto yun sa pamilya eh. the least you could do. nalibing na si rene, wala...
grabe ateneo, sobrang sakit nitong ginawa niyo, huwag sana kayong patulugin ng konsensya niyo kung meron man, 2 pamilya ang hindi na makaka recover sa trahedya na to, makaka move on ang lahat ng tao and eventually our lives will go back to normal, pero sila hindi
thank you for sharing your statement and telling us what happened even with heavy hearts and shaky voices, kieffer alas and sam reyes.
i hope this interview helps us find the truth and bring justice to our brothers in heaven.
sending tight hugs, boys.
Why does it hurt so much for Filipinos when Rene Baterbonia passed away?
Maybe because many of us saw ourselves in him.He was driven, hardworking, and full of dreams. A son who loved his family deeply and wanted nothing more than to give them a better life.
His story was not just about basketball. It was about hope, sacrifice, perseverance, and the courage to keep chasing a dream despite life's challenges.
We see ourselves in that journey.
We all have dreams we're still building, goals we're still chasing, and loved ones we're working hard for.
That's why this loss feels different.
It hurts because we saw a part of ourselves in him.
Not just a promising athlete, but a young Filipino carrying the same hopes, struggles, and dreams that so many of us carry every day.
And when his journey ended too soon, it reminded us of how precious life is and how deeply we value the dreams we hold close to our hearts.