I think one of the saddest things about me is how long I can carry emotional pain without anybody noticing.I will still laugh. Still answer texts.Still show up.Still make people feel loved. All while quietly falling apart in ways nobody thinks to ask about.
şuan neyi farkettim biliyor musunuz artık en yakın arkadaşım dediğim bir arkadaşım yok resmen mesela bir şey olduğu anda hemen koşup anlatacağım birisi yok vay be
süleymanın hürrem taklit yapmaya devam ederken birkaç saniye duraksayıp ona aşık olduğunu fark ettiği o an.. çok istiyorum şu durumu yaşamayı ya karşında duruyorsun ellerini kullanarak bir şeyler anlatıyorsun dinliyo gibi seni anlıyor da ama güzelliğine de akıl sır erdiremiyo.