Column: De ware decadentie van een samenleving.
Ik geloof niet dat Nederland failliet gaat.
Ik geloof iets veel ergers.
Ik geloof dat Nederland vergeet waar een land eigenlijk voor bedoeld is.
Een beschaving begint niet met een klimaatconferentie.
Ze begint met een brug die niet instort.
Een sluis die open en dicht gaat.
Een gemaal dat blijft pompen.
Met een dijk die het water buiten houdt.
Pas daarna krijg je de luxe om over de rest na te denken.
Politici hebben die volgorde omgedraaid.
Waterschappen spreken liever over nieuwe natuur dan over baggeren. Provincies openen conferenties over biodiversiteit terwijl bruggen worden afgesloten wegens achterstallig onderhoud. Rioolstelsels verdwijnen naar de achtergrond, maar iedere beleidsnota bevat inmiddels hoofdstukken over duurzaamheid, inclusie en participatie.
Het is alsof een huiseigenaar trots een verticale tuin aanlegt terwijl de fundering langzaam wegrot.
Dat patroon zie je overal.
Pensioenfondsen werden opgericht om mensen na veertig jaar werken een fatsoenlijk pensioen te bezorgen. Tegenwoordig lijken ze op maatschappelijke investeringsfondsen waar toevallig ook nog gepensioneerden aan vastzitten.
De energievoorziening moest betaalbaar en betrouwbaar zijn. Nu adviseert dezelfde overheid burgers een noodpakket in huis te halen voor 72 uur zonder stroom.
Dat is een bijzondere vorm van vooruitgang.
Eerst investeer je honderden miljarden in een nieuw energiesysteem.
Daarna leg je uit hoe je drie dagen zonder dat systeem kunt overleven.
In de zorg floreert de bureaucratie. De patiënt wat minder. De arts kijkt naar het scherm, de bestuurder naar een dashboard en de zorgverzekeraar naar een spreadsheet.
Alleen de zieke kijkt nog naar de dokter.
En bij stikstof heeft het computermodel meer gezag gekregen dan de boer die al veertig jaar hetzelfde land bewerkt.
Misschien is dát de ziekte van onze tijd.
Niet links!
Niet rechts!
Maar de aanbidding van de bijzaak.
Alles moet een transitie zijn, een visie hebben.
Alles moet moreel deugen.
Ondertussen sterft het gewone onderhoud een stille dood, omdat niemand een lintje doorknipt voor een riool dat gewoon werkt.
Dat is de ware decadentie van een samenleving.
Niet dat zij arm wordt.
Maar dat zij vergeet wat haar rijk heeft gemaakt.
Een brug vraagt geen diversiteitsbeleid.
Een dijk kent geen inclusieagenda.
Een gemaal leest geen beleidsnota.
Ze vragen slechts één ding.
Onderhoud.
En misschien is dat precies waarom bestuurders er zo weinig belangstelling voor hebben.
Aan een brug die gewoon blijft staan, valt nu eenmaal geen politieke eer te behalen.
📌
Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1
Een economieprofessor vertelde dat hij ooit een hele klas had laten zakken. Die klas hield vol dat socialisme functioneel was, dat niemand arm en niemand rijk zou moeten zijn, dat iedereen gelijk was...
De docent zei: "Oké, we gaan een experiment met socialisme doen in deze groep.
Alle cijfers worden gemiddeld, en iedereen krijgt hetzelfde cijfer, dus niemand zakt en niemand haalt een 10."
Na de eerste toets werden de cijfers opgeteld en gedeeld door het aantal studenten, en iedereen kreeg een 8.
De studenten die hard hadden gestudeerd waren teleurgesteld, maar degenen die minder hadden gestudeerd waren dolblij.
Toen de tweede toets naderde, leerden de studenten die wat hadden gestudeerd nog minder, en degenen die harder hadden gestudeerd zeiden tegen zichzelf dat ze ook wel een "makkelijke oplossing" wilden, dus studeerden ze ook minder.
Het gemiddelde van de tweede toets was een 6.
Toen de derde toets werd afgenomen, was het gemiddelde een 4. Tot grote verbazing van alle studenten zakten ze allemaal.
De leraar vertelde hen dat het socialisme uiteindelijk zal mislukken, omdat wanneer de helft van de bevolking inziet dat ze niet kunnen werken, omdat de andere helft voor hen zal zorgen, en wanneer de helft die wel werkte beseft dat werken geen zin meer heeft, omdat anderen de begunstigden van hun arbeid zijn, dat dan het einde is van elke natie.
Het verhaal is misschien een fabel en geen feit, maar de moraal is wel reëel.
Begrijpen jullie het?
German activist Verena Brunschweiger argued Germany should have fewer children to fight climate change while supporting more migration as "climate refugees" arrive.
She claimed a German child consumes resources equivalent to 30 African children on average (up to 500 in Burundi), called calls for more German children "fascist," and suggested a "Club of Rome award" for women having fewer children.
In 2023, sub-Saharan Africa had ~40 million births, while Europe had ~4 million.
The discussion touches on population, resources, consumption, and immigration debates.
In Sardinia, I spent some time learning about a farming model that really intrigued me.
Each family works one hectare. They specialize in what they know: olives, fruit, whatever the land is suited for.
There is a cooperative at the center that serves everyone, with the equipment to press your own olive oil, a room to prepare and store marmalade, the infrastructure that no single family could justify alone.
Decentralized farming with a shared core.
We have spent the last fifty years replacing THIS with something that just doesn't work anywhere near as well. Why?