@_zboral Jakby to było takie proste - może z perspektywy Warszawy. Brak środków, problemy z projektantami i problematyczny kontakt z ZDPK, okraszony konfliktem wójt vs rada gminy. myślę że na razie powyższa prowizorka musi na jakiś czas wystarczyć
Very sad day. We were supposed to be fighting Russian disinformation, and meanwhile Poland's foreign minister @sikorskiradek is spreading fake AI-generated images.
Where is @EU_Commission ?
Very very dangerous for our democracy.
https://t.co/dd6vdQrD4T
The photo published by the Polish FM is AI-generated. Many others already deleted it.
What a shame, @sikorskiradek. You are a disgrace.
What actually happened there? Look at the second picture.
MGŁA WOJNY - NATISK - Rosja zaatakuje polskie wybrzeże?
Granica wschodnia jako magnes, Bałtyk jako druga oś natisku (натиск)
Co by się stało, gdyby dron z Rusinowa zadziałał tak, jak go zaprogramowano?
Odpowiedź jest prosta i dlatego niewygodna. Nie wiedzielibyśmy nic. Gerbera 2 z 4-kilogramową głowicą wykonałaby zadanie nad polskim poligonem, zapalnik czasowy rozerwałby ją nad morzem, a Polska żyłaby dalej w przekonaniu, że rosyjski nacisk ma jeden kierunek, wschodni, i że wystarczy przesunąć tam obronę powietrzną.
Do napisania tego tekstu zainspirował mnie ten jeden błąd zapalnika. Ten błąd Rosjan odsłonił drugą oś natisku, nasze bałtyckie wybrzeże.
Łączę wątki, które od tygodnia prowadzę osobno, Rusinowo, białoruskie ćwiczenia, białoruską pętlę naprowadzania z Rymacz, ostrzeżenia Wilna o przejętych dronach ukraińskich i dzisiejsze wystąpienie premiera.
Stawiam w nim tezę, że wschodnia granica jest w rosyjskim planie magnesem, a nie celem ostatecznym, i że drugą osią natisku jest wybrzeże z jego infrastrukturą energetyczną.
Zastrzegam że oddzielam to, co potwierdzone, od tego, co jest moją oceną, i mówię wprost, gdzie kończą się moje źródła.
MAGNES
Zacznę od tego, co dziś ogłosił premier, bo to porządkuje obraz.
Donald Tusk (@donaldtusk) powiedział z sejmowej mównicy, że w ocenie wywiadów w planie rosyjskim są hybrydowe uderzenia dronami i rakietami na państwa wspierające Ukrainę, w tym Polskę, o charakterze przypadkowym, po których oficjalna narracja będzie brzmiała, że to wypadek, a celem jest pokazanie, że artykuł 5 jest teoretyczny, a nie praktyczny.
Powiedział też, gdzie Polska odpowiada. Obrona przeciwlotnicza została rozwinięta na 6 przejściach granicznych, doszło stanowisko dowodzenia i stanowisko radiolokacyjne, 2 pułki saperów wzmacniają posterunki Straży Granicznej, przy przejściach staną mobilne schrony.
To jest odpowiedź racjonalna i ja jej nie krytykuję.
Chcę jednak pokazać, jak ją czyta Rosja, która siedzi w mojej głowie.
Od 20 sierpnia Rosja uderzyła w przejścia graniczne Ukrainy z Mołdawią i Rumunią co najmniej 6 razy, 13 września spaliła Gierania 800 metrów od Dorohuska, dziś rano wywołała eksplozję 4 km od granicy, którą premier nazwał bardzo masywną.
Każde z tych zdarzeń kończy się tym samym, polskie myśliwce w powietrzu, alerty RCB na wschodzie, zestawy przeciwlotnicze przesuwane bliżej Bugu. Suworow uczył, że natisk kieruje się tam, gdzie przeciwnik nie stoi, a glazomier służy do tego, by zobaczyć, gdzie stoi.
Rosyjski sztab przez 4 tygodnie patrzył, jak Polska ustawia się frontem do Ukrainy. Rusinowo było pytaniem, co zostało za plecami.
Rzymianie znali ten mechanizm na tyle dobrze, że Frontyn poświęcił mu w „Strategemata” osobny rozdział o odwracaniu uwagi przeciwnika.
Najczystszy przykład pochodzi z 295 r. p.n.e. Przed bitwą pod Sentinum konsul Fabiusz Maksymus Rullianus stanął naprzeciw koalicji Galów, Umbrów, Etrusków i Samnitów. Zamiast uderzać w całość, napisał do Fulwiusza i Postumiusza, którzy strzegli Rzymu, by ruszyli z wojskiem na Kluzjum w Etrurii. Etruskowie i Umbrowie, widząc zagrożenie własnych ziem, odeszli ich bronić, a Fabiusz z Decjuszem rozbił pozostałych Samnitów i Galów.
Fortel zadziałał z 2 powodów. Każde państwo broni najpierw tego, co widzi jako zagrożone, a marsz na Kluzjum był realny, nie pozorowany.
Proszę przyłożyć ten obraz do ostatnich 4 tygodni. Uderzenia w korytarz wołyński są realne, tak jak realny był marsz na Kluzjum, i właśnie dlatego ściągają polską uwagę tam, gdzie rosyjski planista chce ją mieć. W tej analogii Polska nie gra Fabiusza. Gra Etrusków, którzy odchodzą bronić swoich ziem, a pytanie brzmi, co zostaje na polu, z którego odeszli.
Nie twierdzę, że korytarz wołyński jest pozorem.
Uderzenia w podstacje trakcyjne Kowel-Jahodyn są realne i zimą zabolą realnie, o czym pisałem w tekście o glazomierze i bystrocie.
Twierdzę, że w logice operacji kaskadowej ten sam nacisk pełni 2 funkcje naraz. Niszczy logistykę Ukrainy i przyciąga polskie zasoby w jedno miejsce. Magnes działa, dopóki nikt nie sprawdza, co dzieje się na przeciwległym końcu kraju.
WYPADEK, NIE PRZYPADEK
Fakty są następujące.
14 września wojsko wraz ze służbą hydrograficzną wyłowiło z morza przy Rusinowie koło Jarosławca dryfujący bezzałogowiec, kilka kilometrów od Centralnego Poligonu Sił Powietrznych w Wicku Morskim.
16 września płk Bartosz Okoniewski z Prokuratury Okręgowej w Poznaniu podał, że to Gerbera-2 produkowana i stosowana przez Federację Rosyjską, ze sprawną głowicą odłamkowo-burzącą i zapalnikiem, którą zneutralizowano na plaży, a kadłub trafił do badań pod nadzorem SKW.
Rzecznik Dowództwa Operacyjnego ppłk Goryszewski zaznaczył, że od 30 lipca nie odnotowano naruszenia polskiej przestrzeni powietrznej. Szef MON ocenił 14 września, że Rosjanie najprawdopodobniej utracili nowy model Gerbery podczas manewrów nad Bałtykiem i że dron nie był wycelowany w Polskę.
Do tych faktów dodaję jeden, który w debacie zniknął.
14 września, w dniu wyłowienia drona, na tym samym poligonie rozpoczęły się sojusznicze ćwiczenia Nieustraszony Orzeł-26 w ramach Czarnego Obrońcy-26, zaplanowane do 23 września.
Uzbrojona rosyjska maszyna pojawiła się przy poligonie dokładnie wtedy, gdy zaczął tam pracować w pełnej emisji system dowodzenia obroną powietrzną Sojuszu. Dla rozpoznania radioelektronicznego to cel idealny, bo pobudzony radar w czasie ćwiczeń zdradza tryby pracy, których nie pokazuje w dyżurze pokojowym.
Major Michał Fiszer (@MichaFiszer) stawia tezę, że dron wystartował z Białorusi, przeleciał nad Litwą do obwodu kaliningradzkiego (ja dodam suwalskim korytarzem) i dalej nad morze, pokonując około 500 km, a jego zadaniem było sprawdzenie reakcji bądź braku reakcji polskich radarów i łączności, po czym miał ulec samolikwidacji, która zawiodła.
Trasa jest spójna z zapisem litewskich radarów, które 13 września o 4.05 zarejestrowały obiekt wchodzący z Białorusi koło Varėny i wychodzący po 20 minutach nad Kaliningrad, choć szef litewskiego centrum kryzysowego Vitkauskas dopuszcza także przemytników i liczy 22 podobne przypadki w samym wrześniu.
Major Fiszer pisze też o 3 rosyjskich okrętach rozpoznawczych na środkowym Bałtyku. Tego nie potwierdzam. Wasilij Tatiszczew był 11 września obserwowany na Morzu Północnym u wybrzeży Suffolk, gdzie zaopatrywał fregatę Nieustraszimyj, a zdjęcie Gołowina pokazuje go w Bałtijsku, w porcie macierzystym.
Pobudzone radary mogły równie dobrze nagrywać stacjonarne ośrodki rozpoznania w obwodzie kaliningradzkim, batalion radiotechniczny specjalnego przeznaczenia w Gwardiejsku i Centrum 1223 (Głównego Zarządu Sztabu Generalnego). Przyjmuję moją wersję, dopóki nikt nie pokaże okrętów w morzu.
Mój werdykt co do intencji brzmi tak.
Pochodzenie sprzętu jest rozstrzygnięte, sprzęt jest rosyjski. Wersja o utracie na manewrach nie jest wyjaśnieniem wystarczającym, bo do prób nad morzem nie podwiesza się sprawnej głowicy z zapalnikiem.
Maszyna była przygotowana jak drony wysyłane nad Ukrainę. Rusinowo nie było więc przypadkiem, było wypadkiem. Wypadkiem rosyjskiej operacji, w której zawiódł 1 element, samolikwidator.
Misja się powiodła. Polska włączyła radary, poderwała maszyny, a następnie sama dostarczyła interpretację najmniej kosztowną dla Moskwy.
To jest efekt bez naruszenia w czystej postaci. Rosjanie zmierzyli nie tylko sygnatury elektroniczne, lecz także glazomier Warszawy, czyli czas i kierunek, w jakim osiadamy na wersji o utracie.
Gdyby zapalnik zadziałał, ten pomiar odbyłby się bez naszej wiedzy, a kierunek północny pozostałby dla nas niewidoczny aż do dnia, w którym przestałby być testem.
PRZYKRYCIE BIAŁORUSKIE
Od 15 do 18 września białoruskie Zachodnie Dowództwo Operacyjne prowadzi ćwiczenia dowódczo-sztabowe, których cel resort obrony w Mińsku opisał jako przygotowanie organów dowodzenia i jednostek do wspólnego wykonywania zadań podczas przygotowania i prowadzenia operacji strategicznej.
Poligon Goża (Hoża) leży przy granicy litewskiej, brzeski około 15 km od granicy polskiej, Różański około 60 km. Liczebność utrzymano poniżej progów Dokumentu Wiedeńskiego, a w programie jest rozwinięcie systemów bezzałogowych.
Proszę przeczytać to zdanie dwa razy.
Państwo, które ćwiczy przy granicy NATO rozwinięcie systemów bezzałogowych w ramach przygotowania operacji strategicznej, tworzy tło, na którym każdy start drona jest z definicji ćwiczeniem.
Tego samego dnia, 15 września, rzecznik ukraińskiej Straży Granicznej Demczenko potwierdził, że uderzenia na Rówieńszczyznę, Wołyń i Lwowszczyznę były wspierane z terytorium Białorusi przez stacje retransmisyjne sygnału.
Białoruska pętla naprowadzania, którą przy analizie Rymacz stawiałem jako ocenę własną, stała się faktem urzędowym. Jeżeli Kolega Fiszer ma rację co do trasy Gerbery z Rusinowa, ta sama pętla posłużyła nad Bałtykiem jako droga dolotu, a nie tylko jako kanał sygnału.
Tu wchodzę na teren hipotezy i mówię to wprost.
Rosyjska logistyka wojenna stoi na kolei, a białoruska sieć kolejowa dochodzi do granicy polskiej i litewskiej w Brześciu, Grodnie i Kuźnicy gęstą wiązką bocznic i stacji przeładunkowych.
Start dronów dalekiego zasięgu z platform kolejowych ustawionych na bocznicy w strefie ćwiczeń nie wymaga infrastruktury, której nie ma, daje ruchliwość, którą trudno śledzić, i przykrycie, które ćwiczenia zapewniają z góry.
Nie znalazłem w jawnych źródłach potwierdzenia, że Rosja stosuje kolej jako platformę startową dronów na Ukrainie, więc traktuję ten wątek jako hipotezę operacyjną, a nie fakt.
Zaznaczam ją, bo rozstrzyga o tym, gdzie patrzeć.
Jeżeli starty odbywają się z bocznic w pasie 15 do 60 km od granicy, to wskaźnikiem nie są kolumny wojska, lecz nietypowy ruch składów towarowych do poligonów brzeskiego i różańskiego w porze nocnej oraz zamknięcia odcinków dla ruchu cywilnego.
CELE NA WYBRZEŻU
Polska w ciągu 10 lat przeniosła swoje bezpieczeństwo energetyczne na wybrzeże, i to jest fakt, który w rosyjskim sztabie wisi na ścianie.
Terminal LNG w Świnoujściu i wyjście Baltic Pipe pod Niechorzem przyjmują gaz, który zastąpił rosyjski. Kabel SwePol Link kończy się w stacji Słupsk w Wierzbięcinie, a więc kilkadziesiąt kilometrów od plaży w Rusinowie.
Farma Baltic Power podała 10 lipca pierwszą energię do nowej stacji Choczewo w Osiekach Lęborskich, obok której powstaje elektrownia jądrowa. Naftoport i rafineria w Gdańsku przyjmują ropę, która zastąpiła ropę z Przyjaźni. Do tego dochodzi baza w Redzikowie z radarem Aegis Ashore, o której piszę jako o obiekcie zainteresowania rosyjskiego rozpoznania, nie jako o celu potwierdzonym.
Zestawmy to z tym, co premier powiedział o zimie.
Rosja chce zniszczyć energetykę Ukrainy i jednocześnie przejścia graniczne, tak by polska pomoc, generatory i paliwo, nie mogła dotrzeć. To jest oś wschodnia.
Oś północna ma tę samą logikę tylko odwróconą.
Incydent na infrastrukturze energetycznej wybrzeża w środku zimy nie musi wyłączyć Polsce prądu ani gazu, wystarczy, że wywoła w Polsce debatę o tym, ile kosztuje nas wspieranie Ukrainy i czy nasze własne bezpieczeństwo energetyczne jest zabezpieczone.
W moim modelu analitycznym (analityka kwantowa) podstacje trakcyjne między Kowlem a Jahodynem i stacja Słupsk czy wyjście Baltic Pipe pełnią tę samą rolę. Są wąskimi gardłami, a nie symbolami.
Rosyjski sztab nie uderza w symbole.
Dlatego nie oczekuję uderzenia w sensie celowego trafienia w polskie terytorium z jawnie rosyjskiej platformy.
To przecina logikę rosyjskiej operacji kaskadowej, która polega na unikaniu jednego niepodważalnego faktu zdolnego wymusić zbiorową decyzję sojuszników.
Oczekuję incydentu kinetycznego z wbudowaną odmawialnością, do którego Rusinowo dostarczyło gotowy scenariusz. Następna Gerbera z głowicą nie musi wpaść w morze. Może spaść przy ogrodzeniu stacji przekształtnikowej, w strefie poligonu podczas strzelań albo przy farmie wiatrowej, a Moskwa odpowie, że nic nie wysyłała, bo Polska sama tłumaczyła poprzednią jako rosyjską utratę na manewrach.
POD OBCĄ FLAGĄ
Jest jeszcze wariant, o którym mówi się ciszej, a który wywiady regionu uznają za najbardziej realny.
Litewski minister obrony Robertas Kaunas powiedział 6 sierpnia, że Litwa ma dane, iż Rosja rozważa niekonwencjonalne uderzenia kinetyczne w infrastrukturę krytyczną regionu bałtyckiego i że prawdopodobnie użyłaby do tego dronów produkcji ukraińskiej, odbudowanych z wraków zestrzelonych i przejętych maszyn.
Nazwał to operacją pod fałszywą flagą i najbardziej realistycznym scenariuszem, zastrzegając, że nie wykryto decyzji o jej uruchomieniu.
Doradca prezydenta Ukrainy Serhij Beskrestnow pokazał 2 sierpnia nagranie maszyny przypominającej ukraińskie FP-1 i FP-2 pod rosyjską kontrolą i powiedział, że wróg zbiera ocalałe drony, naprawia je i przygotowuje do przyszłych prowokacji. Szef polskiego MON ostrzegał o tym samym w lipcu.
Proszę zauważyć, do kogo adresowany jest ten wariant.
Rosyjska Gerbera spadaj��ca przy poligonie mierzy NATO, jego czas decyzji i skłonność do uznania przypadku. Ukraiński dron spadający na polską stację energetyczną mierzy polskie społeczeństwo. Uruchamia narrację, którą w monitoringu kaskady śledzę od 7 tygodni jako domenę wpływu, o Ukrainie wciągającej Polskę do wojny, o kosztach pomocy, o tym, że Kijów strzela w naszą stronę.
Rusinowo z tego punktu widzenia jest zrozumiałe. Do testu używa się własnego sprzętu, bo test ma pozostać niewidoczny. Do wykonania używa się cudzego, bo wykonanie ma być widoczne i ma dzielić.
Oba narzędzia leżą w tej samej skrzynce i oba pasują do wybrzeża, gdzie infrastruktura jest skupiona, a osłona popietrzna rozciągnięta i w trybie pokojowym.
CO POWIEDZIAŁ PREMIER I CZEGO NIE POWIEDZIAŁ
Wystąpienie z 17 września potwierdza mechanizm, o którym piszę od Jahodyna, i robi to językiem państwa.
Uderzenia o charakterze przypadkowym, cel w postaci przejść granicznych po stronie ukraińskiej, a przez incydenty także polskiej i mołdawskiej, artykuł 5 jako przedmiot testu.
Dodaje Mołdawię jako trzeciego adresata, co rozszerza mapę kaskady na południe. Rozszerza też okno, bo mówi o późnej jesieni i zimie, a nie o październiku, na który wskazywałem.
Przyjmuję tę korektę częściowo. Październik traktuję nadal jako okno pierwszego uderzenia w korytarz, ale całość natisku przedłużam w głąb zimy, tak jak sugerował mój wykres dróg eskalacyjnych.
Ważniejsze jest to, czego premier nie powiedział.
Ani słowa o Bałtyku, o Rusinowie, o wybrzeżu. Cały ogłoszony pakiet obronny jest wschodni.
Widzę dwa możliwe powody i oba wzmacniają tezę tego tekstu.
Jeżeli wywiady nie widzą osi północnej, to jest to luka, którą trzeba nazwać. Jeżeli widzą, ale rząd woli o niej nie mówić, to publiczna koncentracja uwagi na wschodzie jest dokładnie tym, czego rosyjski natisk potrzebuje.
Magnes działa również wtedy, gdy wiemy, że jest magnesem.
Jest wreszcie napięcie, które warto zapisać.
14 września MON mówił o utracie na manewrach. 17 września premier zapowiada, że Rosja będzie mówić o przypadku, i z góry odbiera jej ten argument.
Rząd w 72 godziny przeszedł od interpretacji najłagodniejszej do najtwardszej. To dobrze, bo państwo, które zawczasu ogłasza, jak będzie brzmiało kłamstwo, trudniej potem przekonać, że to jednak był wypadek.
Właściwym pomiarem będzie jednak dopiero to, czy nazwanie zagrożenia z mównicy przełoży się na nazwanie sprawcy po incydencie, i to w ciągu godzin, nie tygodni.
WNIOSKI
Odpowiadam na pytanie z tytułu.
Rosja nie zaatakuje polskiego wybrzeża tak, jak atakuje Charków. Zaatakuje je tak, jak zaatakowała Rusinowo, tylko tym razem z zamiarem, by o tym było wiadomo, i z podpisem, który da się zaprzeczyć.
Uważam za prawdopodobne, że w oknie od października do końca zimy dojdzie na wybrzeżu do incydentu kinetycznego z udziałem bezzałogowca, którego pochodzenie będzie sporne przez pierwsze doby.
Za najbardziej prawdopodobne miejsca uważam pas między Ustką a Choczewem, gdzie na odcinku 100 km leżą poligon, stacja Słupsk, Redzikowo, Choczewo i lądowanie Baltic Power, a w drugiej kolejności Świnoujście z Niechorzem.
Za najbardziej prawdopodobną formę uważam rosyjską platformę tanią i seryjną, Gerberę lub jej odpowiednik, z wersją o utracie przygotowaną z góry, a za wariant o wyższym koszcie i wyższej stawce przejętą maszynę ukraińską.
Uwaga - to jest ocena, nie fakt, i będę ją korygował wraz ze wskaźnikami.
Liczby, które za tym stoją, są następujące.
W monitoringu kaskady, który prowadzę od 27 lipca, zebrałem 39 wskaźników w 7 domenach.
W fazie do 27 sierpnia było ich 1,31 na okno 72-godzinne, od 28 sierpnia jest 2,84, czyli wzrost 2,2-krotny.
Kaskady spełniające restrykcyjny próg 4 domen potwierdziłem 31 sierpnia i 8 września. Zdarzenia z tego tygodnia, Rusinowo w domenie lotniczej, białoruskie ćwiczenia w domenie sygnalizacji wojskowej, potwierdzenie retransmisji w domenie białoruskiej pętli i 2 uderzenia w Jahodyn w pasie przygranicznym, ustawiają trzecią kaskadę wcześniej, niż zakładał rytm 14-dniowy.
W tekście z 15 września pisałem, że trzecia kaskada przed 25 września przesuwa natisk na wcześniej.
Jesteśmy w tym punkcie.
WSKAŹNIKI
Rozstrzygnięcie o Rusinowie leży w pamięci dronowego kontrolera lotu i w tym, czy SKW ujawni choć fragment trasy, bo zapis nawigacji zamknie spór między utratą a misją.
Rozstrzygnięcie o drugiej osi leży w kilku obserwacjach dostępnych z otwartych źródeł.
Kolejne przeloty z Białorusi do Kaliningradu nad Litwą trzeba rozdzielić po wysokości i prędkości na przemytnicze i wojskowe, a 22 przypadki z września to próba wystarczająca.
Wyjścia Gołowina, Tatiszczewa i Syzrania z Bałtijska są widoczne dla obserwatorów zatoki i cieśnin, więc ich pojawienie się na środkowym Bałtyku przed końcem Czarnego Obrońcy da tezie Fiszera oparcie, którego dziś nie ma.
Przechwycenia Ił-20 w dniach ćwiczeń, zamknięcia akwenów u wybrzeży obwodu kaliningradzkiego i komunikaty rosyjskiego MO o polskich prowokacjach na Bałtyku będą sygnałem przygotowania narracji pod incydent.
Po stronie białoruskiej patrzę na nocny ruch składów do poligonów brzeskiego i różańskiego, na przedłużenie ćwiczeń poza 18 września i na każde doniesienie o maszynach typu ukraińskiego nad Białorusią, bo przejęty dron musi skądś wystartować.
Po stronie polskiej patrzę na zgłoszenia obiektów nad morzem w rejonie Ustka-Łeba, na zmiany w planach strzelań na poligonie i na to, czy obrona powietrzna z wybrzeża pojedzie na wschód.
Każdy z tych sygnałów przesuwa natisk na wcześniej, tak samo jak druga podstacja przed 30 września w korytarzu wołyńskim.
CO TO ZNACZY DLA NAS
Po pierwsze, nie ogołacać wybrzeża. Przesunięcie zestawów na 6 przejść granicznych jest słuszne, ale jeżeli odbywa się kosztem osłony Słupska, Choczewa i Świnoujścia, to Polska wykonuje ruch, który rosyjski sztab zaprojektował.
Po drugie, potraktować pas od Ustki do Choczewa jako 1 kompleks chroniony, z pokryciem radiolokacyjnym na małych wysokościach nad morzem, którego dziś, jak pokazał dryfujący dron, nie mamy w stopniu wystarczającym.
Po trzecie, przyjąć zawczasu protokół atrybucji. Każdy bezzałogowiec na polskiej ziemi lub w polskim morzu otrzymuje w ciągu 24 godzin publiczną ocenę pochodzenia sprzętu, osobno od oceny intencji, bo to właśnie zwłoka między jednym a drugim jest przedmiotem rosyjskiego pomiaru.
Po czwarte, powiedzieć o Białorusi to, co powiedziała ukraińska Straż Graniczna. Państwo, które retransmituje sygnał dla dronów uderzających 4 km od naszej granicy i ćwiczy rozwinięcie systemów bezzałogowych 15 km od Terespola, nie jest tylko widzem, jest wspólnikiem.
Po piąte, rozszerzyć logikę Eastern Sentry na morze, bo osłona wschodniej flanki, która kończy się na linii brzegowej, ma dziurę dokładnie tam, gdzie leży polska energetyka.
Suworow pisał, że natisk bez glazomieru jest głupotą, a glazomier bez natisku tchórzostwem. Rosyjski sztab przez 4 tygodnie mierzył nas nad Bugiem i 1 raz, przez wypadek, pokazał, że mierzy nas także nad morzem.
Pytanie tego tekstu nie brzmi, czy Rosja zaatakuje polskie wybrzeże. Brzmi, czy Polska zauważy, że jest mierzona z 2 stron, zanim pomiar zamieni się w natisk.
Wegecjusz zapisał w „Epitoma rei militaris”, wśród ogólnych reguł wojny, zdanie, które rzymscy dowódcy powtarzali jako oczywistość. „Melius est post aciem plura servare praesidia quam latius militem spargere”, Czyli w moim tłumaczeniu lepiej zachować więcej odwodów za linią, niż rozciągać żołnierza zbyt szeroko.
Polska ustawia dziś żołnierza wzdłuż linii, którą wskazał jej przeciwnik, i rozciąga go od Terespola po Medykę. Odwód, o którym pisze Wegecjusz, nie stoi jednak za tą linią.
Stoi nad morzem, przy stacjach, które zimą trzymają polską energetykę, i to tam rozstrzygnie się, czy pomiar z Rusinowa był ostatnim testem, czy pierwszym krokiem.
Przypomnę że Etruskowie pod Sentinum tego nie sprawdzili.
Pozdrawiam i dziękuję.
Znam Baśkę od lat i tak. To jest bardzo, bardzo dobra decyzja. Prof. Barbara Mróz-Gorgoń została pełnomocniczką Rządu ds. promocji Polski. Jej główna specjalizacja naukowa obejmuje procesy budowania silnych marek. Osoba całkowicie wolna od polityki, bez żadnej przeszłości politycznej. Zawsze odkąd znam niezależna. Będzie koordynować działania administracji rządowej dotyczące tworzenia, wdrażania oraz rozwijania spójnej marki narodowej. Wspieram to co robi i uważam to za piękną decyzję. Pierwszy przypadek w historii, gdy tworzone jest takie stanowisko. Polska nigdy nie była w lepszym momencie, niż dziś. Nigdy do tej pory. Lepiej oceniają nas za granicą, niż my sami siebie. I jeśli nie teraz, to nigdy. Gratuluję. Warto się tym dzielić i dawać Basi siłę bo to ogromne zadanie.
Kiedy wydaje Ci się, że nic już nie może Cię zaskoczyć ze strony obecnej 🇺🇸 administracji.
Sekretarz Wojny modli się słowami… Julesa Winnfielda z „Pulp Fiction”.
GRA CIENI - OPERACJA „ABSOLUTE RESOLVE" - ANALIZA OPERACYJNA
Operacja "Absolute Resolve" - jak porywa się przywódcę w centrum stolicy sojusznika Rosji, używając 150 samolotów, pięciu domen walki i pięciomiesięcznej pracy wywiadowczej.
Studium współczesnej wojny zrównoważonej.
Zapraszam...
KONTEKST OPERACYJNY
W nocy z 2 na 3 stycznia 2026 roku Stany Zjednoczone przeprowadziły operację militarną, której celem było wydobycie prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro z jego ufortyfikowanego kompleksu wewnątrz Fuerte Tiuna w Caracas.
Operacja pod kryptonimem „Absolute Resolve" (Absolutna Determinacja/Rozstrzygnięcie) stała się bezprecedensowym przykładem wielodomenowej projekcji siły w realiach tego, co nazywam wojną zrównoważoną - konfliktem rozgrywanym równocześnie w domenie lądowej, morskiej, powietrznej, kosmicznej i cybernetycznej, gdzie decyduje precyzyjne uderzenie w krytyczny węzeł systemu, a nie klasyczna okupacja terytorium.
Generał Dan Caine, przewodniczący Połączonego Sztabu USA, określił „Absolute Resolve" jako operację „[...] dyskretną, precyzyjną, przeprowadzoną w najciemniejszych godzinach, będącą kulminacją miesięcy planowania i ćwiczeń - przedsięwzięcie, którego szczerze mówiąc tylko wojsko Stanów Zjednoczonych mogło się podjąć".
FAZA PRZYGOTOWAWCZA - PIĘĆ MIESIĘCY PRACY WYWIADU
Operacja nie była improwizacją. Już w sierpniu 2025 roku CIA dyskretnie wprowadziła na teren Wenezueli niewielki zespół, którego zadaniem było zbudowanie tego, co Caine nazwał „extraordinary insight" - oznaczający w żargonie wspólnoty wywiadowczej niezwykłe, szczegółowe informacje operacyjne dotyczące celu - Maduro – czyli ekstremalnie szczegółowego obrazu jego „pattern of life" (obrazu życia).
Wywiad amerykański łączył dane z źródła HUMINT w najbliższym otoczeniu prezydenta z obserwacją z dronów RQ‑170 Sentinel nad Caracas, rekonstruując w detalach to, gdzie Maduro śpi, jak się przemieszcza, czym podróżuje i jakie ma rutyny dnia.
Równolegle budowano potencjał militarny w teatrze. 16 listopada 2025 roku do Karaibów wszedł lotniskowiec USS „Gerald R. Ford" wraz z grupą uderzeniową, zwiększając obecność USA do ok. 12 tys. żołnierzy na kilkunastu okrętach.
W tle formowano Joint Task Force „Southern Spear", odpowiedzialną za koordynację dużej operacji przeciw Wenezueli. Dla Delta Force - JSOC (dowództwo operacji specjalnych) zbudowało w Kentucky pełnoskalową replikę kompleksu Maduro, gdzie przez tygodnie ćwiczono wejścia, forsowanie stalowych drzwi i czyszczenie obiektu „na czas". Caine ujął filozofię przygotowań wprost: „[...] trenujemy i ćwiczymy nie po to, żeby zrobić to dobrze, ale żeby upewnić się, że nie możemy zrobić tego źle".
W mojej koncepcji Wojny Zrównoważonej ta faza przygotowawcza to długotrwałe ważenie trzech „żywiołów" - zasobów, woli i czasu - tak, by uderzenie nastąpiło dokładnie wtedy, gdy przeciwnik ma najmniej możliwości reakcji, a my maksymalnie skumulowaną przewagę operacyjną. „Absolute Resolve" jest podręcznikowym przykładem takiego zbalansowania.
REALIZACJA 4 GODZINY 43 MINUTY WOJNY W PIĘCIU DOMENACH
2 stycznia, 22:46 EST prezydent Trump telefonicznie autoryzuje operację, po kilku dniach opóźnień związanych z pogodą.
W ciągu minut z 20 baz lądowych i morskich w całej zachodniej półkuli startuje ponad 150 statków powietrznych - bombowce B‑1B, myśliwce F‑22 i F‑35, F/A‑18, samoloty walki elektronicznej EA‑18G, E‑2 Hawkeye, drony RQ‑170 oraz śmigłowce 160th SOAR „Night Stalkers".
Gdy komponent szturmowy zbliża się do wenezuelskiego wybrzeża, USA zaczynają - jak to ujął Caine - „layering effects": nakładanie efektów dostarczanych przez US Space Command, US Cyber Command i inne agencje, aby „stworzyć korytarz" dla sił wchodzących.
W praktyce oznacza to ataki cybernetyczne na systemy dowodzenia i energetykę oraz odcięcie prądu w Caracas, które Trump opisuje jako „[...] ciemność miasta spowodowaną pewną ekspertyzą, którą posiadamy".
Równolegle komponent powietrzny wykonuje skoordynowaną kampanię SEAD/DEAD przeciwko wenezuelskim systemom obrony powietrznej.
Zestawy S‑300WM i Buk‑M2, które miały stanowić tarczę strategiczną, zostają zneutralizowane w ciągu kilkunastu–kilkudziesięciu minut, przy wykorzystaniu ukształtowania terenu i dolin jako naturalnej „osłony" dla pocisków manewrujących.
To praktyczna ilustracja tego, jak geografia w rękach supermocarstwa staje się bronią przeciwko systemom A2/AD, jeśli nie są one zintegrowane w pełni w wymiarze wielodomenowym.
3 stycznia, 01:01 EST (2:01 w Caracas) – śmigłowce Night Stalkers lądują w kompleksie Maduro. Wchodzą pod ostrzałem, jeden wiropłat zostaje trafiony, ale pozostaje zdatny do lotu. Delta Force przystępuje do szturmu. Dzięki treningom na replice obiektu operatorzy poruszają się w praktyce po „znanym budynku": wejścia, korytarze, drzwi są odtworzone z centymetrową dokładnością.
Według źródeł operacyjnych od momentu forsowania do fizycznego przejęcia kontroli nad prezydentem mijają około 3 minuty, a 45 sekund w samym pomieszczeniu, gdzie był Maduro z żoną.
Maduro i jego żona Cilia Flores, próbując dostać się do pomieszczenia bezpiecznego, zostają przechwyceni i bez stawiania oporu przekazani funkcjonariuszom amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości.
Delta Force posiada przy sobie ciężkie palniki do cięcia stali na wypadek konieczności forsowania "safe roomu", ale ostatecznie nie ma potrzeby ich użycia.
Faza wycofania przebiega pod osłoną lotnictwa i dronów - Caine przyznaje, że w trakcie ewakuacji dochodzi do „[...] wielu starć w ramach samoobrony", ale wszystkie śmigłowce wracają na okręty, a siły są „nad wodą".
3:29 EST z Maduro jest na pokładzie USS „Iwo Jima".
Całkowity czas operacji - od wyjścia z morza do powrotu - zamyka się w 4 godzinach 43 minutach, przy czym faza lądowa w Caracas trwa poniżej 30 minut.
BILANS I PARAMETRY DZIAŁAŃ
Straty USA: zero zabitych, kilku rannych, jeden śmigłowiec uszkodzony, ale utrzymany w powietrzu.
Straty wenezuelskie i kubańskie
Szacunki mówią o co najmniej 80 zabitych, w tym 32 Kubańczyków - wojskowych i oficerów wywiadu zabezpieczających ochronę Maduro na podstawie porozumienia między Hawaną a Caracas. Wenezuelski minister obrony mówi o „egzekucji" części personelu ochronnego, który próbował podjąć walkę.
Z punktu widzenia czystej sztuki operacyjnej mamy do czynienia z klasycznym zastosowaniem zasady „overwhelming force" – przytłaczającej przewagi użytej w czasie i miejscu wybranym przez stronę atakującą.
Ponad 150 platform powietrznych, efekty w domenie kosmicznej, cybernetycznej, elektromagnetycznej oraz precyzyjny komponent sił specjalnych składają się na model, w którym przeciwnik w praktyce nie dostaje realnej szansy na skoordynowaną odpowiedź.
W języku wojny zrównoważonej można powiedzieć, że Stany Zjednoczone osiągnęły chwilowy stan absolutnej przewagi we wszystkich trzech „żywiołach" - zasobów (masa sił, technologia), czasu (moment uderzenia, pogoda, pora nocy) i woli (polityczna decyzja o akceptacji ryzyka i strat po stronie przeciwnej)- przy minimalizacji kosztów własnych. To nie była „bitwa", lecz chirurgiczna operacja na systemie władzy.
IMPLIKACJE W ŚWIETLE KONCEPCJI WOJNY ZRÓWNOWAŻONEJ
Operacja „Absolute Resolve" stanowi modelowy przykład tego, jak wygląda wojna zrównoważona prowadzona przez supermocarstwo:
Nie chodzi o zajęcie terytorium, ale o punktowe wytrącenie kluczowego elementu systemu - osoby prezydenta, która jest węzłem politycznym, propagandowym i operacyjnym.
Decydującym zasobem jest informacja - pięć miesięcy budowania „extraordinary insight" w życie celu i penetracji jego otoczenia.
Kluczowa jest integracja domen - cyber, kosmos, powietrze, morze, ląd działają w jednym oknie czasowym, tak by przeciwnik został jednocześnie oślepiony, oślepiony i skutecznie sparaliżowany.
Celem jest maksymalna asymetria strat - zero zabitych po swojej stronie, duże straty po stronie przeciwnika, przy zachowaniu narracji „operacji egzekucyjnej", a nie wojny.
Z perspektywy porządku międzynarodowego mamy do czynienia z twardym zderzeniem faktów z normami. ONZ, część państw Ameryki Łacińskiej i część Europy widzi w tym naruszenie zakazu użycia siły i zasady suwerenności terytorialnej, niezależnie od moralnej oceny samego Maduro.
Z punktu widzenia planistów operacyjnych w Waszyngtonie jest to natomiast „nowy standard" -demonstracja, że USA są w stanie w krótkim czasie przeprowadzić operację ekstrakcyjną przeciw przywódcy państwa wrogo nastawionego, chronionego systemami A2/AD i zewnętrznym wsparciem.
W mojej ocenie operacja „Absolute Resolve" jest taktycznie imponującym, a strategicznie ambiwalentnym studium Wojny Zrównoważonej.
Taktycznie pokazuje, że przy odpowiednim zbilansowaniu zasobów, woli i czasu supermocarstwo jest w stanie z chirurgiczną precyzją „wyjąć" węzeł władzy z serca wrogiego państwa.
Strategicznie - otwiera drzwi do świata, w którym granica między „operacją policyjną" a „aktem wojny" staje się wyłącznie kwestią narracji i skali użytej mocy.
Z punktu widzenia państw średnich i małych wniosek jest brutalny: same zakupy sprzętu A2/AD nie wystarczą, jeśli nie towarzyszy im głęboka integracja domen, odporność informacyjna i realna zdolność do przeciwdziałania operacjom typu „Absolute Resolve" już na etapie wywiadowczym, zanim nad stolicą pojawi się pierwsza fala pocisków manewrujących.
To jest właśnie ta „nowa normalność" - Wojny Zrównoważonej - gdy decyzje o losach przywódców i państw lub innych celów osobowych ale i nie tylko, zapadają nie na froncie, lecz w zaciemnionej sali, z widokiem na mapę i zegar odliczający minuty do lądowania śmigłowców.
Pozdrawiam i dziękuję.
They forgot Kevin on purpose😱— a physicist calculated how realistic it actually is to oversleep and leave a kid home alone
Turns out the chances that several people go to bed at 11 PM and all sleep through an 8 AM wake-up before a long flight are close to zero — just 0.13%.
Merry Christmas!🎄
Drodzy Państwo, oto znakomite podsumowanie zdolności obronnych RP.
Możemy mieć 10 milionów amerykańskich żołnierzy i wydawać 50% PKB na zbrojenia, a i tak wszystko wisi na słowach imperatora.
Imperator rzuci po pięciu minutach „każdy centymetr ziemi” – nad Wisłą błogi spokój.
Milczy kolejną godzinę – już niepokój.
A przypominam, że NATO, ze słowami czy bez, działa tak samo.
A dopiero co komentariat piał z zachwytu nad sukcesem prezydenta Nawrockiego w Waszyngtonie, bo powiedzieli (po raz 59…), że nas obronią i dorzucą więcej wojska…
Ciemno to widzę…
🇵🇱🇺🇦🇷🇺
Ukraina jest w stanie bronić się sama z europejskim wsparciem do końca roku i Władimir Putin musi to wziąć pod uwagę - @radeksikorski@MSZ_RP dla @CNN
Do naszych polityków, zwłaszcza odwiedzających w tych dniach Waszyngton:
Wygląda na to, że Ukraińcy złapali Amerykanów w „wykroku” (winny pośpiech Trumpa i ponaglone ustalenia z Rosją oraz relatywna slabosc USA) i nie mają zamiaru się podporządkować planowi Trumpa na zakończenie wojny bez gwarancji, które obsłużyłyby przyszłą Ukrainę. Wygląda na to, że Amerykanie nie są w stanie tego „na szybko” na Kijowie wymusić. Wymuszając coś takiego dodatkowo Amerykanie łamią architekturę bezpieczeństwa w Europie i zapraszają do decydowania o niej Rosję, co jest sprzeczne z naszym podstawowym interesem. Ukraińcy się stawiają, bo (wg. naszych licznych kijowskich - choć oczywiście subiektywnych zrodel) uważają, że Amerykanie w 2025 roku wbrew gromkim krzykom Vance’a i Trumpa nie mają lewarów na nich jakie mieli w 2022-2023 i z czasem przegrają z Kijowem to przesilenie.
Za taką twardą postawą stoi ponoć naród i armia ukraińska stojąca codziennie w polu oraz nowa ukraińska magnateria produkująca w nowym przemyśle wojskowym Ukrainy na potrzeby wojny. Ukraińcy ponoć nie boją się Amerykanów ani w kwestii amunicji, ani pieniędzy (mają wszystkiego na rok do przodu) ani Starlinka, ani obrotu dolarowego, obawiają się jedynie o to, że Amerykanie wymuszą na Polsce blokadę przepływów strategicznych z Europy przez Polskę na Ukrainę. To jedyny potężny lewar. Ukraina ugnie się, gdy Polska tak postąpi. Mam nadzieję, że polscy politycy nie podporządkują się USA w razie takiego żądania Waszyngtonu. Obecna ostra wolta Amerykanów niszczy bowiem podmiotowość Międzymorza (o co wybuchła w istocie ta wojna) oraz nie obsługuje obu fundamentalnych zasad wielkiej strategii Polski: 1) trzymania Rosji poza systemem europejskim (USA z Rosja bez nas i bez Europy sobie negocjują architekturę bezpieczeństwa Europy - a my się boimy co ustalą ), oraz 2) złamania naszej peryferyjności (nic w tej nowej amerykańskiej wolcie Polska bowiem nie dostaje, przeciwnie, traci na bezpieczeństwie). Nowa administracja USA dodatkowo podmywa podstawy makroekonomiczne Europy, nic nam nie proponując w zamian. W razie chaosu myśli w Waszych głowach, nasi drodzy politycy, pamiętajcie: gdy nie wiadomo co robić i sprawy oraz ich skutki są niejasne: należy zawsze instynktownie trzymać się powyżej opisanych dwóch zasad wielkiej strategii Polski niezmiennej od kilkuset lat, reszta, w tym co i z kim - to tylko taktyka, zmienna w zależności od okoliczności. Amerykańska obecność w Polsce i Europie jest też od niedawna, a nasza strategia ma kilkaset lat. I jasno postawcie te sytuacje Amerykanom. Można grać Europą, Turcją, Skandynawami, jest Ukraina z silnym wojskiem i nowym przemysłem.
Ukraińcy chcą bowiem nowej powojennej równowagi, ktora pozwoli im sie rozwijać bezpiecznie pomimo ewentualnej utraty terytoriów, na co się godzą, są racjonalni. Nowy wojenny przemysł Ukrainy potrzebuje rynków zbytu dla swojej nowej technologii rakietowej i dronowej oraz regionalnego partnerstwa opartego na wspólnym interesie geopolitycznym. Polska potrzebuje takiej Ukrainy i takiej współpracy oraz taniej ukraińskiej energii, i to Polska może mieć w razie współpracy dostęp do sławnych już ukraińskich minerałów przyszłości. Taka Ukraina potrzebuje Polski by kontrować Rosje. Amerykanie w nowej wolcie nie proponują ani Ukrainie, ani Polsce niczego z tej upragnionej równowagi. Nie dbają o Intermarium. Mamy zupełnie nową rzeczywistość. Nie ma już prymatu, już nie należy zatem tym mocniej tego prymatu trzymać i „polerować” relacji ani się przymilać, z czego Polska była znana do tej pory. Swoją drogą, nasz wywiad powinien codziennie teraz sprawdzać u wiarygodnych zrodel osobowych, czy Ukraińcy pękają bo od tego zależą kolejne ruchy Polski. Na koniec: widać że Mackinder mógł mieć rację, historia świata rozstrzyga się w naszym regionie, tym razem wysiłkiem głównie Ukrainy. Piłsudski umiał bronić obu zasad naszej wielkiej strategii, w tym w rozmowie z Mackinderem i wysłannikami Ententy. Zobaczymy jak będzie teraz.
Ogromna klasa i kunszt dyplomatyczny Pete'a Hegsetha (często deprecjonowanego jako pozbawionego większego doświadczenia międzynarodowego autora podcastów i programów TV) który zakomunikował w Warszawie Polsce i Bałtom, iż po 35 latach zostają (W ZASADZIE*) sam na sam z Rosją w taki sposób, że wywołało to powszechny entuzjazm mediów, oraz opinii publicznej i (chyba w zdecydowanej większości) poczuliśmy ekscytację z powodu zblizającej się podróży i etosu wojownika, polskiego, wschodnioeuropejskiego samuraja.