Kimden uzaklaştıysam, son bir kez dönüp baktım. Gördüklerimden sonra kendimi bir kez daha kutladım. Meğer ne kadar doğru bir sözmüş: Manzaranın içindeyken görülmeyen, manzaraya uzaktan bakıldığında kendini gösterirmiş.
Bardağı taşıran son damla öfke değil, yorgunluktur. Çünkü insan yorulduğunda bakış açısı değişir. Artık açıklamaz, peşinden koşmaz, yalvarmaz, beklemez, çabalamaz. Eskisi kadar önemsemez. Sadece kitabı kapatır, ışığı söndürür, perdeyi indirir ve hikâyeyi olduğu yerde bırakır. Nokta.