Altaki 25 Ağustos 2022 Malatya ziyaretimizde tekrarını çekerim nasılsa diye alelade bir anının, fluluğu göz alan fotoğrafı, üstteki tekrarı olamayan fotoğrafın yapay zeka ile güncellenmiş hali.
Zaman geçtikçe özlemi daha da artıyor ancak güncelleyeceğim fotoğraf sayısı artmıyor fark etmeden dolu dolu yaşayamamış olmak biraz acı verici.
Öyle ansızın belli belirsiz saatlerde düşen bir hasret var.. içimi öyle bir yakıyor ki.. içine düşsem kafayı yedirecek.. sadece sabrediyoruz, inanıyoruz, ahirettin vuslata en güzel mükafat olduğunu biliyoruz
3yıl önce ramazan ayının son günleriydi yetiştirmem gereken bir şey hissiyatıyla bir kaç haftada hatimimi bitirip babamın hasta yatağında şifa olmasını dileyerek yapmıştım son hatmimi sonrasında hep okudum ama hiç bitiremedim.3 yılın sonunda bir bayram günü hediye eyledim ruhuna.
‘Babasız çocuklar erken büyür’ bir vakitler okuduğum bir cümleydi kavrayamamıştım anlamını babamı uğurladıktan sonraysa bu cümle hep kafamda döner durur oldu. 28 yaşındaydım babam göçtüğünde 2 senedir ben hala büyümeye çalışıyorum belki de ondandır bu yorgunluk hissiyatı.
Bu gece baba tarafından bir yakınımızın entübe edildiği haberini aldık aklıma babam entübe edildikten sonra bindiğim taksi şöförünün hastaneye giderken geçmiş olsun hasta siz misiniz sorusuna hayır babam entübe edildi dedikten sonra ölür o zaman demesi geldi.
Alışamadığım gidişler oldu, açılan yaralar, aklıma geldikçe aynı tazeliğinde yaşadığım acılar. Vedalaşamadığım içimi kemiren o yıkılmışlık hissiyatı yetim bir burukluk.
Geçen sene bugün ve bu saatte hastaneden aranmıştık kalbi durdu döndürmeye çalışıyoruz gelin demişlerdi. Evle hastane arası normalde arabayla yarım saat süren yol o gün 5 dk sürmüştü.Hızla gidersek döner diye ummuştum ama dönmedi kapı da o gece 10 dk sonrasında yetim kaldım.
Ciğerin yanmasını bilmezdim, babamla öğrendim, kapının ardında beklemek nedir bilmezdim, babamla öğrendim, hastayı kaybettik cümlesini de hiç duymamıştım mesela aileden birini kaybetmedim ki hiç onu da babamla öğrendim. Şimdi sabretmeyi öğretiyorsun baba ama bu dersini sevemedim.
Zamanla alışılmıyor zamanla içinden sessizce sevmeyi öğreniyorsun. Kimselere söylemiyorum seni hala çok seviyorum babacım. Sensiz geçen dakikalar,saatler, günler, haftalar, aylar… hayırlı cumalar 🌹
Facebook kullanmayı unuttuğum ara ara maillerimde denk geldiğim bir mecraydı.Babamınsa en sevdiği uygulama.Bugün mailleri kontrol ederken denk geldim onunla düşüncelerimde o kadar haşır neşirdim ki dünyaya gelişini bile unutmuşum gidişinde kaldım.62 olamadı.İyi ki varsın, vardın.
Bugün hastanenin kırmızı alanından gelen çığlık sesine dikkat kesildik biri yakınını kaybetmişti. Alanın önünden geçerken güvenliklerin kapıda bekleyişi sayılarının çokluğu dikkatimi çekti.
Babamı hastanede kaybettik ve işimden dolayı her günüm hastanede geçiyor. İlk günler zamanla alışacaksın diye teselli etmişlerdi. Alışılmıyor. Ağlamamayı içine atmayı öğreniyorsun o eksikliği bir parçan olarak kabullenmeyi öğreniyorsun.