صبا

من آن باد شمالم انجیرهای رسیده را.

[صبا @Strocyte]

عصرها اینجا قدم می‌زنم.

[صبا @Strocyte]

@0littlewoman0 Globus pharyngeus.

[صبا @Strocyte]

وه که این بهار عشق چه مایه
به شکوهِ ناپایدار روزی از فروردین ماننده است،
که لختی همهٔ زیبایی آفتاب را می‌نمایاند
اما رفته‌رفته ابری همه را ناپدید می‌کند

شکسپیر

[صبا @Strocyte]

@Mbbk64 نه. بیتوته‌م.

[صبا @Strocyte]

@sarovek وا حیرتا!

[صبا @Strocyte]

@Fred0__0 اون موقع‌ها مشغول رأی دادن بودن.

[صبا @Strocyte]

آنچنان مهربان و ملایم و در عین حال بسته و تودار بود که در کنارش آدمی خود را دچار نوعی جاذبهٔ یخین حس می‌کرد، آنچنان که در کلیسا آمیزهٔ عطر گل‌ها و سردی سنگ‌های مرمر پشت را می‌لرزاند.

فقط یه رمان‌نویس می‌تونه سرشت یه زن رو این شکلی تشریح و تبیین کنه.

[صبا @Strocyte]

@Ac_Qorashi :) قهقهه زدم

[صبا @Strocyte]

@Ac_Qorashi :))

[صبا @Strocyte]

@_OldGat @teriantropio «آن کس که زمین‌گیر را پا دهد، بزرگ‌ترین زیان را به او رسانده است. زیرا هنوز از جای نجنبیده، بدی‌هایش با او از جای می‌جنبند.»

[صبا @Strocyte]

@hwatosip اشاره‌م به یادآوری سرگذشت اما بوواری بود وگرنه آرسنیک به تنهایی توی مقیاس تراژدی، زیادی مینیماله :)

[صبا @Strocyte]

@hwatosip اگر این طوره که زهرش بهتر اثر می‌کنه. دریغ نکن :)

[صبا @Strocyte]

در این صحنه، فلوبر با بهره‌گیری از عناصر طبیعت، نخستین نشانه‌های زوال اخلاقی اِما بوواری رو به تصویر می‌کشه؛ به شکلی ‌که خواننده هم‌زمان نوعی همدلی نسبت به اِما احساس می‌کنه.

[صبا @Strocyte]

@hwatosip پس این رو هم بخون و همین‌طور که می‌خونی، سرنوشت اِما رو به خاطر بیار.

[صبا @Strocyte]

شب دوازدهم شکسپیر، پرده دوم: بعضی بزرگ‌زاده‌اند، بعضی بزرگی را حاصل کرده‌اند و بزرگیْ خود به گردن بعضی دیگر افکنده شده است.

[صبا @Strocyte]

انجیرها رو که در ظرف می‌چیدم، سیگار به‌دست پنج��ه رو باز کرد و پرسید: صبا تخمدانهای چنار رو تا حالا دیدی؟
دو گویچه دیدم و قوسی از یه ساقهٔ باریک روی اون: شرابهٔ لولهٔ فالوپ.
از آشپزخونه که بیرون میرفتم فکر میکردم زهدانش کجاست. دنبالهٔ تخمک رو گرفتم و رسیدم به خاک. خاک زهدان درخته.

[صبا @Strocyte]

A history of violence - 2005

[صبا @Strocyte]

ا‌رفئوس به وعدهٔ خدا باور نکرد و تلاشش برای نجات همسر�� از دست رفت و این اندوه تا پایان عمر با او ماند.
نزد ایرانیان، زروان، خدای نخستین، در نیایش‌هاش دچار تر��ید شد و پیامدش زایش خدای بلا و تاریکی بود.

سست‌باوری سرآغاز پیامدهای هولناک است.

[صبا @Strocyte]

«زیر زباله‌های کهنه بوی گند خفته است. لجن‌زار را برهم نباید زد. بر کوه باید زیست.»