لایف استایلم ریده. سگ لایف استایلش بهتر از منه. سیکل برام جوکه. نه مثل ادمیزاد میخوابم و میخورم و نه منسم منظمه. این وسط هی چاق میشم و زار میزنم و دیر میرسم و ذهنم درگیره. در یک کلمه تخمیه همه چی.
تقریبا اخراشه، داره میشه یه سال که بیشتر وقتا از هم دور بودیم، داشتم فکر میکردم روز تولدم پیشم نبود، روزی که خبر فوت مامان بزرگ رو شنیدم پیشم نبود، روزی که قبولیمو دیدم پیشم نبود و متقابلا من هم خیلی لحظه ها پیشش نبودم. سال سختی رو در پیش رو داریم ولی امیدوارم نبودناش کمتر باشه.
امروز دومین سالگرد عقدمون بود. انقدر روح و روانم خستس و منسم قاطیه که سر هیچی یه دعوای مفصل راه انداختم. این مرد هی با حوصله نازی نازیم کرد. اخرش هم رفت برام گل خرید 🥺 بخاطر اونم که شده باید دارومو شروع کنم :(
غصه دارم. مسیری که اومدم خیلی سخت بود ودلم نمیخواد تکرار شه. با همه اتفاقاتی که پیش اومد معتقدم به اندازه کافی تلاش کردم و با زمان بیشتر قرار نیست چیزی تغییر کنه. این وسط احساس خنگ بودن دارم شاید اولین تجربه موفق نبودن منه :(
مراقبت بیش از حد اصلا جذاب نیست، بالعکس حس نا امنی و تحت نظر بودن میده. مثلا اومدم بالا در بالکن رو بستم، زنگ زده میگه صدای در از بالا بود؟ قبلش در قفل نبود؟ 🙄😕
حقیقتا چطوری مامانم به همه کارا میرسه 😭 بیرون خونه هم کار میکنه، همیشه غذا داریم و خوشمزه است 🥲 تازه یوقتایی چندجور غذا درست میکنه برا من فریز میکنه 💔
من سه ساعت داشتم لازانیا میپختم و میشستم 🥲