Dünyanın koskoca bir sirke dönüşmesi (daha doğrusu bunun artık gizlenmemesi) insanın içinde bir şeyleri değiştiriyor. Ben bu kadar garipliği bireysel dozlarda sindirebiliyorum. Makro gariplik beynimi içeriden sarsıyor.
Çözüm odaklı olmak bi birey özelliği değil bi grup özelliğidir. Tek kişinin çözüm odaklı olmaya çalışıp diğerlerinin sorunun devamlılığına tutunduğu bi ortamda çözüm, çözüm bulmaya çalışana patlar. İnsan, yıllarca deneyimi olsa da, her gün yeni bişi öğrenebiliyor.
@aliciaandrz The Remains of the Day by Ishiguro has stayed with me for over 10 years. It has nothing to do with AI but I absolutely loved his subtle style in that book. I gifted everyone I loved that book and none of them got through the first 30 pages 😔
@ZgrklcICUIM Bu ben ve acaip sinir bozucu bir sey. Bir konusmayi kelimesi kelimesine ve nerede ne sekilde konustugumuzu hatirlarim. Sayilari asla unutmuyorum, 20 sene oncesi de olsa. Cok az sey cikiyor hafizamdan. Su kaynatiyorum bazen, hic anlamli degil bu kadar fazla kullanilmayacak bilgi.
Paylaşılan görüntüleri alıntılamak istemedim. Manik bir epizod olduğu çok belliydi. Hepimiz psikiyatrik bir hastalık geçirebiliriz. Sonrasında iyileştiğimizde bu tarz görüntüler büyük utanç ve suçluluk yaratıyor. Yetkililere düşen sorumluluk fiziksel güç bile kullansa kişinin onurunu koruyarak müdahale etmek.
Ben galiba bir süre daha tek tek makale okuyup kendim özetleyeceğim. Bu tür platformların en büyük handikapı verdikleri bilgilerin çarpık, yüzeysel ve yavan olması. Metni okumazsanız doğru soruları da sormasını öğrenemezsiniz. Böyle araçlar asistan olmalı, aktör değil.
Üsul budur arkadaşlar. asistan/uzmanken interne/stajer hekime 3 kuruş dahi olsa hiçbir şey ödetilmez. Öğrenin bu detayları. Ha ısmarlamayan da bildiğin ayıdır.
Katsushika Hokusai “Büyük Dalga”yı 70 yaşında yaptı. Üstelik, “60 yaşıma kadar yaptıklarımın hiçbir önemi yok, belki 100 yaşında gerçek sanatçı olurum” diyordu. Aslında umut tam da bu: geç kaldığını düşünmemek. Hayatta ne erken vardır ne de geç; herkes kendi vaktinde açılır.