Μια μέρα θα με ρωτήσουν οι φίλοι, τα παιδια μου, τα κρυφά μου και τα φανερά μου: "πως ήταν η πρώτη μέρα που αγάπησες;" Και εγώ θα τους πω πως ήταν μια μέρα γεμάτη από εσενα. Μια μέρα γεμάτη ΜΟΝΟ από εσένα....
Μόλις κάθησα στην καρέκλα για την πρώτη χημειοθεραπεία. Αν και έχω 'θωρακίσει' την ψυ��ολογία μου και τον τρόπο σκέψης μου, ένα άγχος ομολογώ το νιώθω!
Οξύμωρο το να μιλάς στους άλλους πως να έχει ενσυναίσθηση, παιδεία, πως να συμπεριφέρονται τα παιδιά τους όταν λες ψέματα, βασανισες ψυχές και δεν ζητάς συγγνώμη από άτομα που έφτασαν λίγο πριν το θάνατο. Εμετός
40 χρόνια και παίζει να μην έχει πει ούτε μια φορά αλήθεια. Μια εσωτερική μάχη ανάδειξης του εγώ που είχε αντίκτυπο να πληγώνει τους άλλους και να τους σκοτώνει εσωτερικά. Χειροκρότημα και πιατινια
@DeusExBoreae Κανονικά πρέπει το μέρος που βάζει το γκολ αν καλύπτεται να μετράει γιατί αποκτά πλεονεκτημα. Εδώ δεν αποκτά κάπως πλεονέκτημα. Πρέπει να αλλάξει ο νόμος
38 χρόνια και είμαι ακόμα εδώ. Πέρασαν 6 χρόνια από την πρώτη φορά που είπα δεν θα βγει ο χειμώνας ως εδώ. Μα ένα μαγικό τρόπο, με υπομονή, με την βοήθεια των γιατρών και ακόμα εδώ. Λίγος καιρός ακόμα για να φύγει ο βραχνας. Δύναμη σε όλους μας