Şansım olsaydı kaderim böyle yazılmazdı
Saçıma ak değil umut düşerdi
Ne gönlüm bu kadar dertle dolardı ne de bu kadar erken tükenirdim
Şimdi geriye dönüp baktığımda yorulan gençliğime mi yanayım yoksa her şeye rağmen içimde sırtlandığım bu sessiz kimsesizliğe mi bilemiyorum
Bir inançla başlıyorsun her şeye
Karşındaki duvar bile olsa o duvarı yıkabileceğine öyle eminsin
Sonra bir bakmışsın inandığın yerden kırılmış bi de o duvarın yarattığı enkazın altında kalmışsın
İnandığın her şey nefretin olmuş
Sonra yavaş yavaş mantığım değişti
Hatta dünyaya bakışım eşyayı görüşüm insanları anlayışım değişti
Bunlar bir günde olmadı
Hatta çok güçlükle ve adım adım oldu
Hatta çok defa bana rağmen oldu
Buğdayın ekmek olabilmek için aldığı yola bir bak
Var mı öyle bir değirmen tağında ezilmeden elden ele yoğrulmadan ateşlerde yanmadan oluvermek
Kolay mı öyle insan olmak
Burası dünya her hayal çiçek açmıyor